Zou er een boek zijn met voorbeeldige moeders, dan stond ik niet bij de beste tien. Ook niet bij de beste honderd, denk ik. Eerlijk gezegd is de kans groot dat ik ergens achteraan in een onduidelijke voetnoot zou belanden. Ik ben nu eenmaal geen moederlijk type. Baby's hebben geen wonderbaarlijke aantrekkingskracht op mij, en kinderen zijn over het algemeen -  uitgezonderd die van mijzelf - gewoon vervelend. Hoewel lezen mijn lievelingsbezigheid is begin ik tijdens vóórlezen na de tweede zin al te gapen. Letterlijk, dus. En hoewel ik dol ben op koken en bakken, vind ik niks vervelender dan een kind te moeten begeleiden dat het ook wil leren. Ik weet het en ik zei het al: ik ben verschrikkelijk.
Kinderen hebben hun goede kanten natuurlijk. Zo worden ze steeds leuker naarmate ze ouder worden, en dat gaat helemaal vanzelf, zonder inspanning van mijn kant. En ze zijn best wel grappig, vooral intelligente kinderen (lees: die van mij). En als ze eenmaal kunnen afwassen ... nou ja.
Maar er is een ding wat ik altijd geweldig vond (en vind) van het hebben van kinderen: het ongegeneerd luidkeels kunnen meezingen met allerlei jolige muziek. Muziek van illustere duo's als Bassie en Adriaan, Samson en Gert, Ernst en Bobbie en de rest, Kwiebus en Snoezepoes (durven die lui niet alleen?); liedjes van Sesamstraat, Kinderen voor kinderen en 'Kinderen zingen voor dieren'. Liedjes van Annie M.G. Schmidt (soms uitgevoerd door VOF de Kunst, dan weer door Kinderkoor de Lijsterbesjes. Of zo) van Pippeloentje tot liedjes uit de serie Otje. Niets leukers dan onderweg in de auto met zijn drietjes heel hard Geen ruzie in de ooto, want daar schiet je niks mee op!!! zingen, met Bert-en-Erniestemmetjes uiteraard. Vader houdt zich op die momenten wijselijk stil, want hij is niet zo'n begaafd zanger.

Maar goed. Al die liedjes halen de top2000 nooit, wat jammer is, want kinderliedjes staan barstensvol waarheden en wijsheden waar volwassenen behoorlijk van zouden kunnen leren. Papieren, papieren uit Otje gaat over de verschrikkelijke bureaucratie waartegen de gewone mens vaak weerloos is. Hij doet het niet, uit dezelfde serie, over hoe alles fout kan lopen wanneer je teveel op computers vertrouwt. Sesamstraatliedjes staan bol van leerzame dingen als leren tellen, spellen, delen, omgaan met gevoel, en gezond eten. You get the point.

Na de kinderliedjes kregen we het puber- en tienerrepertoire. Dat begon met "I'm a barbiegirl" van Aqua (en daarvan mogen we blij zijn dat het de Top2000 niet vervuilt) en "Underneath you clothes" van Shakira. Dubieuze teksten, wat u zegt. Maar daar had mijn kroost geen weet van, dus werd er lekker meegebruld. Dankzij Playstation singstar raakten we daarna helemaal into ABBA. Bijzonder: in de jaren '70 en '80 is de ABBA-hype volledig aan mij voorbijgegaan. Hun muziek was dus voor mij net zo nieuw als voor mijn kinderen. Dat krijg je ervan als je wordt opgevoed met schlagers.

Ik heb wel meer gemist in de jaren '70 en '80. En soms komt iets met een vreemde omweg dan toch nog op je pad. Een paar jaar terug kwamen de kinderen (hé, daar zijn ze weer!) met een liedje op de proppen van Youtube, een satirisch geval over Osama Bin Laden. Osamama... Bin laden... een jurk en een baaard. De melodie was zo grappig dat we het best vaak zongen. En toen kwam ik erachter dat de originele muziek van Boney M was, namelijk van het liedje Ma Baker. Ik had dus nog nooit van Ma Baker gehoord, maar Boney M kende ik wel. Sinds ik twee jaar was is mijn lievelingsliedje al By the Rivers of Babylon. Om kort te gaan: binnen no time stonden we te swingen op Ma Baker.
Ma Baker is minstens zo onverantwoord als Osamama natuurlijk, opvoedingsgewijs, maar je kunt je er wel heel erg lekker op uitleven.
En dat mag dan wel in die voetnoot vermeld worden. Niet zo'n voorbeeldige moeder maar je kunt er wel mee zingen. Een beetje lol in het leven heb ik de kinderen hopelijk wel meegegeven, of misschien kun je beter zeggen: teruggegeven. Muziek, zang. En ik mag dan een vreemde moeder zijn, eentje die niet van voorlezen houdt en van baby's, zo erg als Ma Baker ben ik in elk geval niet. En nu ik erover denk, hoe grappig: ik ben ook geen Osa-mama. Dus eigenlijk mogen mijn kinderen zichzelf best feliciteren.

Ma Baker van Boney M.



En voor de lol ook nog even Osamama...hoewel natuurlijk inmiddels achterhaald.

10 reacties:

ludieke zei

Geweldig verhaal, Osamama

oma zei

heel leuk geschreven.

mamma

consuminderenmetplezier zei

Ha, ha, ha! Jouw gezin is een soort hippe sound of music familie, begrijp ik? :-)

Meibloempje zei

O, daarvan kan ik ook nog een verhaal vertellen ... misschien binnenkort als het schrijftop2000-onderwerp zich ervoor leent. :-)

Firma Fluitekruid zei

Aha, nóg een Enge Buren-fan.
Hoe vind je hun Rammstein-meets-Frans Bauer-experience?De Hill Billy-Red neck-rappers?
De Underworld-boeren?
Foxy Foxtrot met z'n elatieken billen? Trouwens: je hoeft geen kinderen te hebben om ongegeneerd luidkeels te kunnen meezingen met wat dan ook. Sterker nog: ik dans vrij vaak vol overgave op 1 been door de kamer zonder dat een kind roept: 'Doe normaal, ma.' (Wat me er overigens niet van zou weerhouden :-))

Anoniem zei

Wow! Dit had ik kunnen schrijven. Van babies tot voorlezen en vooral de kinderen van een ander (#maakt braakgeluiden#)...allles. En dan vooral het gedeelte dat ze van mama leren joelen, gillen en zingen. Dansen ook dat nog. Ze leren vooral dat je gewoon af en toe lekker uit de pas mag lopen en gek mag doen.
Fijn te lezen dat ik niet de enige moeder ben die een schurft heeft aan alles wat moeder zijn inhoudt (voor alle duidelijkheid: ik heb geen schurft aan mn kinderen)behalve het gek doen dansen en zingen.
Niet voor niets heeft Sinterklaas YOy dit jaar verrast met een stereotoren. Was ze hard aan toe. En oma verzameld nu alle cds van kinderen zingen voor kinderen. Was ze ook hard aan toe, en eerlijk gezegd ik ook!

Prachtig geschreven.
En aangezien jouw dochters goed terecht zijn gekomen ga ik nu maar gewoon trots zijn op de onmoederlijk moeder die ik ben met al mn debieligheden.
En hoe beter past daar het liedjes van Osama met jurk en baard bij!

xxx chris

P.S. Maar laten we eerlijk zijn. Was mama ook niet zo'n moeder?

Meibloempje zei

Jaah, met Can you feel it van The Jackson 5 op tien!

oma zei

JA,JA,

ik geef het toe,
alles wat Meibloempje heeft geschreven in dit stuk heb ik
meermalen in dezelfde bewoordingen ook geuit.

Vanaf:
"Ik ben nu eenmaal geen moederlijk type"

tot en met

"ze zijn best wel grappig, vooral intelligente kinderen (lees: die van mij). En als ze eenmaal kunnen afwassen ... nou ja."

precies zoals ik het ook altijd zei!!!

en ook met de muziek als bindend element.


mamma.


monique zei

meibloempje,
ik weet niet of je annemiek van deursen echt volgt maar je geeft de verkeerde link door , deze is al vanaf augustus niet meer van annemiek , als je haar en haar werk echt wil steunen dan moet je deze link vervangen door

www.consuminderhuisparkstad.nl

OVER ONS.....
HOE HET ALLEMAAL IS BEGONNEN.....

CONSUMINDERKRINGEN LANDGRAAF

Eind 2006 startte ik vanuit mijn huis de eerste consuminderkring Landgraaf.

In kring ÉÉn zaten mensen die consuminderen leerden uit overtuiging, maar ik bleef zoeken naar mijn doelgroep. Degenen die wel moesten consuminderen uit noodzaak.
De mens in stille armoede en met schulden door wel of niet verwijtbare schuld. Mensen mogen fouten maken als ze maar willen leren.

Vrijwilligerswerk bij WELSUN als buddy schuldhulpverlening bracht me uiteindelijk bij de doelgroep en startte kring twee, drie en vier.

Mijn huis werd weldra te klein van de opgespaarde kleding en spullen voor de doelgroep, zodat mijn "thuis" een loods leek van opslag goederen.

Na een presentatie tijdens een netwerkbijeenkomst armoedebestrijding kwam de oplossing.... En werd een droom waar.

HESTIA WOONGROEP gaf (augustus 2009) een pand aan de Wilhelminastraat in bruikleen.

NEDERLANDS EERSTE CONSUMINDERHUIS WAS een feit.

Stichting Consuminderhuis ons genoeg werd opgericht met drie bestuursleden

Er kwam een bestuurs crisis maar de kracht van de uitvoering, hield het consuminderhuis overeind.

We groeiden verder..... hakten knopen door, namen beslissingen en maakten een doorstart.

Stichting consuminderhuis PARKSTAD werd opgericht met een capabel bestuur van mensen die hun tijd, kennis en netwerk spontaan aanboden.

Omdat ze geloven in het concept en de mensen op de werkvloer!
Ik ervaar dit als het mooiste compliment wat we maar konden krijgen.
We zitten nog steeds aan de Wilhelminastraat 25

Inmiddels is de 18e en 19e consuminderkring gestart.

MAAR DAAR MOET JE WEL IETS VOOR DOEN..... VOOR WAT HOORT WAT!

Degene die spullen nodig heeft en krijgt: wordt gevraagd deel te nemen aan een consuminderkring en/of vrijwilliger te worden in het Consuminderhuis.

Elke vrijwilliger of kringlid krijgt een pasje waarmee hij/zij spullen die in het huis aanwezig zijn, gratis mee kan nemen naar behoefte.

CONSUMINDERHUIZEN.....
Er zou in elke stad in Nederland een consuminderhuis moeten staan, waar mensen overtollige spullen heen kunnen brengen. En waar de mensen die vooruit willen, een nieuwe start kunnen maken en leren meer te doen met minder..... Het gedachtegoed consuminderen wordt doorgegeven, want in Brunssum staat het tweede consuminderhuis, opgericht door mensen die het in Landgraaf leerden.


Begin maar bij het begin, leer zelf consuminderen. Waarna je de opgedane leerstof, aan je kinderen door kan geven, zodat ze voor altijd

GELUKKIG ZIJN KUNNEN LOSKOPPELEN VAN GELD.........

MIJN droom..... een consuminderhuis.... kreeg een extra glans, met de oprichting van:

Stichting consuminderhuis parkstad
Annemiek van Deursen



ik heb het verhaal
er maar ff bijgedaan, groetjes monique

Meibloempje zei

Hallo Monique,

bedankt voor je berichtje. ik heb alle links die naar Annemiek verwijzen aangepast!