Vandaag was ik op het gemeentehuis. Omdat de ID-kaart gratis was geworden, en dochter J. nog op mijn paspoort staat (en mijn paspoort over een foeilelijke pasfoto beschikt en bovendien bijna verlopen is) had ik bedacht dat het een goed idee zou zijn zo snel mogelijk voor ons beiden een ID-kaart aan te vragen. Want de Nederlandse overheid een beetje kennende, is iets nooit lang gratis. En met mij dachten kennelijk vele andere Nederlanders dat, vandaar de run op ID-kaarten.
Maar goed, ik stond dus op het gemeentehuis, voor info en het aanvragen, maar had (hoe dom kun je zijn) geen pasfoto bij me. Nou ja, dat wordt dan morgen, dacht ik.

Verkeerd gedacht. Met ingang van morgen moet je weer betalen voor een ID-kaart. Zie je wel. Ik wist het, ik wist het, ik wist het!
Maar ik had me zeker weten een stuk triomfantelijker gevoeld over mijn gelijk als ik vandaag die pasfoto bij me had gehad...
Meer gedoe met de bank. Maar dan met die andere bank. De ING.
Ik was een dagje naar Groningen donderdag en had (uiteraard) van tevoren gecheckt hoe het met het banksaldo stond. Nou, dat was niet denderend. (Dat is elk jaar in september hetzelfde liedje, klanten betalen laat omdat de ze door de vakantie geen geld meer hebben, en bovendien vergeten ze vaak van een maand te betalen, omdat ze toen op vakantie waren.) Maar ik kon voor dringende dingen nog wel iets opnemen. Reizen doen we tegenwoordig op OV chipkaart, en daar stond nog saldo op, genoeg voor de heenreis in elk geval, dus alles was in kannen en kruiken.

Totdat ik in Groningen iets wilde afrekenen en de pinautomaat meedeelde dat er geen saldo was. Huh? Vreemd. Technisch gezien was het natuurlijk correct, maar ik moest nog minstens 200 euro 'ruimte' hebben. Heel raar. Dus maar van een andere rekening betaald, die daarna dus op nul stond. Voor de zekerheid maar even naar de bibliotheek gegaan om te kijken wat er precies aan de hand was. Was er een groot bedrag afgeschreven? Maar waarvan dan? Ik wilde mezelf eerst geruststellen. Dat niet de rekening geplunderd was (door iemand anders dan mijzelf, bedoel ik).

In de bibliotheek bekeek ik snel mijn bankrekening en haalde ik opgelucht adem. Zie je wel, 'ruimte' zat. Dus de pinautomaat had vast een fout gemaakt. Op naar de oplaadautomaat voor de OV-chipkaart, om saldo voor de terugreis op te laden.
Uh-oh...'onvoldoende saldo'. Wat nu? Ik had toch net gecheckt dat ik nog 200 euro ruimte had? Was het pasje misschien kapot? Dan maar met mijn andere pasj........oja...die rekening stond inmiddels op nul.
Hmmm. Ik had ook nog een anonieme OV chipkaart bij me! Gauw checken... maar nee, ook net te weinig om op thuis te komen. Gelukkig kon mijn moeder nog 5 euro op mijn OV-chipkaart zetten, anders was ik nu nog steeds in Groningen geweest. Dan ben je 37 jaar, heb je een eigen bedrijf en moet je mammie je treinkaartje betalen haha.
Maar wat raar. Ik dacht: als het pasje niet deugt, kan ik misschien wel geld van de ene rekening overschrijven naar de andere. Na een ingewikkelde procedure (de tancodes komen op een telefoon binnen die ik niet bij me had, dus moest dochter de code doorbellen naar de telefoon van mijn moeder die hem dan hardop kon zeggen zodat ik hem kon intypen op mijn telefoon...) dacht ik het voorelkaar te hebben. Maar nee. Opdracht geweigerd, onvoldoende saldo.
Vreemd, heel vreemd. Toen we later bij de V&D zaten besloot ik toch maar eens met de bank te bellen. Was onze rekening misschien gehackt? Hadden we iets verkeerd gedaan?
Nee, ik had niets verkeerd gedaan, legde de ING-medewerker mij uit. De ING had besloten de mogelijkheid tot roodstaan op alle zakelijke rekeningen op te heffen. En dat hadden ze die nacht ingevoerd. Zonder brief vooraf, zonder bericht. Ze hadden het wel vermeld op de homepage van ING.nl. Maar ja, daar kom ik nooit - ik ga rechtstreeks naar de inlogpagina van het internetbankieren. Ik was verbijsterd. Hoe kunnen ze zoiets nu doen zonder mensen even een seintje te geven? Ik heb dus meteen een klacht ingediend. Normaal word je doodgegooid met brieven, waarvan vele nutteloos. Een paar weken geleden nog: dat de kinderen van hun jeugdrekening niet langer 1000 euro per dag kunnen opnemen, maar nog slechts 250 euro. Nou ik kan je vertellen, dat was een heel nutteloze brief, haha. Maar dit melden ze gewoon niet?

