Gisteren hadden we het voorrecht aanwezig te mogen zijn bij de eind(examen)show van Jamila Faber, de dochter van mijn collega. Jamila 'doet' de popacademie. En ze barst van het talent. Op haar myspace-site kun je haar liedjes beluisteren. --->KLIK en dat zou ik zeker doen, want ze kan indrukwekkend zingen. En pianospelen, gitaarspelen, ukelelespelen en xylofoonspelen. En accordeon (of een van de daarop lijkende instrumenten). De show vond plaats op de zolder van een boerenschuur. Alwaar wij mochten plaatsnemen op strobalen, wat de show een heel bijzonder tintje gaf. Dat de koeien in de naburige stal af en toe 'boe' riepen, kan niets te maken hebben gehad met de show, want die was fantastisch.

En als, nee, wannéér ze dan later beroemd is, dan waren wij er al bij, bij die eerste show. Dus hebben we maar meteen haar handtekening gevraagd, voor de zekerheid. Voor als we dat later niet meer durven. Dat we dan een uur staan te dubben ... zullen we wel of zullen we niet? Ongeveer zoals het gisteren ook ging omdat één van de ruim twintig aanwezigen Ronald Giphart was.

Dochter A. leed onder keuzestress, wist niet of ze het erger vond om Zijn handtekening te vragen of om zonder handtekening te vertrekken. Uiteindelijk nam dochter J. het voortouw en hebben we een praatje gemaakt met de (bijzonder aardige) schrijver. Tot mijn schande moet ik zeggen dat ik - terwijl ik toch minimaal drie boeken in de week lees, ook literatuur -  nog nooit een boek van Ronald Giphart gelezen heb. Dat is dan wel weer een tikkeltje genant op zo'n moment. "O, meneer de beroemde schrijver, ik heb nog nooit een boek van u gelezen, maar doet u mij toch maar even alstublieft een handtekening. Nu u hier toch bent." Gelukkig kon hij er om lachen.

Het was deze week toch al een beroemdheden-week. Vorige week waren de kinderen uitgenodigd voor de conventie van Achlum, waar echt ontzettend veel BN'ers rondliepen. Zo staat dochter J. op de foto met Job Cohen en Pieter van den Hoogenband en verscheen dochter A. verschillende malen in beeld bij de lezing van Femke Halsema.

En nee, natuurlijk heb je daar niks aan. Met een bekende persoon praten of een handtekening krijgen maakt je niet een beter mens. Maar toch is het leuk, de ervaring dat je gepraat hebt met een bijzondere persoon, iemand die (of wiens werk) invloed heeft gehad op veel mensen. Niets menselijks is ons vreemd, en dus zijn ook wij onder de indruk. Bevlogen mensen, mensen die ergens helemaal in op kunnen gaan, trekken mij sowieso aan. Of ze nu bekend zijn of niet, talent herken je als je het ziet.

En zo'n indruk maakte ook (ongetwijfeld binnenkort-beroemdheid) Jamila Faber, die ons met haar muzikale en grappige show op het puntje van onze stoel strobaal hield. Ik kan niet wachten op de volgende show!

0 reacties: