Vrijdag ruimde ik mijn bureau op. Na een vakantie lang hard werken had ik daar eindelijk tijd voor!

Deze keer ben ik gaan opruimen met in mijn achterhoofd de vragen:
Is dit echt of is dit een belofte?
En is dit iets wat ik hier, bij mijn bureau echt nodig heb, of heeft dit alleen maar een plaats nodig?

Dat resulteerde in een heel, heel grote berg rommel. De beloftes die ik heb opgeruimd bestonden uit onder andere knutselspulletjes die ik misschien (n)ooit nodig zou hebben. Ik heb ze aan mijn dochter gegeven, die nog wel dagelijks knutselt.

Maar opvallend vond ik niet de hoeveelheid beloftes die ik vond, maar de hoeveelheid 'historische overblijfselen'.
Omdat ik nu met een andere insteek opruimde - eerder vroeg ik mijzelf 'wat hoort in een bureaula?' maar deze keer 'wat gebruik ik hier nu echt?' bleef ik met heel veel spullen zitten die oorspronkelijk absoluut veel gebruikt werden (en ook beslist in een bureaula hoorden), maar de laatste jaren gewoon uit de gratie zijn geraakt.

Vulpennen en inktvullingen. Mijn hele schooltijd schreef ik met een vulpen. Dat was toen een soort statement, want de meeste kinderen schreven met een balpen. Maar nu schrijf ik nooit meer met een vulpen. Eigenlijk schrijf ik sowieso niet veel meer met de hand. Sinds de computer zijn intrede heeft gedaan is het enige wat ik af en toe nog met de hand schrijf een beterschapskaart, of een absentiebriefje voor mijn dochter. Alle schriften die ik heb volgepend met mijn vulpen zijn trouwens onleesbaar geworden, want de inkt is totaal verbleekt. Jammer!

Vulpotloden. Ook zoiets. Bij vlagen heel handig en ik herinner mij dat ik toen ik een jaar of veertien was een enorm zwak had voor vulpotloden, maar wanneer gebruik ik ze nog? De vullingen breken op de meest ongelegen momenten!

Mooi briefpapier. Tja. Brieven sturen is bij mij een beetje vervangen door bloggen. Vroeger had ik een stuk of wat penvriendinnen (en ik heb ALLE brieven bewaard!) maar nu pen ik mijn verhalen hier op Meibloempje.blogspot neer. Mooi briefpapier ligt dus al jaren ongebruikt. *Noot: de stickers en plaatjes die natuurlijk in het rijtje 'vulpennen en briefpapier' horen had ik een paar jaar geleden al opgeruimd...

Tipp-ex. Ook zo'n dinosaurus. Dat was handig toen ik nog een typemachine had (ik begin me nu toch wel echt oud te voelen...), en ik wel eens mistypte. Nou ja, handig is niet het goede woord want meestal was het eenvoudig doorstrepen van de fout achteraf een nettere oplossing geweest. Dat gepriegel met dat stinkende witte goedje was niet helemaal mijn ding. Tipp-exit dus.

Paperclips. Ik kan me niet heugen dat ik die gebruikt heb.

Deze opruimsessie maakte me duidelijk dat mijn hele leven wel enorm gedigitaliseerd is de laatste paar jaar. Boodschappenlijstjes maak ik op mijn telefoon, want die raak ik minder snel kwijt dan een stukje papier. Brieven schrijven is vervangen door e-mail of bloggen, en mijn vulpen van toen is een Wacom Bamboo Fun Pen & Touch geworden. Ik heb een la vol overblijfselen uit een historisch tijdperk kunnen opruimen.

Maar tussen het opruimen door vond ik dertig rolletjes plakband en acht scharen. Yay! Altijd handig, plakband. Voor ... eh ...

2 reacties:

kallie zei

PLAKBAND? vraag maar aan mijn dochter M. Die heeft er in de afgelopen jaren rollen doorheen geplakt en soms vind ik nog op plaatsen waar alleen kleine kinderen kunnen komen stukken plakband. Maar je kan er gelukkig nog cadeautjes mee inpakken.

Levenskunsten zei

Idd, daar gebruik ik het plakband ook voor. En we zijn denk ik allemaal behoorlijk gedigitaliseerd tegenwoordig.