Gnothi seauton leerde ik tijdens de lessen Grieks. Ken uzelve. Zo makkelijk gezegd, zo waar, en zo moeilijk te bereiken. Want we willen onszelf liever niet kennen. Nee, geef nou toe, zou jij iemand willen kennen als jezelf? Niet als de zelf die je speelt, maar als de zelf die je bént? Die echte jij die wel boos is of beledigd, die wel onzeker is, die achteloos drie koekjes eet als de visite vertrokken is, gewoon uit opluchting omdat ze weg zijn. Zo'n onvoorbeeldige persoon is niet bepaald een aanwinst voor je vriendenkring. Dus. Die ken je liever niet. En dus kijk je bij voorkeur niet naar binnen maar in de spiegel; misschien letterlijk, op een door jou gekozen gunstig moment met een gunstige lichtval en je beste kleren aan en met je buik ingetrokken; of door naar anderen te kijken en daar zoveel meer fouten te ontdekken dan bij jouw echte zelf. En toch ontkom je ook dan niet aan zelfkennis die langzaam doorsijpelt. En ach, op zeker moment is dat onder ogen zien ook niet meer zo erg en kun je jezelf wel vergeven. Hoe langer je met jezelf leeft hoe beter het lukt.





De eerste keer dat ik moest huilen door een liedje was toen de meester van de zesde klas ons lesgaf over Vincent van Don McLean. En in dezelfde tijd over het liedje Goodnight Saigon van Billy Joel. Dat was een gevalletje overkill. Een hele groep zesdeklassers laten huilen was vast niet de bedoeling.
Ik heb geen idee meer wat het onderwijskundige gedeelte was ... was het voor muziek? Maar daarvoor hadden we toch een andere leraar, dus dat klopt dan niet. Geschiedenis misschien? Dat liedjes soms over echt gebeurde (hele zielige) dingen gaan? Dat zou kunnen. 
Maar aan die lessen heb ik dus een levenslang medelijden met Vincent van Gogh en met de soldaten (en de Vietnamezen) in de Vietnam-oorlog overgehouden terwijl al die dingen toch van erg voor mijn tijd waren. Iedere keer voel ik een steek in mijn hart als ik hoor they would not listen, they did not know how, perhaps they'll listen now. 





Het liedje dat ik het allermeest vind passen bij rede en hartstocht is het liedjes More than Words van Extreme. Maar tot mijn ongenoegen is het dit jaar uit de Top2000 verdwenen! Het is een mooie weergave van hoe hart en het hoofd elk hun eigen weg willen gaan. Zul je wel, zul je niet?
More than words is all I ever needed you to show...
Samen met mijn vriendin zong ik dit liedje een hele zomer. Op de fiets, tweestemmig. Toen er nog lang geen liefde in beeld was, maar het liedje niet minder mooi.



Maar regels zijn regels, ook hier, en dus moet ik een Top2000liedje kiezen. En dat wordt dan The Bangles met Eternal Flame, het mooiste 'hartstochtelijke' liedje dat ik ken.

Ik heb een zwak voor troubadours. Voor de Boudewijn de Groots en de Ramses Shaffy's in deze wereld. Ik weet niet precies waarom, misschien is het het aura van eenzaamheid dat er om ze heen hangt. Of van opstand. In elk geval voel ik me wel thuis bij hun muziek. Ik ben misschien te laat geboren heb ik ook zo vaak gedacht! En vrijheid hoeft niet zo groot te zijn, laat me gewoon mijn eigen gang maar gaan.




Dit mag niet en dat mag niet. Overal zijn regeltjes voor.
Voor sommige mensen zijn er meer regeltjes dan voor anderen. ;-)
Zo herinner ik mij dat mijn broertje vroeger gek was op Queen. Maar Queen was in onze kringen not done. Vooral niet dat ene liedje, omdat er een bijrolletje voor de duivel was. Beëlzebub. Oeh. Stel je voor zeg; na het luisteren van dat liedje zou je 's nachts nooit meer rustig kunnen slapen. En trouwens, die enge Freddy Mercury met zijn goddeloze leven ... en zijn I want to break free!
Jaren later ontdekte ik zelf hoe mooi de muziek van Queen is. En daarom in het kader van 'stik maar met jullie regeltjes' hier een mooi nummer van Queen. En hé, het staat op nummer 1 in de top2000!







