De eerste keer dat ik moest huilen door een liedje was toen de meester van de zesde klas ons lesgaf over Vincent van Don McLean. En in dezelfde tijd over het liedje Goodnight Saigon van Billy Joel. Dat was een gevalletje overkill. Een hele groep zesdeklassers laten huilen was vast niet de bedoeling.
Ik heb geen idee meer wat het onderwijskundige gedeelte was ... was het voor muziek? Maar daarvoor hadden we toch een andere leraar, dus dat klopt dan niet. Geschiedenis misschien? Dat liedjes soms over echt gebeurde (hele zielige) dingen gaan? Dat zou kunnen. 
Maar aan die lessen heb ik dus een levenslang medelijden met Vincent van Gogh en met de soldaten (en de Vietnamezen) in de Vietnam-oorlog overgehouden terwijl al die dingen toch van erg voor mijn tijd waren. Iedere keer voel ik een steek in mijn hart als ik hoor they would not listen, they did not know how, perhaps they'll listen now. 





0 reacties: