Twee weken geleden ontving ik een mailtje van Knivesandtools.nl. Dat ze hele goede, geweldige mooie pannen in de uitverkoop deden. Het ging om tri-ply pannen, en een set daarvan is normaal onbetaalbaar, maar nu dus naar verhouding goedkoop.

Ik besloot dat ik wel nieuwe pannen kon gebruiken (want de oude kunnen over een maand of wat met oudste dochter mee die op zichzelf gaat wonen - een geweldig excuus voor veel nieuw aan te schaffen dingen...) en omdat ik al erg goede ervaringen heb met Knivesandtools bestelde ik ze.

In een vlaag van voorpret zocht ik hier en daar online wat informatie en gebruikerservaringen over tri-ply-pannen. En eigenlijk (ik geef het toe) wist ik niet wat een sauteerpan was, en dat wilde ik ook wel graag weten. Van het ene forum rolde ik in het andere, en voordat ik het wist zat ik in een parallel universum - het pannenuniversum. It's life Jim, but not as we know it...

Mijn mond viel open bij het lezen van de hartstochtelijke overtuigingen van de voor- en tegenstanders van welke pan dan ook. Van de diepgewortelde emoties die pannen bij mensen naar boven brengen. Ik las hoe je het beste een biefstuk kunt bakken (en in welke pan), hoe je de perfecte omelet aflevert en waarom anti-aanbakpannen een drama zijn.

Ha! Hier had ik iets te pakken. Ik ben anti-anti-aanbakpan, wegens de giftige stoffen die vrijkomen als je ze verhit, en de stukjes die loslaten lijken me ook niet al te gezond. Maar tot nu toe had ik geen goede vervanging gevonden. Al twee keer heb ik een pan met een keramieken binnenlaag verpest - of eigenlijk deden die gewoon niet wat ze moesten doen. Dus noodgedwongen gebruikte ik nog steeds een pan met een nare teflonlaag.

Wat leerde ik?
Vlees bakken in een anti-aanbakpan is nutteloos. Want een pan met teflonlaag mag je niet verhitten, wat voor vlees juist nodig is. Je krijgt dus nooit dat lekkere korstje en die lekkere jus als je vlees bakt in een pan met teflon. En als je de pan wel verhit (wat je natuurlijke reactie is - het wordt niet bruin, dus 't vuur nog maar wat opstoken!) dan verdampt de plasticlaag en ontstaan er schadelijke gassen.

Dus wat je ook doet, bak je vlees NIET in een teflonpan. Die is hooguit geschikt voor dingen die op een zacht vuurtje moeten, zoals een omelet. Maar eigenlijk zijn teflonpannen natuurlijk gewoon slecht en nutteloos.

En toen kwam ik een paar keer de naam De Buyer tegen. De Buyer verkoopt plaatstalen pannen die perfect zijn. Zegt men. Zoek op Amazon maar eens op De Buyer en je kunt een uur lang  reviews doorlezen die variëren van zwijmelen tot pure aanbidding. En De Buyer pannen zijn ook nog betaalbaar.

Uiteindelijk kwam ik op het blog van Prakkie (<--klik!) terecht. Zijn naam klinkt wel een beetje naar opgewarmde kliekjes, maar van iemand die zo vol liefde over zijn pannen spreekt moet je gewoon wel houden. En zijn vurige betoog over De Buyer deed mij besluiten dan toch maar eens zo'n pannetje te kopen. Gelukkig had de plaatselijke kookwinkel ze voorhanden, en ik kocht een 24 cm model, dat ik voorzichtig uitkookte, en daarna inbrandde.

En toen uitprobeerde.

En vanaf dat moment ben ik verloren. Ik ben toegetreden tot de pannenhemel. Elke keer denk ik: dit kan niet goed gaan. Een ei bakken in een pan zonder teflonlaag? Dat moet misgaan. Maar nee. Nog nooit in mijn leven bakte ik zulke perfecte eieren, omeletten, tosti's en pannenkoeken. Zelfs de eerste pannenkoek was volkomen volmaakt, wat nog nooit in mijn 25-jarige pannenkoekbakhistorie gebeurd is. Ik blijf maar bakken, omdat alles zo fantastisch uit die pan komt. Gisteren heb ik verse pizza gebakken in de pan. Van pizzadeeg. Ja, ook die was fantastisch. Woorden schieten te kort. (Hoewel ik nu toch al aardig wat woorden verbruikt heb, geloof ik). De Buyer-gebruikers zouden een geheim teken moeten hebben, net zoals Trekkies. Om de mede-genieter te kunnen herkennen.

