Huilen van het lachen. Of moeten lachen van het huilen. Het ligt zo dicht bij elkaar. Van de meeste muziek word ik blij, van sommige muziek melancholiek. 
Er zijn maar een paar liedjes waar ik echt heel droevig van word. Droevig als in tranen met tuiten. En dat is ten eerste het lied van Karin Bloemen Geen kind meer. Ik kan het bijna niet eens typen zonder te gaan huilen, is dat nou niet vreselijk droevig? En dan leeft mijn moeder dus gewoon nog (en dat moet ze ook nog minimaal veertig jaar blijven doen, alstublieft, dankuwel). Hoe moeilijk moet dat liedje zijn voor diegenen die hun moeder niet meer hebben.
En het tweede lied heb ik nog maar twee keer gehoord en allebei de keren sprongen de tranen in mijn ogen. Ik moest eerst opzoeken hoe het heet. Het heet De Weg en is van de 3JS en staat vreemd genoeg niet in de Top2000. Nou, dan maar als bonusnummer. En als je nu niet wilt gaan huilen kun je deze liedjes beter niet gaan luisteren. 

Karin Bloemen, Geen kind meer

3JS De Weg

0 reacties: