Na het geklaag over de lange, koude winter wil ik beslist ook even een post wijden aan de hete zomer.
Met dagen dat het zo warm is dat zelfs lekker buiten zitten in de schaduw er niet meer bij is. Want daar word je gekookt en het stralende wit van de margrieten in de zon doet pijn aan je ogen. Binnen zitten we, met alle ramen en gordijnen dicht opdat de warmte maar buiten blijft. En wat doe je op zo'n dag? Je wilt niet teveel bewegen want daarvan ga je maar onesthetisch zweten. Stil blijven zitten, dat is het beste.
Man en dochter gamen. En ik ruim digitale bestanden op, een klusje dat normaal gesproken blijft liggen want het is onzichtbare rommel en het opruimen ervan neemt zoveel tijd. Of ik pruts aan mijn kookboek. Maar al met al, zo met zijn allen in de donkere kamer, lijkt het wel winter.

Een beetje ironisch is het wel dat een dezer (hete) dagen dan de jaarafrekening van gas en licht op de mat valt. Dan mogen we met zweterige handjes een flink bedrag gaan bijbetalen omdat de winter negen maande duurde. Daarom wens ik toch dat deze zomer dan ook maar lang mag duren, tot december of zo. Dan krijgen we volgend jaar allemaal veel geld terug.

Donderdag, tijd voor de uitslag van het weggevertje! Ik moet vaststellen dat het lezersaantal de afgelopen maanden drastisch is teruggelopen (*lacht als boer met kiespijn*). Dat zou iets te maken kunnen hebben met minder blogs van mijn kant.

Maar ik heb een paar heel leuke tips gekregen, en we hebben een winnaar. *UPDATE* De winnaar heeft tien dagen later nog niet gereageerd. Ik heb besloten de Dwarsligger aan iemand anders te geven.*

Behalve dat ik tegenwoordig de energie heb om uren in de tuin te werken, kan ik ook tien pushups doen. Jawel. Ik, degene die nooit gekozen werd bij gym (als laatste word je niet gekozen, je blijft gewoon over) kan pushups doen. En squats. En nog een aantal van dat soort oefeningen dat jarenlang ver buiten mijn bereik leek. En hoe ik zover gekomen ben wil ik best even met jullie delen.
Het geheim heet Blogilates. En dat (en dat rijmt!) is gratis.


Blogilates is de site van Cassey Ho, een hyperopgewekte pilateslerares die je pilatesoefeningen en  HIIT (High Intensity Interval Training) voorschotelt in youtubevideo's. De filmpjes variëren in tijdsduur van vijf minuten tot een half uur, dus je kunt je workout zo lang of kort maken als je wilt door gewoon meer of minder filmpjes te doen.

Cassey is heel grappig en kletst je door de oefeningen heen. Maar vergis je niet, ze is Aziatisch en als een tijgermama haalt ze de zweep erover! Waag het niet om op te geven! Soms ontwerpt ze energieke dansworkouts (de 'Great Gatsby' workout, of de 'Mother Father Gentlemen'-challenge).
Maar wat het echt geniaal maakt is dat je (als je je inschrijft voor haar nieuwsbrief) elke maand een kalender kunt downloaden, waar per dag al een aantal filmpjes voor je uitgezocht zijn. En dan fijn verdeeld: de ene dag de buikzone, de andere dag je armen, de volgende keer cardio of de benen. Dus als je verpletterende spierpijn in je gluteus maximus hebt van dag 1, kun je de volgende dag bést een workout doen die gericht is op je armen. No excuses! En elke maand is er een ander thema, andere volgorde, en zijn er nieuwe workouts, dus het wordt nooit saai.
Het enige wat je nodig hebt is een yogamatje en soms iets van gewichtjes, maar flesjes gevuld met water of zand zijn dan ook oké.

Doe je alle filmpjes voor die dag, dan ben je een uur bezig. Zover heb ik het nog niet geschopt, ik ben al blij als ik een kwartier of twintig minuten volhoud. Meer vind ik ook niet echt nodig. Maar gegeven het feit dat ik de allereerste keer na een minuut uitgeput moest afhaken, ben ik best ver gekomen.
En na een maand 'aangepaste' pushups doen, had ik plotseling zoveel kracht in mijn armen dat ik nu echte pushups kan doen. En dat lijkt zo simpel dat mijn tienerdochters zeiden: dat kan ik ook! Maar raad eens? Ze konden het niet. Mama rocks!




Mijn tuin is af. Maar je weet hoe dat gaat in een tuin. Er groeit van alles. Met name onkruid wil het nog wel eens goed doen. Een regenbuitje en je kunt weer op de knietjes om te wieden.
En dat is het nadeel van tuinieren - tenzij je het type bent dat zich helemaal ZEN mediteert tijdens het wieden. Persoonlijk vind ik het wel een rustgevend karweitje.
Onkruid wieden is niet alleen meditatief, maar kan je ook geld besparen. Dit nadat je (net als ik) een investering heb gedaan (het zal ook eens niet! Maar de kost gaat voor de baat uit ...) in 'Het Grote Wildplukboek' van Edwin Flores. 
Ik wist het al wel: veel van de onkruidjes die tussen de tegels groeien of de planten in de tuin naar de kroon steken kun je eten. Jawel! Zevenblad - de pest van de tuiniers, kun je eten als spinazie. Duizendblad? Sla! Brandnetels? Soep! Klaver, hondsdraf, korenbloemen, madeliefjes - je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het in je maaltijd verwerken. Dit interesseert mij al langer, ik schreef al eerder over eetbaar onkruid, HIER en HIER. Daarom ben ik ook zo blij met dit boek.
'Het Grote Wildplukboek' is ontzettend overzichtelijk ingedeeld. Voorin staan algemene wildpluktips, inclusief de gevaren die je kunt lopen als je ergens gaat wildplukken. Dan volgt per pagina één plant, noot, bes, wier of paddestoel met een duidelijke foto, omschrijving en bijzonderheden waar je op moet letten, bijvoorbeeld dat een plant alleen gekookt eetbaar is. Daarna komt een gedeelte met recepten van Jonnie Boer, gemaakt met 'onkruid' en wildpluk. 

Wat wil een zuinig mens nog meer? O, een site, of een app? Nou ja, die zijn er nu natuurlijk ook al. De wildplukwijzer is een site waar je kunt vinden (en toevoegen) wat er in jouw buurt te plukken is, en van dezelfde makers is er ook een app voor iPhone en Android.
(Voor de zuinige mens: vergeet ook niet mee te doen aan de weggeefactie voor de spannende DWARSLIGGER in mijn vorige blogpost!)


Kennen jullie de Dwarsligger al? Het is een bijzonder handige uitvoering van een boek. De tekst staat dwars op de normale bladerrichting. Dat lijkt vreemd maar heeft voordelen: je kunt je boek eenvoudig op zijn kant liggend lezen als je op je zij ligt (wat ik bijvoorbeeld doe als ik in bed lig), en omdat het boek erg klein en licht is kun je het in één hand vasthouden. Handig als je net als ik ook leest tijdens het koken, dan kun je met je andere hand nog roeren :-)
Nu ben ik al een tijdje Dwarsliggerambassadeur. Dat is omdat ik erg enthousiast ben over de Dwarsligger. Want een boek dat je zo makkelijk meeneemt is ideaal voor de veellezer. Vorige week had ik zelfs een Dwarsligger mee in mijn handtasje toen ik naar de tandarts moest! Ik lees liever een boek als ik moet wachten dan een tijdschrift uit 2009. Onderweg is de Dwarsligger ook een uitkomst, hij is klein en weegt nauwelijks iets, en toch heb je een echt en compleet (!) boek in handen. Ook belangrijk: de Dwarsligger blijft goed openliggen.
Tja, leuk zo'n reclamepraatje, maar wat heb jij daaraan? Geduld, het beste gedeelte komt nu. Ik ga binnenkort een Dwarsligger van Nicci French weggeven, namelijk het nieuwste boek met Frieda Klein in de hoofdrol: 'Wachten op Woensdag'!
Wat moet je doen om mee te dingen naar deze Dwarsligger? 
Laat een bericht achter met een tip voor mij. Het mag van alles zijn: een app, een boek, een idee, een website ... Iets waarvan je denkt dat ik of anderen het zouden moeten weten, of iets waarmee ik iets zou kunnen doen. Het liefst iets wat te maken heeft met mijn favoriete onderwerpen natuurlijk... Eten/koken zonder suiker of tarwe, tuinieren, lezen, geld. Maar ik laat me graag verrassen dus iets heel anders mag ook!
De actie loopt tot en met woensdag 10 juli, 23.59u. De dag daarna kies ik een gelukkige winnaar.
Veel succes!

Het is waar: het is TE lang geleden dat ik hier iets schreef. Maar nu is de tuin klaar - voorzover een tuin dat natuurlijk ooit is - en ik heb foto's als bewijs dat ik maandenlang heel hard gewerkt heb. En dus show ik nu vol trots Onze Tuin.

Stel je voor: een stenen woestijn. Grauwe stoeptegels van links naar rechts, van de achterdeur tot het hekje. De schrale zeewind waait er onaangenaam rond, zodat het er niet prettig zitten is. Geen plantje of beestje is er te bekennen.

En dan dit:









In deze achtertuin is het plotseling een plezier om buiten te zitten. We hebben zelfs (ik schrok er ook van, het overkwam ons gewoon!) gebarbecued; barbecuen deden we tot op heden alleen als het door anderen was georganiseerd in een tuin die wél mooi was.

De voortuin was op zich wel redelijk tuinachtig (Grond: check. Plantjes: aanwezig. Onkruid: in overvloed.) maar kon ook wel een kleine make-over gebruiken. Voorlopig vind ik het zeer geslaagd. De planten moeten natuurlijk nog groeien, en een tuin evolueert altijd, maar het plan is: een beperkt kleurenschema (alles tussen roze en blauw, plus wit) en een opstelling van hoge planten achter, middelhoge planten in het midden en lage planten voor. (Zó origineel! Grapje.)
In elk geval durf ik nu weer naar buiten te kijken. En hoef ik me niet meer te schamen wanneer er iemand aan de deur komt.




Het mooiste vind ik de vijf verschillende kamperfoelies die ik heb geplant. Drie bloeien er al, de vierde en vijfde moeten nog beginnen met groeien. Die zullen hopelijk volgend jaar wel in bloei raken.
En ik kan niet ophouden met het maken van foto's. Als de winter volgend jaar wéer zo lang duurt, of de zomer opnieuw zo koud is, dan is het fijn om een bewijs te hebben dat alles toch ooit een keer weer groen wordt.

*Noot voor als ik (of jij) dit over een paar jaar teruglees: Op 30 maart lag er nog sneeuw. En in deze zomer van 2013 was het de hele week van 30 juni nog zo kil dat de kachel aan moest en we buiten nog onze winterjassen nog droegen.