Misdaad en straf in relatie tot een muziekstuk?
Dan denk ik aan het prachtige liedje Take a Message to Mary van The Everly Brothers. Maar dat is alweer een liedje dat niet in de Top2000 staat.



Maar dit is de schrijftop2000, en dus moet er een liedje bij uit de Top2000. En dat wordt dan The Boxer van Simon and Garfunkel. Het had altijd wel iets beklemmends en dreigends, vond ik.
Ik draaide vroeger die cd van Simon and Garfunkel uren achterelkaar. Er zat zoveel in. Such are promisses. All lies and jests, still a man hears what he wants to hear and disregards the rest.
Hoe makkelijk iemand die arm is en toch al onderaan de samenleving hangt verlokt wordt tot het overtreden van de regels omwille van wat comfort en warmte. Een waarschuwing dat elke stap de eerste kan zijn op weg naar een nog lager pad.

Kopen, daarover heb ik het op dit blog wel eens meer gehad. :-) Mocht je dat gemist hebben, kijk dan vooral eens onder de kopjes 'De uitdaging' en 'geld' in Meibloempje per Onderwerp. Met kopen heb ik een haat-liefde verhouding. Iets kopen is leuk, maar ik lijd nogal eens aan koop-shock. Dat wil zeggen dat ik het achteraf erg moet verwerken als ik geld heb uitgegeven. Het enige wat op zo'n moment helpt is het budget voor volgend jaar weer helemaal doorrekenen. Daar word ik dan wel weer rustig van, omdat ik het weer allemaal op een rijtje heb en we nog steeds niet failliet gaan.
Verkopen is een ander verhaal. Hoewel het in principe 'leuk' is - het levert immers ruimte in huis, én geld op - vind ik verkopen op bijvoorbeeld Marktplaats verschrikkelijk. Ik ben er gewoon niet zo goed in. Ik ontdek altijd net voordat iemand iets komt ophalen nog een defectje aan het te verkopen item. Of het gaat op het laatste moment nog kapot.
Onze allereerste verkoop: Een bed dat de draai naar boven niet haalde. Via (toen nog) een advertentie in de krant verkocht. Bed stond 's avonds nog heel beneden in de kamer, de volgende dag (toen de koper zou komen) was het bed ingestort...
- Dressoir dat ik wilde verkopen keurig op de foto gezet (gewoon nog opgetuigd in de woonkamer). Er zou een koper komen, dus dressoir leeggehaald. Vind ik een akelige watervlek! Ik heb de hele nacht staan schuren en lakken om het dressoir weer mooi te krijgen!
- De TV die ik wilde verkopen, en die het altijd prima had gedaan maar al een tijdje niet gebruikt werd, wilde ik ten behoeve van de verkoper nog even aansluiten. Op het moment dat de verkoper de auto voorreed ontdekte ik dat het ding geen geluid meer gaf! Paniek!
- De computer die ik werkend verkocht en die de volgende dag bij de koper de geest gaf. Niet mijn fout, maar ik voelde me evengoed ellendig.
Dit is maar het topje van de ijsberg. Van een heleboel dingen kan het de kopers trouwens niet eens iets schelen, maar ik vind het zelf zo erg. En daar word ik dan nerveus van. Dus verkopen? Alleen als het echt nodig is. Ik breng het nog liever gratis naar de kringloopwinkel.
En gelukkig kan ik dat dan doen onder het motto recycling. Goed voor het milieu, goed voor de portemonnee. In dit geval andermans portemonnee, maar ik ga ervan uit dat ik daar ook zal vinden wat ik nodig heb wanneer ik het nodig heb. There's more to find than can ever be found. You should never take more than you give.

