Eindigde ik de vorige blogpost nog met een volle garage en mogelijke drukke tijden qua opruimen, loopt het leven toch compleet anders dan je verwacht.

Druk heb ik het gehad, dat zeker, en dat zal ook nog wel even zo blijven. Maar dat ligt niet aan die volle garage.

Op 10 juli ging de broer van Echtgenoot naar de dokter omdat hij steeds zo moe was. De dokter stuurde hem naar huis met de boodschap: 'Eet maar wat meer koolhydraten en neem maar een energiedrankje.' Dat heeft mijn zwager nog twee weken geprobeerd maar toen kon hij letterlijk geen vijf meter meer lopen. Inmiddels kwam hij dagelijks bij ons omdat wij het niet meer vertrouwden dat hij veel alleen was, en terecht, want thuis at hij niet meer. We gingen met hem terug naar de dokter, toen moest hij bloedprikken, toen naar het ziekenhuis. Echtgenoot reed hem overal naartoe, want zelf rijden kon zijn broer ook niet meer.
Om een toch al kort verhaal nog korter te maken: vier weken geleden kreeg mijn zwager te horen dat hij kanker heeft. Uitzaaiingen in het hele lichaam. Niks meer aan te doen. Daarna heeft hij nog ruim een week bij ons gelogeerd, en toen kregen we de indruk dat hij te weinig dronk en daardoor uitdroogde, en heeft de huisarts een plaats voor hem in het hospice geregeld. Daar is hij nu. Zelf heeft hij vrede met het einde, ook al is hij nog maar 58 jaar, en alle bezoek gaat met een goed gevoel weer naar huis. Hij regelt alles wat hij nog kan regelen zelf. Dat wil zeggen ... hij beslist, ik regel.

Als ik dus opnieuw een tijdje niet blog, dan weten jullie hoe dat komt. En hopelijk heb ik de volgende keer iets leukers te vertellen.


1 reacties:

marijke zei

wat een heftig verhaal Meibloempje. Lees het nu pas, terwijl je het al in september hebt geschreven. Hoe de situatie nu ook is, ik wens je heel veel sterkte met allen die je lief en dierbaar zijn.

liefs van Marijke