Ze zitten aan de andere kant van het gangpad in een overvolle trein. En ze vallen me op omdat ze de drukte totaal negeren. Ze peuzelen kaasstengels uit een bakje dat op het tafeltje onder het raam staat, alsof ze thuis rustig voor de tv zitten in plaats van in een trein met een massa mensen om zich heen. Ik werp af en toe een blik op ze. Een man met een snor en een vrouw met een beetje een chagrijnig gezicht. Ze zullen ergens in de vijftig zijn.
Mijn blik blijft hangen wanneer ik opmerk dat ze ook nog sap op hun tafeltje hebben staan. Niet in pakjes, nee: in glazen. Weliswaar glazen die eruitzien alsof ze een eerder leven hebben gehad in de douche van een goedkoop hotel, maar toch... glazen? Dit kon wel eens interessant worden. Ik scan hun kleding. De man draagt wandelschoenen en een kakikleurige broek. Aan het haakje boven de zitplaats hangt een donkere jas. De vrouw draagt iets met zwarte en gele vegen. Het ziet eruit als een zelfgemaakt ... jak. Of een hes. Niet mooi. Ze heeft een zwarte broek aan en zwarte sokken en zwarte Ecco's. Praktisch stel, zo te zien. Overal op voorbereid. Zeker een dagje weg met een goedkope NS-dagkaart.
Daar blijf ik even hangen. Uitstapjes met goedkope dagkaarten hebben echtgenoot en ik dit jaar ook al een paar keer gedaan. En we nemen altijd een boterhammetje mee, natuurlijk, voor de eerste trek. Zien wij er over een jaar of vijftien ook zo uit? Zit ik dan met een zurig gezicht in de trein kaasstengels weg te werken? Is dat wat zuinigheid met je doet?
De kaasstengels zijn op, en de plastic verpakking wordt in het prullenbakje gewerkt. De man rommelt wat in een grote rugzak. Hé, ze hebben alle twee dezelfde rugzak, hij een met rode accenten, zij met groene. De term ANWB-echtpaar begint zich naar boven te wurmen in mijn hoofd. Uit de rugzak-met-rode accenten komt een in huishoudfolie verpakt plakje koek naar boven. Echte consuminderaars? Uit een zijvakje van de rugzak komt een Zwitsers mes tevoorschijn. Dat wordt eerst zorgvuldig schoongewreven en -geblazen, en dan wordt het plakje koek keurig in twee evengrote stukken verdeeld. Even eten ze in stilte, maar de koek is al snel op. De man vraagt opgewekt of ze nog wat wil eten. Een boterham misschien? Een stukje kaas? Tjonge, hij is echt op alles voorbereid! Of liever worst? Ja, liever worst.

Er komt een hele droge worst tevoorschijn. Gróningse droge worst, zoals de man nadrukkelijk zegt. Ze zijn onderweg naar Groningen en ze hebben zich alvast aangepast aan de lokale eetgewoonten. Duidelijk het avontuurlijke type.
Maar voordat de droge worst aangebroken kan worden wordt er nog meer in de tas gehengeld, en een fles wijn komt boven. De man schenkt de glazen weer vol. Wijn!? In de glazen zat dus geen sap maar wijn! Midden op de dag, in de trein. Mijn waardering stijgt een beetje. Dat is wel cool, gewoon doodleuk gaan lunchen in de trein met een glaasje wijn. Zouden ze elke dag wijn drinken bij de lunch of alleen vandaag, omdat het een uitstapje is? Wijn heeft wel iets vrolijks, het is in elk geval niet vrekkig. De fles gaat de rugzak weer in en het Zwitserse mes komt andermaal in beeld, om de worst mee te vierendelen.

