Gisteren reisde ik met de trein. Hoewel ik mijn telefoon (redding in tijden van verveling) bij me zou hebben, besloot ik een boek in de tas te gooien. Een boek van mijn favoriete schrijfster, gekocht in de kringloopwinkel voor vijftig cent. En ondanks het feit dat Arriva sinds kort gratis WIFI levert in de trein, besloot ik mijn telefoon in de tas te laten en in mijn boek te beginnen. Hoe vaak heb je tegenwoordig nog een uur de tijd om rustig te lezen, tenslotte?

Had ik het maar niet gedaan. Het verhaal begon vreemd, en werd steeds vreemder. De personages en gesprekken leken hoe langer hoe bizarder te worden, situaties ontspoorden en halverwege dacht ik: wat een afschuwelijk boek. Dit kan gewoon niet van mijn favoriete schrijfster zijn.

Ik overwoog om het boek ergens te laten liggen, maar ik ken mezelf en wist dat ik me dan de rest van mijn leven zou afvragen hoe het verhaal verder was gegaan. Doorlezen of stoppen met lezen - het zou  alle twee even hoog scoren qua verschrikkelijkheid.

En dus moest ik op de terugreis verder in het vreselijke boek. En goddank was er een clou, en dat is de reden dat ik blij ben dat ik niet heb opgegeven. Maar daarna heb ik het boek in de trein achtergelaten, want ik wil het nooit weer lezen. Vandaag ontdekte ik dat dit het eerste boek van de schrijfster was. De horror die ze tegenwoordig schrijft is een stuk subtieler.

Dus als je ergens het boek "Buitenstaanders" van Renate Dorrestein vindt: je bent gewaarschuwd.

1 reacties:

Bibje zei

hahahaha....ik laat hem liggen, ik neem mijn eigen boek wel mee ;)
Ik ben nml zo'n smartfoonlozedame..........