From the day we arrive on the planet
And blinking, step into the sun
There's more to see than can ever be seen
More to do than can ever be done
There's far too much to take in here
More to find than can ever be found
But the sun rolling high
Through the sapphire sky
Keeps great and small on the endless round

It's the Circle of Life
And it moves us all
Through despair and hope
Through faith and love
Till we find our place
On the path unwinding
In the Circle
The Circle of Life

It's the Circle of Life
And it moves us all
Through despair and hope
Through faith and love
Till we find our place
On the path unwinding
In the Circle
The Circle of Life


Heel mijn leven ging ik al gekleed in tweedehands kleding. En niet dat ik dat erg vond hoor. Meestal was het een feest als er weer een berg kleding van een ouder nichtje werd gebracht. Wie kreeg er  tenslotte net als ik zakken vol kleren tegelijk? Nou dan.
Maar ja. Toen het financieel eenmaal kon was nieuwe kleren kopen ook wel heel erg leuk. En dat deed ik dan ook met overgave. Totdat ik me realiseerde dat ik me in nieuwe kleren niet veel beter voelde dan in tweedehands kleren. Erger nog, dat het dragen van nieuwe kleren grotere zorgen meebrengt. Immers, je gaat ze zelf nog bederven. Hoe hard je ook probeert het te vermijden, ooit komt die eerste vlek erin. De eerste schram op de schoen. De eerste afgevallen knoop. En dan is het nieuwe eraf. He, wat jammer. Wat zonde.
En dat 'jammer'gedeelte, dat steekje van teleurstelling, krijg je niet wanneer je tweedehands kleding draagt. Gebeurt daar iets mee, dan voel je hooguit een klein scheutje van opluchting: wat fijn dat ik hier maar €3,75 voor betaalde en geen €60,-
En evengoed loop ik er niet bij als een zwerver in 'ragged clothes' en 'worn out shoes'. Alweer iets om dankbaar voor te zijn.

Ralph McTell, Streets of London

Het huis waar ze is geboren kan ze zich niet herinneren, behalve dan dat haar moeder het haar altijd aanwees wanneer ze er met de bus langsreden. Het was een wit huis en het stond aan het kanaal. Niet 'een kanaal' maar 'het kanaal'. Volgens de overlevering waren haar ouders arm maar gelukkig en hadden ze sinaasappelkistjes als meubels. Precies de goede start voor een consuminderaar dus. 
Toen ze twee was verhuisden ze naar een flat op vier hoog. Daar was een slaapkamer én een speelkamer en een balkon en een galerij. Beneden tussen de flats was de kleuterschool, en als je door het raam naar buiten keek kon je in de verte het stadhuis en het carillon zien. Ze herinnert zich nog goed het grote patroon van het behang in de gang. En de keuken waar haar moeder brood bakte. Eigenlijk herinnert ze zich alles nog. Met een simpel liedje komen de beelden weer boven. Visite, visite op de radio of By the Rivers of Babylon en ze zit weer in de keuken met de moderne gewolkte formica uitklaptafel met bijpassende stoelen.
Toen ze zes was verhuisde ze weer, nu naar een oud boerderijtje. Met een flink stuk land eromheen. Inmiddels had ze ook broertjes - en bijna een zusje - dus dat huis (en vooral dat stuk land eromheen) was voor een stel kinderen natuurlijk heel wat beter dan een flat. Het huis was oud, en is totdat ze uit huis ging op haar achttiende aan verbouwing onderhevig geweest. Haar vader deed alles zelf - hij las een boek over timmeren en kon timmeren, las een boek over metselen en metselde nieuwe slaapkamers.
Het was er ook koud en tochtig (ooit bevroor de hele goudvissenkom, de goudvissen overleefden het vreemd genoeg), maar toch was het leuk. Inloopkasten waar je je kon verstoppen. Een opkamertje, een echte kelder waar soms het water in stond, met honderden potten jam. De deel, een stoffige zolder en een wrak schuurtje maakten het af. Het was leuk zolang het duurde. Ze mist niet het huis zelf, wel de vrijheid: het rennen in het gras, boompjeklimmen, landlopertje spelen, voetballen. Maar goed, die dingen zou ze nu waarschijnlijk tóch niet meer gedaan hebben, als ze er over nadenkt.
Daarna woonde ze vier jaar met echtgenoot in een rijtjeshuis in een stille stad in Friesland en toen verhuisden ze naar de huidige woning: ook weer een rijtjeshuis, nu in een gezellig havenstadje. Ze huren al twintig jaar. Nee, daar heeft ze geen enkel probleem mee. Ze weet hoe het gaat als er een eigen huis is en er dingen kapot gaan. En ze is nog iedere winterdag dankbaar voor centrale verwarming. Voor haar geen 'Bouwval gezocht' of 'Help mijn man is klusser', ze zit hier prima. 
Om in de stemming te blijven: The Carpenters (jaja, pun intended!) met Yesterday once more.

Huilen van het lachen. Of moeten lachen van het huilen. Het ligt zo dicht bij elkaar. Van de meeste muziek word ik blij, van sommige muziek melancholiek. 
Er zijn maar een paar liedjes waar ik echt heel droevig van word. Droevig als in tranen met tuiten. En dat is ten eerste het lied van Karin Bloemen Geen kind meer. Ik kan het bijna niet eens typen zonder te gaan huilen, is dat nou niet vreselijk droevig? En dan leeft mijn moeder dus gewoon nog (en dat moet ze ook nog minimaal veertig jaar blijven doen, alstublieft, dankuwel). Hoe moeilijk moet dat liedje zijn voor diegenen die hun moeder niet meer hebben.
En het tweede lied heb ik nog maar twee keer gehoord en allebei de keren sprongen de tranen in mijn ogen. Ik moest eerst opzoeken hoe het heet. Het heet De Weg en is van de 3JS en staat vreemd genoeg niet in de Top2000. Nou, dan maar als bonusnummer. En als je nu niet wilt gaan huilen kun je deze liedjes beter niet gaan luisteren. 

Karin Bloemen, Geen kind meer

3JS De Weg
Arbeid en muziek is voor mij een twee-eenheid. Zingen tijdens het afwassen, hoe cliché, maar wel de manier om die ellendige afwas nog enigszins draaglijk te maken in mijn jonge jaren. We hadden een beperkt repertoire (de liedjes die op de paar cassettebandjes stonden die mijn ouders hadden) en dat repertoire was op zijn zachtst gezegd oud-Hollandsch en vooral leuk vanwege de vele begeleidende geluiden die mijn broertje daarbij kon maken. Heer in 't verkeer van Toby Riks werd voorzien van een heel concert aan autogeluiden. Ik sta op wacht mocht het doen met retteketet, retteketet.
Daarnaast natuurlijk alles wat we kenden van Wim Sonneveld, want daarvan hadden we ook een cassettebandje. Dat imiteerden we dan zo goed mogelijk, met stemmetjes en accenten en al. "Dag man achter het loket. Magkfanuunposzegelfannkwagtje?" Hilarisch. Wat waren we met simpele dingen gelukkig. Soms.
Die hele Wim Sonneveld kenden we verder niet, maar hij heeft het afwassen naar een hoger niveau gebracht. Ja, dat mis je dan allemaal weer met een vaatwasser. Vandaar dat wij hier gewoon weer afwassen. En zingen.
En daarom, en ook omdat het zo'n droevig mooi liedje is en precies staat voor alles wat ik heb opgeschreven voor vandaag: Het Dorp.




PS Mijn broertje maakt nog steeds graag begeleiding bij zang. Hij maakt nu 'beats' van 'samples' voor hiphop en rap en zo. Geloof ik. :-)
Luister hier maar eens. Is wel iets heel anders dan de muziek van vroeger, maar vaak heeft hij hele korte stukjes uit oude muziek verwerkt in deze beats! Je hoort het tikken van de plaat.

http://www.djsadhu.com/audio-video/audio-production/djsadhu-crossroad-instrumental/

Onderstaand nummer is een lied gezongen/gerapt door 3ko, muziek van mijn broer.
http://www.djsadhu.com/audio-video/djsadhu-beats/track-fake/
Eten! Drinken! Blijer kun je me niet maken. Nou goed dan: Zingen! Lezen! Schrijven! staan ook hooggenoteerd op mijn waarderingslijst.
Het mooist is natuurlijk een optelsom. Lekker eten en leuke muziek. En daar dan later de herinnering aan.
De combinatie Reibekuchen en Der Hauptmann von Köpenick bijvoorbeeld. Gelardeerd met wat Thank You very Much van the Scaffold, of de b-kant van het singletje: Lily the Pink. Zulke dingen kwamen heel af en toe voor als papa een goede bui had en uren in de keuken stond te bakken.


Ergens onderweg kwam dan vaak nog 'Je bent niet hip, je bent niet knap,' voorbij en als de stemming er goed in zat draaiden we In the Mood van Glenn Miller waarbij we dan overtuigend de blaasinstrumenten probeerden uit te beelden. Oké, het kan zijn dat ik dat laatste er nu bij verzin. Maar het zou ook zomaar waar kunnen zijn. We luisterden geen muziek, we wáren muziek.

Totdat vader riep: "Jongens! Essen Fressen!"
Dan waren we gewoon weer varkentjes die zich verdrongen om de trog.


Glenn Miller, In the Mood.




Voor de liefhebbers (geen Top2000)

Drafi Deutscher, Der Hauptmann von Köpenick


The Scaffold, Thank you very much


The Scaffold, Lily the Pink
Vroeger deden mensen het nog wel eens in liedjes: geven. Ze gaven elkaar een roosje, m'n roosje; of een kus in de bus van Bussum naar Naarden. Ze zongen: Alles geef ik jou, mijn ziel, mijn zaligheid en trouw. Of Stand by your man, and give him all your loving. 
Dit is meer het tijdperk van Gimme, Gimme, Gimme - vooral zo rond Klaas en kerst. I want it all, I want you, You're the one that I wantI want you to want me, Girls just want to have fun en Everybody wants to rule the world roepen de songtitels in de Top2000Nou, dat is klare taal. En de titels die 'give' of 'geef' bevatten staan in de gebiedende wijs. Foei!
Nee, dan die prachtige zinsnede over geven uit C'est ma vie van Adamo:
Et c'est vrai tu m'as donné
Les plus beaux de mes jours
Et je te les rendais

(en het is waar, je hebt mij de mooiste dagen van mijn leven gegeven 
en ik heb ze je ook teruggegeven)
Dat klinkt toch volkomen anders dan I want it all.
Het mooiste complete lied over geven (en over dankbaarheid) is Gutenacht Freunde van Reinhard Mey. De mensen die hij dankbaar bezingt geven alles... tijd, energie, liefde, warmte, eten, drank, gezelschap. Zouden zulke mensen nog echt bestaan? Waarschijnlijk zijn ze gemoderniseerd en willen ze nu ook de wereldheerschappij.
Maar heel af en toe is er nog iemand die zich opwerpt als een Bridge over Troubled Water. Zo iemand als Annemiek van Deursen. Een lichtpuntje in de duisternis voor veel mensen. Bridge over troubled water is het eerste lied dat ik ooit hoorde van Simon and Garfunkel, en ik was meteen hooked. Hun muziek verveelt mij nog steeds niet. 

Zou er een boek zijn met voorbeeldige moeders, dan stond ik niet bij de beste tien. Ook niet bij de beste honderd, denk ik. Eerlijk gezegd is de kans groot dat ik ergens achteraan in een onduidelijke voetnoot zou belanden. Ik ben nu eenmaal geen moederlijk type. Baby's hebben geen wonderbaarlijke aantrekkingskracht op mij, en kinderen zijn over het algemeen -  uitgezonderd die van mijzelf - gewoon vervelend. Hoewel lezen mijn lievelingsbezigheid is begin ik tijdens vóórlezen na de tweede zin al te gapen. Letterlijk, dus. En hoewel ik dol ben op koken en bakken, vind ik niks vervelender dan een kind te moeten begeleiden dat het ook wil leren. Ik weet het en ik zei het al: ik ben verschrikkelijk.
Kinderen hebben hun goede kanten natuurlijk. Zo worden ze steeds leuker naarmate ze ouder worden, en dat gaat helemaal vanzelf, zonder inspanning van mijn kant. En ze zijn best wel grappig, vooral intelligente kinderen (lees: die van mij). En als ze eenmaal kunnen afwassen ... nou ja.
Maar er is een ding wat ik altijd geweldig vond (en vind) van het hebben van kinderen: het ongegeneerd luidkeels kunnen meezingen met allerlei jolige muziek. Muziek van illustere duo's als Bassie en Adriaan, Samson en Gert, Ernst en Bobbie en de rest, Kwiebus en Snoezepoes (durven die lui niet alleen?); liedjes van Sesamstraat, Kinderen voor kinderen en 'Kinderen zingen voor dieren'. Liedjes van Annie M.G. Schmidt (soms uitgevoerd door VOF de Kunst, dan weer door Kinderkoor de Lijsterbesjes. Of zo) van Pippeloentje tot liedjes uit de serie Otje. Niets leukers dan onderweg in de auto met zijn drietjes heel hard Geen ruzie in de ooto, want daar schiet je niks mee op!!! zingen, met Bert-en-Erniestemmetjes uiteraard. Vader houdt zich op die momenten wijselijk stil, want hij is niet zo'n begaafd zanger.