Ik heb ook een Zwitsers mes. En ik loop op Ecco's en ik ben nog lang geen veertig. Het zijn wel sportieve blauw-witte Ecco's, type sportschoen, en niet van die suffe zwarte; maar toch, die grens ben je waarschijnlijk zómaar over. Help! 
Ze praten over de droge worst, die heel lekker is. Ze proberen te ontdekken wat er nu precies anders is aan Groningse worst. Ik weet het, want ha, ik kom uit Groningen. In Groningse worst zit kruidnagel. KRUIDNAGEL, kruidnagel! Er zit kruidnagel in! probeer ik telepathisch over te brengen. Maar de worst slokt hun aandacht op.
Lekker. Ik heb zelf trek en zou best een stukje Gróningse worst lusten nu, maar ze eten de worst helemaal op. En de wijn drinken ze ook helemaal op.

Dan begint de vrouw in haar rugzak te graven. Wat zou daar uitkomen? De rugzak van de man is een soort magische knapzak vol voedsel, er kan onmogelijk nog een rugzak vol eten nodig zijn. Hoewel, als ze hun diner ook zelf meegebracht hebben zou het kunnen. Maar er komen twee vloeipapiertjes tevoorschijn. Vloeipapiertjes, denk ik opgelucht. Zover zal ik nooit komen, dat weet ik zeker. Daarin worden de glazen gewikkeld voordat ze weer de rugzak ingaan. Dan zegt de vrouw ineens, nadenkend: "Er zit volgens mij kruidnagel in." In gedachten applaudisseer ik.
De rugzakken worden zorgvuldig dichtgemaakt. "Zo, dat was de lunch," zegt de man ten overvloede. Ik zit inmiddels gewoon gefascineerd te kijken, ongeveer zoals je naar een ongeluk kijkt. Je wilt het niet zien, maar je wilt het zien. Je bent blij dat jij het niet bent, maar kijk, het zijn óók mensen met twee kinderen en een Opel. Je kunt niet stoppen met kijken.
Uit de zak van zijn jas (op het haakje) haalt hij omslachtig een aantal printjes. Het is een routebeschrijving. Dat doe ik ook altijd. Mijn humeur daalt weer. Ik wil niet op ze lijken. Google maps, overal goed voor. Hoewel je voor de weg van het station in Groningen naar het Groninger Museum (daar gaan ze naartoe) niet bepaald een routebeschrijving nodig hebt: het museum ligt tegenover het station, waar we nu onderhand aangekomen zijn. Ik stap uit.



11 reacties:

Heldinne zei

Héél mooi geschreven. Laatste twee alinea's weghalen, die leggen uit wat al voldoende uit je observaties gebleken is.

Meibloempje zei

Ha, jij bent snel. Ik twijfelde al. Heb ze nu inderdaad weggehaald. Ben zeer verheugd en vereerd met je positieve reactie!

Bespaarmama zei

Haha, super leuk stukje!
En hier ook een stukje herkenning ;) gelukkig heb ik mijn hippe winterlaarzen aan. Uit de uitverkoop dat dan weer wel..

Iets minder graag zei

Wat mooi geschreven! Je moet wel blijven lezen!!!!!

Anoniem zei

hahaha! Het zouden mijn ouders kunnen zijn! (maar dan zonder wijn en 20 jaar erbij).

Siebrie

oma zei

Geweldig geobserveerd en beschreven!
Ik lag in een deuk...

mamma

Thijs zei

Ha wat een geweldig verhaaltje. En wat ziet de site er mooi uit! Was al een tijdje niet meer geweest.. netjes hoor!

Oog op de Toekomst zei

Heerlijk verhaal, mooi beeldend geschreven. Ik zie ze zo zitten...

LegeZakkenVrouw zei

Oh chips, ik draag zwarte Ecco's, maar wel een leuk modelletje en zeker niet met veters.

Lot zei

Leuk verhaaltje. Maar ik vind zwarte Ecco's echt niet suffig. Ik heb vorige week een paar met veters in de Kringloop gevonden en ze lopen heerlijk. Maar ik ben dan ook al begin 60!
Wij eten altijd in de auto of parkeerplaats, met speciale reisbak waar ik van af mijn stoel bijkan. Regelmatig ook een frisdrankje met ook echte glazen!

Anoniem zei

Vernon Davis Red Jersey axiotakix
Broncos Peyton Manning Jersey axiotakix
Nike Brian Urlacher Jersey axiotakix
http://www.authenticnike49ersjerseys.com