Mensen. Gooi je teflonpannen weg. Koop een plaatstalen pan van De Buyer. ('Mineral' of 'B Elements').
Kook hem uit met aardappelschillen, brand 'm daarna in met olie, en ga de rest van je leven jezelf afvragen hoe je het ooit zonder deze pan hebt kunnen redden.



P.S. En een sauteerpan? Dat is wat in de volksmond een hapjespan genoemd wordt. ;-)

Sinds een paar weken ben ik na twee jaar modderen met allerlei zalfjes eindelijk van de extreem droge huid en eczeem in mijn gezicht af. Het lijkt wel een wonder! En het is ook een wonder. Want welk fantastische middel is hiervoor verantwoordelijk? Honing.

Mijn huid was altijd al extreem droog, en er hielp geen smeren aan. 's Winters is het nog erger dan 's zomers. Ik had al van alles geprobeerd, zowel aan reinigingsprodukten als aan cremes - Weleda, dr. Hauschka, A.Vogel, Louis Widmer, Vaseline Intensve Rescue... en oja, veel water drinken natuurlijk. Maar niets hielp!

Vorige maand begon ik mijn gezicht met vloeibare honing te wassen. Dat wil zeggen: op sommige dagen doe ik het met honing, op andere dagen met amandelolie - de goedkope flesjes die iedere drogist heeft. Waarom honing? Ik las over de herstellende en antiseptische eigenschappen van honing, en hier en daar kwam ik positieve berichten tegen over flinke verbeteringen van de toestand van de huid, en dacht dat het geen kwaad kon het eens te proberen. En ik ben blij dat ik het geprobeerd heb. Eindelijk heb ik een rustige huid! Geen vlekken, geen schilfertjes, geen ruwe plekjes ... gewoon een 'normale' huid.

Hoe was je je gezicht met honing? 
Neem een beetje honing in je handen, vermeng het met wat lauw water (dan plakt het meteen wat minder) en was je gezicht ermee. Met een warme washand weer schoonmaken. That's all, folks!

Eens in de week doe ik daarbij een speciale oliekuur. Ik neem 1 drup wonderolie (ook van de drogist), 9 druppels amandelolie, en bewerk daarmee mijn hele gezicht - dat wil zeggen: flink inmasseren, een aantal minuten lang. Daarna dep ik de huid met een hete washand, zodat de olie ook goed kan intrekken.
De wonderolie trekt onzuiverheden uit de huid, en als je een droge huid hebt zoals ik moet je er maar 1 deel op 10 delen andere olie van gebruiken anders werkt het te heftig. Heb je juist een heel vette huid dan kun je een grotere verhouding wonderolie gebruiken.

En dat is alles. Zo'n goedkope, eenvoudige, groene en minimalistische oplossing, en zo'n goed resultaat!
Zoals gezegd, de amandelolie en de wonderolie kocht ik bij de drogist, ze zijn van het merk Chempropack en kosten respectievelijk €2,05 en €2,75.

De inspiratie voor de oliebehandeling vond ik op deze site: http://www.theoilcleansingmethod.com/

Hebben jullie ook van die supertips? Ik hoor ze graag!
Ze schijnen al even te bestaan, maar gisteren hoorde ik voor het eerst over voedselwoestijnen. Voedselwoestijnen? Beelden van Biafrakindertjes doemden op voor mijn geestesoog. Maar ik zat er helemaal naast. Voedselwoestijnen zijn gebieden waar vrijwel alleen maar fastfood te koop is. In voedselwoestijnen wonen kindertjes die nergens in hun buurt groente, fruit of zoiets als een pak melk kunnen kopen, omdat er geen supermarkten zijn. Wel zijn er soms kleine winkeltjes waar kant-en-klaarmaaltijden gehaald kunnen worden, maar gewoon gezond voedsel is er niet te krijgen. De inwoners van de voedselwoestijnen zijn vaak te arm om verder weg te gaan om hun voedsel te halen, en dus overgeleverd aan de McDonalds en de Burger King. Ik vind dit een van de meest trieste dingen die ik ooit gehoord heb.

Volgens dit artikel worden er nu projecten opgezet om (andere arme) mensen met groente- en fruitkarretjes in die buurten te laten venten, zodat mensen in ieder geval de kans krijgen aan gezond voedsel te komen. Er is dus nog hoop.

Door zo'n berichtje ervaar ik het kunnen kiezen uit zes supermarkten én een biologische winkel ineens als een enorme luxe!