Het moge duidelijk zijn: dit blog is een ietsiepietsie verwaarloosd. Maar dit jaar was zo druk en bijzonder dat het moeilijk was tijd te vinden (of de goede woorden) om alles te vertellen. En dat kleine beetje tijd dat ik nog wel had ging eerlijk gezegd op aan een nieuwe domme gewoonte, namelijk het kijken naar Say Yes to the Dress. Voor onwetenden: dat is een programma over het kiezen van trouwjurken. Iedere avond op TLC. Ik heb geen plannen voor het aanschaffen van een trouwjurk, integendeel, mijn (eh... ons) twintigjarig jubileum is aanstaande. Maar het programma is verslavend leuk om naar te kijken.

Anyway. De afgelopen tijd in vogelvlucht. Dochter A. moest dit jaar eindexamen doen. Spannend. Voordat ze zelfs maar wist of ze geslaagd was kreeg ze te horen dat ze een prijs had gewonnen met haar profielwerkstuk getiteld "Free will and Neuroscience". De prijsuitreiking was in Amsterdam, en de prijs is een flinke bijdrage voor haar eerste studiejaar. Daarna kregen we te horen dat ze geslaagd was. Een keurige cijferlijst met een 9 voor filosofie! Voordat we alle stress konden laten varen werd haar nog gevraagd of ze een lezing wilde geven voor de afsluiting van het academisch jaar in Leeuwarden. Ze zei ja. En dat terwijl ze gedurende haar schoolperiode een bijna-fobie had voor voordrachten en presentaties, met alle drama van dien. Dus met een lezing in het vooruitzicht zat ik weer weken in de stress. Maar die lezing deed ze fantastisch, en dat ten overstaan van professoren, hoogleraren, en andere Zeer Belangrijke Mensen. 
Ondertussen begint dochter A. een beroemdheid te worden, want het winnen van de prijs en ook het houden van de lezing werd allemaal breed uitgemeten in de pers, zowel in de kranten als online. Ik heb heel wat krantenknipsels verzameld. En het is nog niet afgelopen, want volgende week komt hier een fotograaf om haar te fotograferen voor een artikel in een tijdschrift. We hebben even zijn portfolio bekeken, en wauw... deze man heeft alle BN'ers gefotografeerd! Daphne Deckers, Karin Bloemen en vele anderen stonden al voor zijn lens. En die man komt dus volgende week hier in huis. 
Toen was het vakantie, maar moest er gewerkt worden aan haar kamer in de stad waar ze gaat studeren. Dat kostte ook weer tijd en moeite en veel heen- en weer reizen, ook voor ons. Dus echt vakantie hebben we nog niet gehad. Maar het einde is in zicht. De introductieweek heeft ze inmiddels achter de rug (en die was geweldig). Nog twee weken werken (zij), nog één keer rijden (wij) en dan is de vakantie echt voorbij en gaat het studentenleven beginnen.
Ondertussen, niet minder belangrijk, heeft dochter J. zo hard gewerkt dat ze op haar derde rapport geen onvoldoendes had. Een knap staaltje, aangezien ze in het voorjaar door allerlei omstandigheden op maar liefst vijf vakken een onvoldoende stond!
En naast al deze dingen (zijn jullie al moe?) had een bejaarde vriendin haar pols gebroken, en ben ik de hele vakantie door twee of drie keer per week daar geweest voor kleine klusjes zoals strijken, stoffen, stofzuigen of dweilen. 
Er is hier dus de afgelopen tijd heel veel werk verzet maar weinig geblogd. Ik ga een poging doen om daarin veranderingen aan te brengen. Weinig werk verzetten en veel bloggen. Dat lijkt me nu eens leuk voor de variatie.

0 reacties: