Wildpark Willingen

Wildpark Willingen moet wel het dieptepunt van Sauerland zijn, als het niet het dieptepunt van heel West-Europa is. Het park adverteert: 'Sprookjesland, wilde dieren, het vrijetijdspark met verschillende attracties, de roofvogelshow en de dinosaurussen van het park beloven een leuke dag.' Grote billboards met een woest uitziende beer staan zestig kilometer verderop al klanten te lokken. En omdat dat fantastisch aangeprezen park ongeveer in de achtertuin van ons appartement lag, gingen wij daar natuurlijk naartoe. We legden 33 euro neer om naar binnen te mogen in deze sprookjeswereld. Het begin had nog wel wat. Een paar herten die hun oren spitsten bij het geluid van de doosjes met voer die wij hadden gekocht. Kijk mam! Hij eet uit mijn hand! Heb je al een foto gemaakt? Ja, van mij ook! Sta ik er wel goed op? Maak voor de zekerheid nog een. Ja, ook van mij! Het hert poseerde gewillig voor een paar karige hertekorrels, want we moesten ook voer bewaren voor al het andere wild. Na het hertenkampje kwam er een dinosauruskampje. Maar dinosaurussen zijn natuurlijk al uitgestorven en dus waren dat grote plastic speelgoedbeesten. Op zich een leuk idee, een dinosaurusbos, maar in Dierenpark Amersfoort vele malen leuker en professioneler uitgevoerd, met bijpassende geluiden en mooie scenes om te fotograferen. Enfin, toch maar even de obligate foto's van papa met de Tyrannosaurus Rex, dochter A. met Tyrannosaurus Rex en dan dochter J. met de Tyrannosaurus Rex. (Sta ik er ook goed op, mam? Neem voor de zekerheid anders nóg een foto!) De Tyrannosaurus Rex zag er uit alsof hij zijn handtasje miste. Daar zou ik ook boos om worden.

Vaag begon zich een omtrek af te tekenen van de wonderen van dit park. Die werd bevestigd toen we langs een waarschuwingsbordjesverzameling kwamen. Niet van de paden. Het wild houdt van rust. Niet voederen. De bordjes waren duidelijk uit andere bossen verzameld, want we stonden op een pad waar we absoluut niet af konden, tussen plastic dinosaurussen en met legaal aangekocht voer in onze handen.
Daarna kwam er een groot ernstig plakkaat met: Het Bos is geen Stortplaats. En twee stappen verder begon het 'sprookjesbos' en dat zag er zó uit (klik om te vergroten):




Hier moesten we wel zo verschrikkelijk hard om lachen dat het bijna de 33 euro waard was. OOO EMM GEEE! gepapiermacheede poppen, totaal uit proportie, met nare gezichten, vreemde houdingen en in foute scenes. Cowboys die zo te zien wél uit een fabriek kwamen in een toneeltje met zelfgekleide indianen die twee keer zo groot waren, te lange armen en te grote neuzen hadden en in de kleur Racistisch Rood waren geschilderd. En zo te zien waren de voorstellingen ook al in geen twintig jaar afgestoft of bijgeschilderd. Een derderangs acteur uit een onbekend sprookje stak ongepast opgewekt zijn half afgebroken duim op. (Dat vatte het allemaal wel goed samen, eigenlijk.) Na dit samenraapsel van wat het uitschot uit de sprookjeswereld moet zijn geweest besloten we alvast dat, hoewel dit te verschrikkelijk voor woorden was, het altijd goed was voor sterke verhalen later. En dat is ook wat waard. 

Nu op alles voorbereid vervolgden wij ons pad door het sprookjesbos. Her en der stonden met alg begroeide glijbaantjes, wipkippen in de vorm van Mario of Goofy (ik kon zo even niet bedenken uit welk sprookje die twee komen, ik moet de Dikke Grimm er nog maar even op naslaan) en roestige schommeltjes bedekt met spinnenwebben. Langs het pad stonden ook bouwseltjes, misschien zou je het huisjes kunnen noemen. Elk huisje bevatte een scene uit een sprookje. Door het raam had je naar binnen kunnen kijken als het af en toe eens gewassen was geweest, en als je op een knop drukte werd het verhaal verteld. Ook in het Nederlands, hoe cool is dat! Wij drukten toch ons hoofd tegen het glas, tuurden en zagen een plastic babypop vermomd als Roodkapje heftig nee schudden. Naast 'Roodkapje' stond iets wat voor wolf moest doorgaan even heftig ja te knikken. We drukten op de knop en ... hoorden het bekende deuntje van de Lekturama Sprookjes (van die rode cassettebandjes, weet je nog?) Wat?! Niet te geloven. Het toppunt van bezuiniging werd duidelijk toen bleek dat zelfs het 'ping'geluid om aan te geven dat je de bladzijde van het bijbehorende Lekturama sprookjesboek moest omslaan er niet eens uitgeknipt was. Hard lachend holden we van huisje naar huisje. De sprookjes werden afwisselend uitgebeeld door van hun flesje beroofde plastic speelgoedpoppen en wezens die eruitzagen alsof ze op een knutselmiddag voor zevenjarigen waren gemaakt. De prinses op de erwt zwaaide met haar arm terwijl ze sliep. Het laatste huisje was van de smurfen, en er groeide wiet op hun dak. 
Na deze leerzame wandeling kregen we weer wat dieren te zien. Een paar wasbeertjes die het voer uit je hand pakten (jahaaa, ik heb het op de foto) en een mottige beer die wel érg dankbaar was voor die pinda die hem toegeworpen werd. Hij leek in het geheel niet op het woeste model van de billboards. Daarna nog een paar aapjes die het voer uit je hand pakten (ik haat apen) en een papegaaienhok waar we wegens het luide gekrijs niet in durfden. Voeg daarbij: De Volière zonder Vogels, het Snackhuisje zonder Snacks (het was gesloten), de speeltuin met aftandse en onbetrouwbaar uitziende elektrische toestellen, en dan is je beeld wel ongeveer compleet. 
 Onze laatste hoop op eerlijk amusement was de vogelshow. Een kwartier lang stonden wij gespannen te wachten en toen begon eindelijk de show. Met de mededeling dat alle (mensen met) honden weg moesten. Grim(m)lachend verlieten wij het terrein, onszelf troostend met de gedachte dat de vogelshow waarschijnlijk iets was met gekatapulteerde vogels van papier maché. Heel lelijke vogels, met maar één oog en een halve vleugel of zo. Ons restte nog slechts Het Winkeltje - het hoogtepunt van ieder uitstapje, ten slotte. Ach, ik hoef het waarschijnlijk niet eens meer te vertellen, maar ook dat was niks. We verlieten het park bijna opgelucht. Weg van die horrorpoppenverzameling. Het enige sprookjesachtige aan dit park waren de wervende teksten in de toeristenfolders, want die bleken niets met de werkelijkheid te maken te hebben.

2 reacties:

Jantine Schimmel zei

Oei, en vroeger lang geleden was het al zo erg ;-) Ik kan me herinneren dat wij er geweest zijn - ik zal een jaar of 15 geweest zijn, en dat is dus 13 jaar geleden - en toen was die duim al afgebroken haha. Oh wat viel dat tegen, maar wat hebben we een lol gehad. ;-)

Firma Fluitekruid zei

Mens, wat kan jij leuk schrijven! Ik lag helemaal dubbel om al die treurigheid. Als het zo'n creatief blog oplevert, was het die 33 euro meer dan waard.