Eindigde ik de vorige blogpost nog met een volle garage en mogelijke drukke tijden qua opruimen, loopt het leven toch compleet anders dan je verwacht.

Druk heb ik het gehad, dat zeker, en dat zal ook nog wel even zo blijven. Maar dat ligt niet aan die volle garage.

Op 10 juli ging de broer van Echtgenoot naar de dokter omdat hij steeds zo moe was. De dokter stuurde hem naar huis met de boodschap: 'Eet maar wat meer koolhydraten en neem maar een energiedrankje.' Dat heeft mijn zwager nog twee weken geprobeerd maar toen kon hij letterlijk geen vijf meter meer lopen. Inmiddels kwam hij dagelijks bij ons omdat wij het niet meer vertrouwden dat hij veel alleen was, en terecht, want thuis at hij niet meer. We gingen met hem terug naar de dokter, toen moest hij bloedprikken, toen naar het ziekenhuis. Echtgenoot reed hem overal naartoe, want zelf rijden kon zijn broer ook niet meer.
Om een toch al kort verhaal nog korter te maken: vier weken geleden kreeg mijn zwager te horen dat hij kanker heeft. Uitzaaiingen in het hele lichaam. Niks meer aan te doen. Daarna heeft hij nog ruim een week bij ons gelogeerd, en toen kregen we de indruk dat hij te weinig dronk en daardoor uitdroogde, en heeft de huisarts een plaats voor hem in het hospice geregeld. Daar is hij nu. Zelf heeft hij vrede met het einde, ook al is hij nog maar 58 jaar, en alle bezoek gaat met een goed gevoel weer naar huis. Hij regelt alles wat hij nog kan regelen zelf. Dat wil zeggen ... hij beslist, ik regel.

Als ik dus opnieuw een tijdje niet blog, dan weten jullie hoe dat komt. En hopelijk heb ik de volgende keer iets leukers te vertellen.


Na de renovatie (zie vorige blogpost) stonden we voor een dilemma - we vonden het huis minder leuk geworden. En na 17 jaar wonen zouden we nu langzamerhand nieuwe vloerbedekking moeten leggen (de gaten in de vloerbedekking van de trap begonnen echt op te vallen) en de boel weer eens moeten opknappen. Maar hadden wij daar nog wel zin in? Nu de WC zo klein was geworden, en douchen een soort campingervaring, wilden wij dan nog tijd en geld investeren in dit huis?

Niet echt. En dus besloten we te verhuizen. Over een jaar, zodat we eerst de tijd hadden om op te ruimen en te wennen aan het idee. En toen waren we bij de bouwvereniging om te vragen naar een project van nieuw te bouwen huizen (die over een jaar opgeleverd worden), en zag echtgenoot een huis te huur staan waar hij beslist op wilde inschrijven. Ondanks dat het maar twee slaapkamers had (en geen zolder) en dat dus een probleem zou kunnen opleveren qua berging van de spullen die we in drie slaapkamers (plus een zolder) hadden staan. Ik was sceptisch over het huis maar dacht dat we niet veel kans hadden omdat dit een populair huis was, dus ik liet hem zijn gang gaan.
En toch hadden we twee dagen later een brief dat we het huis toegewezen hadden gekregen. Dat was even schrikken voor mij. Ik heb er meer dan een week over nagedacht en hoofdpijn van gehad (want het huis voldeed weliswaar aan zes van mijn acht wensen, maar die zevende was mogelijk wel een dealbreker), en toen besloot ik er maar voor te gaan. Als we dan in de winter geen zon in de kamer hebben (de zevende wens) dan is dat maar zo .... dan moet ik misschien toch maar aan de kaarsjes. En bij gebrek aan logeerkamer kunnen we in het uiterste geval een super-de-luxe opblaasbed gebruiken.
Bovendien stelde echtgenoot een goede deal voor: nu hij het huis gekozen had mocht ik de inrichting helemaal alleen bepalen. Toen was ik om. Onze smaak loopt namelijk nogal uiteen: waar ik alles licht en ruim (echtgenoot verdenkt mij ervan stiekem de dochter van Jan des Bouvrie te zijn) wil hebben houdt hij nogal van overbodige prulletjes en lelijke relikwieƫn uit zijn jeugd die vreselijk zijn om af te stoffen. Dus zonder compromissen de inrichting mogen bepalen was te verleidelijk om te laten lopen.

Van een jaar lang rustig opruimen kwam daarom niet veel - alles moest acuut geregeld worden en ingepakt en weggedaan. Ik heb veel overtollige dingen kunnen ruilen via de plaatselijke Facebook-ruilgroep (heel leuk!) voor etenswaren of dingen die voor ons wel nuttig zijn.

En dus zijn we nu verhuisd. De werkelijkheid was vele malen vermoeiender dan het uitspreken van deze woorden,  en ik heb een paar weken op pijnstillers geleefd maar het is gelukt, we zijn over. Ik begin langzaamaan mijn hand weer te kunnen gebruiken (na vijf dagen muren verven en tien Ikea-bouwpakketten was mijn hand zo pijnlijk en opgezet dat ik amper een kopje kon vasthouden) en ik heb gister weer eens gekookt. Weliswaar alleen witlof met een hamburgertje, maar na een paar weken van ellendig fastfood was dat een hele verbetering. Hoeveel ik ook van koken en lekker eten houd, het is het eerste wat ik opgeef in tijden van stress.


De rolgordijntjes hangen (schoonzusje had het bloed op de knokkels staan), er is een stopcontact in de meterkast aangelegd (welke gek bedenkt nou dat je de modem in de meterkast op de kabel moet aansluiten terwijl daar GEEN stroom is voor die modem?) en de planten uit de tuin zijn meeverhuisd op hoop van zegen, want het is het verkeerde seizoen.

Het huis is beneden groter dan ons oude huis, met een keuken waar je met meer dan een persoon kunt staan (hoera!). En een bijkeuken (die ik zeventien jaar enorm gemist heb) en een garage, en een tuin op het westen in plaats van op het noorden. Verder ligt de straat aan een brede sloot met veel kikkers en eenden en er staan knotwilgen en het lijkt soms op zo'n straatje uit The Truman Show - te volmaakt. Afgezien van het slopende harde werk heb ik tot nu toe steeds het gevoel alsof ik in een vakantiehuis zit. Zingende merels, de zon die naar binnen schijnt, kindertjes die buiten spelen. De gordijnen in de openslaande tuindeuren (ook dat nog!) die zachtjes wapperen in het briesje. Kortom: bij nader inzien was het toch het perfecte huis. Vooral nu het helemaal naar mijn smaak is ingericht. (Uitgezonderd van de kamer van dochter J. die interieursgewijs een plotselinge voorkeur blijkt te hebben voor alles wat we sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw hebben geprobeerd te vergeten: Bruin. Franje. Jute. Riet. Als ze binnenkort gaat macrameeƫn zal me dat niks verbazen.)


Nu alleen het oude huis nog schoonmaken, wat nog tegenvalt want ik dacht dat ik best schoon was maar als je huis leeg is blijkt dat overal nog spinnenwebben rondhangen en vettige laagjes zitten op plaatsen waar je nooit komt met de wekelijkse schoonmaakronde. Vrijdag leveren we de sleutel in. Hoera.

En dan moeten we de nieuwe garage nog leegmaken, die vol staat met dingen die - ook na de drastische opruimactie - toch niet in het huis passen...waaronder dertig jaargangen Donald Duck (niet van mij), drie kasten, vijf dozen met spullen van dochter A. die al twee jaar niet meer thuis woont.
Want voor je het weet ben je twee jaar verder en staat die garage nog steeds vol, dus daar moeten we meteen korte metten mee maken. Mocht een volgend blog dus weer even op zich laten wachten, dan weet je waar ik mee bezig ben.



En kijk ondertussen nog even naar mijn leuke behangetje.