Nu vind ik het helemaal prima dat we niet meer kunnen roodstaan. Op onze privé-rekening hebben wij zelf het roodstaan geblokkeerd (waar de bank toen nog vreselijk moeilijk om deed!).  We gebruikten het roodstaan van de zakenrekening ook maar zelden, maar september is financieel gezien een lastige maand voor ons zoals ik boven al uitlegde. En of je de bodem nou bereikt bij nul, of bij min tweehonderdvijftig - ergens houdt het gewoon op. Maar dat ze ons dat niet van tevoren vertellen vind ik wel heel raar.

We hebben nu (zei de ING medewerker) wel de mogelijkheid om een zakelijk krediet aan te vragen...daarvoor mogen we dan langs de bank met een ondernemingsplan. En een heleboel rente betalen en een toeslag. Maar weet je wat? Dat doen we gewoon niet. We redden ons wel. Met of zonder ING.

En ik ben weer thuisgekomen, dus uiteindelijk kwam alles nog goed. Behalve onze relatie met de ING.


P.S. En voor degenen die zich zorgen maken over onze financiële situatie...niet doen. Toen ik thuiskwam lag er een brief van de belastingdienst, afdeling toeslagen, dat we een flink bedrag tegoed hebben van vorig jaar. :-)  En al dat geld heb ik nu niet uitgegeven in Groningen. That's life.
Omdat onze fijne Ikeabank (type Klippan, ooit uit de kringloopwinkel gehaald voor 27,50) op instorten stond wilde ik een nieuwe. Voor nieuwe lees 'andere', want echt nieuw hoefde hij niet beslist te zijn. Dit sudderde al eventjes, en vorige week besloot echtgenoot de oude bank acuut bij het grofvuil te zetten, omdat dat toevallig die dag gehaald werd. Mooi. Die was uit de weg.
En toen moesten we ergens een nieuwe bank vandaan toveren. Op marktplaats staat dit type bank in groten getale te koop, dus hoe moeilijk kon het zijn?
Moeilijker dan ik verwacht had dus. Eerste bank, in eigen woonplaats. Geen vraagprijs, maar 'bieden'. Ik deed dus een bod, en de vrouw reageerde met: "Voor 40 euro mag je hem ophalen".
Dat is niet gek natuurlijk. Daarna vier dagen vruchteloos geprobeerd weer met haar in contact te komen. Toen kwam er een mailtje: "Sorry, ik kijk niet zo vaak naar mijn mail, maar ik haal de bank vandaag uit elkaar."
Uitelkaar halen? Maar dat was niet de bedoeling. "We halen hem zo op hoor, we kunnen hem in zijn geheel meenemen. Vandaag?"
Nee, vandaag kon niet, en morgen ook niet en overmorgen ook niet en ze zou ons mailen wanneer het dan wel kon.
Uiteindelijk mailde ze. "Ik heb een hoger bod ontvangen, willen jullie dat er ook voor geven?"
Grrr...aan dit soort acties heb ik een hekel. Zij had immers ZELF gezegd dat we de bank voor 40 euro mochten ophalen? Als ze meer gevraagd had had ik het er ook wel voor over gehad.
Met zulke manipulatieve mensen doe ik niet graag zaken, dus ik heb teruggemaild: "Nee, dank je, verkoop het dan maar aan de hoogste bieder." De advertentie staat er nog steeds op, want er was geen hoger bod gedaan, althans niet via MP. Dat was een schrale troost voor het feit dat we met lege handen stonden.