Maar goed. Al die liedjes halen de top2000 nooit, wat jammer is, want kinderliedjes staan barstensvol waarheden en wijsheden waar volwassenen behoorlijk van zouden kunnen leren. Papieren, papieren uit Otje gaat over de verschrikkelijke bureaucratie waartegen de gewone mens vaak weerloos is. Hij doet het niet, uit dezelfde serie, over hoe alles fout kan lopen wanneer je teveel op computers vertrouwt. Sesamstraatliedjes staan bol van leerzame dingen als leren tellen, spellen, delen, omgaan met gevoel, en gezond eten. You get the point.

Na de kinderliedjes kregen we het puber- en tienerrepertoire. Dat begon met "I'm a barbiegirl" van Aqua (en daarvan mogen we blij zijn dat het de Top2000 niet vervuilt) en "Underneath you clothes" van Shakira. Dubieuze teksten, wat u zegt. Maar daar had mijn kroost geen weet van, dus werd er lekker meegebruld. Dankzij Playstation singstar raakten we daarna helemaal into ABBA. Bijzonder: in de jaren '70 en '80 is de ABBA-hype volledig aan mij voorbijgegaan. Hun muziek was dus voor mij net zo nieuw als voor mijn kinderen. Dat krijg je ervan als je wordt opgevoed met schlagers.

Ik heb wel meer gemist in de jaren '70 en '80. En soms komt iets met een vreemde omweg dan toch nog op je pad. Een paar jaar terug kwamen de kinderen (hé, daar zijn ze weer!) met een liedje op de proppen van Youtube, een satirisch geval over Osama Bin Laden. Osamama... Bin laden... een jurk en een baaard. De melodie was zo grappig dat we het best vaak zongen. En toen kwam ik erachter dat de originele muziek van Boney M was, namelijk van het liedje Ma Baker. Ik had dus nog nooit van Ma Baker gehoord, maar Boney M kende ik wel. Sinds ik twee jaar was is mijn lievelingsliedje al By the Rivers of Babylon. Om kort te gaan: binnen no time stonden we te swingen op Ma Baker.
Ma Baker is minstens zo onverantwoord als Osamama natuurlijk, opvoedingsgewijs, maar je kunt je er wel heel erg lekker op uitleven.
En dat mag dan wel in die voetnoot vermeld worden. Niet zo'n voorbeeldige moeder maar je kunt er wel mee zingen. Een beetje lol in het leven heb ik de kinderen hopelijk wel meegegeven, of misschien kun je beter zeggen: teruggegeven. Muziek, zang. En ik mag dan een vreemde moeder zijn, eentje die niet van voorlezen houdt en van baby's, zo erg als Ma Baker ben ik in elk geval niet. En nu ik erover denk, hoe grappig: ik ben ook geen Osa-mama. Dus eigenlijk mogen mijn kinderen zichzelf best feliciteren.

Ma Baker van Boney M.



En voor de lol ook nog even Osamama...hoewel natuurlijk inmiddels achterhaald.
Ja, als we moeten schrijven over het huwelijk, dan denk ik toch meteen aan Het Huwelijk. On-ver-ge-te-lijk, echt waar. Wat? Mijn huwelijk? Nee, joh. Dat van Willem-Lex en Máxima natuurlijk. Zelfs ik zat voor de TV. Ongelooflijk dat die jongen zo'n knappe vrouw heeft weten te versieren. Dat moest ik toch gewoon even zien. En dan dat momentje hè. In die kerk. Ik geef het toe, zelfs ik heb 'n traantje gelaten. Toen die Klaas ... eh, Karel dinges op zijn accordeon dat liedje speelde. Wat? O ja, Karel Kraayenhof. Wablief? O, het is Carel met een C. Ja natuurlijk, we zijn hier wel bij de hogere stand, hoe kan het ook anders. Ja, Carel Kraayenhof. Hij heeft anders wel echt zo'n Hollandse kop, meer een Klaas dan een Carel hoor. Ach, wie had ooit van hem gehoord. Is toch maar mooi beroemd geworden door dat liedje. Eerst die hele rel om die vader van Máxima. En dan dat ogenblik dat Carel dinges op zijn soort van Argentijnse accordeon - of hoe heet het, bandolero? Bande - ja precies! Bandoneon - dat liedje speelt. Adíos Nonino. Tot ziens vadertje. En Máxima dat ene koninklijke traantje wegpinkte. Ja, je denkt toch ook even aan je eigen vader, zeg maar. En ineens was ze niet meer zomaar een prinses, maar een prinses die haar vader had moeten inleveren bij de ingang van het koninkrijk. En die muziek, die deed echt iets, weet je. Plotseling lagen de Nederlanders snikkend aan haar voeten. Nooit weer overgegaan ook. Die Karel dinges met zijn abon...de...bolero die heeft wat op zijn geweten hoor. Ze mag hem wel dankbaar zijn. Nou ja, hij staat sindsdien wel in de Top2000, dat dan weer wel.
Het Huwelijk. Die muziek. Onvergetelijk, echt waar.