Volgende bankje. Helaas niet in onze woonplaats, maar 30 km verderop. Maar ja, we wilden toch wel snel weer een bank! Zondagmiddag gemaild, of we konden komen om het bankje dat te koop stond op te halen. "Nee, ik kan pas dinsdag om 18:30."  Nou ja...nog even geduld hebben dan. Ook al is dat voor mij reuze moeilijk. Dinsdag nog een mailtje gestuurd of we het adres konden krijgen, om 's avonds de bank af te halen. Mailtje terug: "Ik heb de bank gisteren verkocht." Grrrrr....

Maar driemaal is scheepsrecht, en gelukkig stond er op dat moment weer een bank te koop bij ons in de buurt. Met drie hoezen nog wel. Wijs geworden heb ik er op aangedrongen onmiddellijk te mogen komen, en binnen tien minuten was de koop geregeld. En nu hebben we weer een fijne bank waar we hopelijk nog jaren mee vooruit kunnen.
Ik vond op mijn favoriete recepten-site www.chefkoch.de een heel eenvoudig recept voor heerlijke broodjes. Ze zijn snel klaar en er zit geen suiker of vet in, tenzij je dat er zelf nog in doet natuurlijk.

Voor 10 kleine bolletjes:

250 gram kwark
1 ei
250 gram meel
1 afgestreken theelepeltje zout
1/2 zakje bakpoeder

Als je geen keukenmachine hebt, meng dan eerst ei en kwark tot een homogene massa. Voeg dan de andere ingrediënten toe. (In de keukenmachine gooi je gewoon alles doorelkaar.)
Het deeg is heel plakkerig, dus vorm met bebloemde handen 10 bolletjes van dit deeg. Als je opziet tegen kleverige deeghanden kun je ook proberen met een natte lepel bolletjes uit het deeg te scheppen.

Leg de bolletjes op een ingevette (of met bakpapier beklede) bakplaat, en schuif ze in de oven. Zet de oven nu aan op 220 graden (heteluchtoven 190 graden), en bak ze 20 minuten of tot ze goudbruin zijn.

Variëren kan uiteraard! Voeg aan het deeg eens citroenrasp, suiker, rozijnen, bosbessen, kaneel of gember toe. Bestrooi de broodjes voor het bakken bijvoorbeeld met maanzaad of sesamzaad of zonnebloempitten. Havermout of muesli toevoegen kan ook nog. Of maak een kruidenbroodje met verse kruiden als bieslook en peterselie... de mogelijkheden zijn eindeloos. Precies het soort recept waar ik van hou! En mijn huisgenoten ook...De eerste lading van elf broodjes, gisteren om 16:00 uur gebakken, is nu al op...
Het is weer najaar...tijd van de oogst. En het liefste oogsten we natuurlijk wat we niet hebben gezaaid, waar we helemaal geen inspanning voor hebben verricht. Dingen als bramen, vlierbessen en rozenbottels. Zomaar, gratis uit het park. Is er iets consuminderiger? Denk 't niet.

En dit jaar is er echt enorm veel van alles. Dus maar even een door de gemeente verstrekt (en zo gezellig dichtbij het park beschikbaar hondepoep)zakje volgeplukt met vlierbessen, en ook eentje met rozenbottels. En gisteren een heerlijke vlierbessenjam gemaakt. Anderhalf potje, nee, dat is niet zo veel, maar dat hoeft ook niet. Ik ben de enige echte jam-eter bij ons, dus het wecken van driehonderd potten zoals bij ons thuis vroeger gebeurde is een tikkeltje overbodig. Nog afgezien van het feit dat we geen fatsoenlijke kelder hebben om driehonderd weckflessen met jam op te slaan.
Nu wil ik aan de rozenbotteljam. Die maakte mijn oma vroeger ook. Maar dat ziet er ietsje ingewikkelder uit, want met zeven en uitlekken en pitjes...dus ik zoek nog een goed maar makkelijk recept. Iemand?
Nou, zoals jullie inmiddels allemaal wel in de gaten hebben ben ik bezig met een afvalrace. Haha, nee, ik doe het rustig aan maar het gaat prima. Ik heb 'gewoon' ergens in juni mijn gedachtenpatroon en eetpatroon aangepast, en that's it, kennelijk. Het is nog steeds simpel.

Het kan natuurlijk zijn dat ik een erg enthousiaste en gemotiveerde persoon ben (oké, eigenlijk weet ik dat wel zeker). Als ik ergens voor warmloop dan ga ik er ook helemaal voor. Geen halfslachtige maatregelen, geen zachte heelmeesters, hup... nieuwe gewoontes aanleren en toepassen. That's all. En ja, als ik over twee maanden ook helemaal van het padje af ben, mogen jullie me daar aan herinneren. Graag zelfs.

En ik snap wel dat iedereen anders is; niet iedereen is blij met veranderingen. Maar wat ik niet begrijp is dat sommige mensen zich aanmelden bij een afvalsite een nickname kiezen waar de demotivatie vanaf druipt. Een tijdje terug kwam bijvoorbeeld 'vretertje' zich melden. Het zal vast van zelfkennis getuigen, maar ik heb toch het gevoel dat daar de knop nog niet helemaal was omgezet. Van 'vretertje' is na de eerste week dan ook niets meer vernomen. Van "Hetluktniet" trouwens ook niet. En de mensen die hun 'hai, ik ben nieuw'- post beginnen met 'ik hoop maar dat het lukt want het moet nu echt' .... schoppen het over het algemeen ook niet zo heel ver. Dat zijn mensen die ervanuitgaan dat het dieet -onafhankelijk van henzelf - het werk doet, terwijl zijzelf ongeveer op de oude manier verder gaan.

Ik vind het interessant te zien dat uit de combinatie nickname en openingspost al vrij snel duidelijk wordt wie de blijvertjes zijn en wie niet. Degenen met de moed der wanhoop, degenen met een slecht zelfbeeld en een slechte motivatie pik je er zo uit. Áls ze al langer dan een week blijven, zijn ze ook nog ontevreden omdat ze in de eerste week 'maar een pond!' zijn afgevallen, waar ze dan nog een steigerend berichtje over schrijven. Die gaan het gewoon niet redden. In de tweede week beginnen ze te klagen over het feit dat witbrood meer punten kost dan volkorenbrood, en dat het toch wel zonde is om voor de glazen wijn in het weekend punten te moeten rekenen, en daarna zwijgen ze in alle talen. Wat meestal geen goed teken is.

Afvallen is iets wat net zo hard in je hoofd gebeurt als in je lichaam. Ja, je moet ervoor veranderen. Ja, je moet leren gezondere keuzes te maken. Het kost tijd en energie en optimistisch blijven en doorzetten. En aardig zijn voor jezelf. En als je hoofd daar niet aan toe is, wordt het heel lastig om je lichaam te laten afvallen.

Interessante boeken op dit gebied zijn:
Ruediger Dahlke, Gewichtsprobleme (Duits)
Judith Beck, Beck's dieetoplossing (bedankt, zus C. en vriendin K.!)
Meijke van Herwijnen, Weg met de weegschaal