God, hoe heette dat muziekinstrument nou ook weer?


Where do I begin
To tell the story of how great a love can be?

Eigenlijk vatten die twee regels het allemaal samen. Er is geen beginnen aan om gevoel uit te leggen, te verklaren, vast te pinnen. En toch proberen schrijvers het steeds weer en weten ze iets in ons te raken. Gek genoeg lukt het een liedjesschrijver (pardon, 'songwriter') in een liedje van vier coupletten en met slechts een handvol woorden vaak nog beter dan een romanschrijver in een pil van vijfhonderd pagina's om 'the story of love' te vatten. "'cause I'm your lady, and you are my man ... " uit 'The power of Love' kan in één uithaal de essentie van een beginnende liefde vertellen, of het succes van een zestigjarig huwelijk verklaren. Die paar woorden behelzen minstens zoveel emotie en verhaal als een hele trilogie aan streekromans. Dat is wat mij aanspreekt in liedjes in het algemeen en dit lied in het bijzonder.
Misschien is dat ook het geheim. Geen woorden, maar daden. Make love, not words.




Ik besluit vandaag zomaar om mee te doen met de schrijftop2000 van schrijfcoach Hella Kuipers. Waarom ook niet? De opdracht: aan de hand van gegeven onderwerpen een stukje schrijven over een nummer in de top2000. HIER lees je de opdracht en meer informatie.
Het onderwerp vandaag is: De komst van het schip.


De komst van het schip.
Onze neef was een jaar of wat ouder dan wij en daarom cool, hoewel wij dat woord toen nooit gebruikten. Hij leerde voor boekhouder en had een verzameling Eppo's en Donald Duckjes; onder zijn strenge toezicht mochten we die wel eens bekijken. Dat deden we dan angstvallig voorzichtig, want er mocht geen vouwtje in het papier komen.
We logeerden bij zijn ouders: mijn oom en tante. Daar logeren was tegelijkertijd een drama en een feest. Drama omdat we niet mochten kruimelen of huilen of ons haar kammen op een andere plaats dan voor het spiegeltje in de gang. Ook moesten we slapen op een 'kermisbedje', een veel te hard luchtbed dat halverwege de nacht weer te zacht werd, en mochten we niet vaker dan een keer per nacht naar de WC. Toch was het ook feest omdat er alles was wat we thuis niet hadden. Snoep. Kastelen in de buurt. Een reusachtige speeltuin. Eppo's. En een televisie.
En zo maakte ik - door mijn neef en de televisie - voor het eerst kennis met het fenomeen videoclip. Neef kwam thuis, van school of werk, en zat om 17.00 gespannen voor de televisie te wachten op iets wat wel heel bijzonder moest zijn. En dat was "Sailing Home" van Piet Veerman. Ik had niet veel kaas gegeten van Engels, maar dit kon ik ook nog wel begrijpen. De gevaarlijke roep van vrijheid. Het onstabiele evenwicht tussen vandaag en morgen. Nu is alles nog goed, maar dat kan in een oogwenk veranderen. En we blijven vechten tegen de bierkaai.
Dat mijn onderkoelde neef bijna emotioneel kon worden van een liedje was iets bijzonders en misschien is het me alleen daarom al bijgebleven. Piet Veerman zeilde zo mijn herinneringen in en is er nooit weer vertrokken.