Meibloempje

Chiazaad.

2012-01-13T12:48:00.001+01:00

Ik probeer weer eens iets nieuws uit: Chiazaad. Chiazaad is een 'superfood' en de voedingswaarden zijn bijna bizar te noemen.

Chiazaden bevatten zes keer meer calcium dan volle melk, drie keer meer ijzer dan spinazie, en vijftien keer meer magnesium dan broccoli. Ze zijn volledig biologisch, bevatten geen transvetten, zijn glutenvrij, hebben bijna geen koolhydraten, en zijn niet genetisch gemanipuleerd. Verder bevatten ze 8x MEER Omega 3 dan zalm, 25% MEER Vezels dan lijnzaad, 30% MEER Antioxidanten dan blauwe bessen, 50% MEER Foliumzuur dan een asperge.

Wow! Als je niet van vis houdt is chiazaad dus een fijne manier om omega3 binnen te krijgen!

Chiazaad zwelt op met vocht, en wordt zo een soort gel of pap. Die kun je zelf op smaak brengen met bijvoorbeeld cacao, vanille, fruit en dergelijke. Omdat het best vult is het behalve gezond ook nog handig voor je dieet.

En voor wie stoelgangklachten heeft: het schijnt ook daar goed voor te helpen. Al met al een leuke reden (en ik heb over het algemeen weinig redenen nodig) om het eens uit te proberen. En dat het je helpt met afvallen en de bloeddruk omlaag schijnt te krijgen vind ik dan maar mooi meegenomen. :-)

Balans.

2011-12-21T14:31:00.000+01:00

In navolging van mijn zus en vele anderen maak ik de balans op van dit jaar. Ik ben erg benieuwd. Wat heb ik bereikt? Wat ben ik allemaal alweer vergeten?

- Bureau: 2011 begon heftig voor ons. Snuffelend in mijn oude blogs kom ik erachter dat wij binnenkort iets te vieren hebben: Bureau Micke is dan precies een jaar bij ons in huis! Inmiddels wel enigszins beschadigd, maar ik ben er nog steeds meer dan gelukkig mee. Ook het huwelijk heeft standgehouden. De auto echter heeft het niet jaar niet volgemaakt en is ingeruild voor een IKEA-fähig exemplaar: een Ford Transit bestelbus. Mogen er nog vele meubelen in vervoerd worden!

- Bouwen: In januari van dit jaar begon ik met kasten te schuiven en verbouwde ik de woonkamer. Enneh...vorige week heb ik weer alles verbouwd. Ik wist niet eens meer dat ik dat in 2011 al een keer gedaan had.

- Beweging: Op 15 januari kocht ik allerlei nuttige dingetjes om mee te oefenen en te trainen. Mijn sportschool in een shopper noemde ik het. Is dat nog wat geworden, dit jaar, dat oefenen? Ja! Ik heb dit hele jaar vrijwel iedere ochtend oefeningen gedaan! Ik kocht later nog een fijne oefenmat erbij (een yogamat, 6 mm dikte) en die dingen voldoen perfect om elke dag gezond te beginnen. Ik heb dus nu spieren en zo. Oja, en ik ben ook 15 kilo afgevallen, maar dat komt ook een beetje door Weight Watchers.

- Boeken: Ik kocht dit jaar best wel veel boeken. Weer. Ondanks alle zuinige plannen (weer). Zo schafte ik aan: Eenvoud in je leven, eenvoud in jezelf. Weight watchers, in lijn met je leven. De Voedingspiramide. Weten over (h)eerlijk eten. Bijnieruitputting. Rucola (kookboekje). Heerlijke spreads (kookboekje). Het eet jezelf mooi, slank en gelukkig kookboek. Versimpel je leven. Plenty. Gezond lekker eten. Smaakvrienden. Ik liet ook een doos vol boeken van Ruediger Dahlke (over ziektes en wat ze betekenen) uit Duitsland komen.

Ik heb dit jaar dus weer heel veel gelezen en heel veel geleerd en heel veel inspiratie opgedaan. Naast de boeken die ik gekocht heb, leende ik dit jaar 106 boeken uit de bibliotheek, dus dat abonnement heb ik er ook wel weer uit. Verder kreeg ik nog een aantal boeken: Meer energie, Vis&Veg, het Nutella bakboekje (volgens echtgenoot precies iets voor mij maar wie dit blog vaker leest zal beseffen dat hij dat boekje vooral voor zichzelf heeft gekocht in de hoop dat ik iets met veel Nutella zal gaan bakken. Kijk nog eens welke boeken ik voor mijzelf kocht en bereken dan hoe groot die kans is...)

-Bezuinigen: Nou ja, dat is work in progress, zal ik maar zeggen. Ik bezuinig op sommige dingen zodat ik op andere dingen royaler kan zijn. Zo hou ik van biologisch eten en van boeken en van de iPhone, maar niet van vakantie of kleding-die-niet-in-de-opruiming-is. Als ik het hele plaatje bekijk zijn we er dit jaar financieel een klein beetje op achteruit gegaan omdat we nu een bus af te betalen hebben. Maar qua boodschappen doen gaat het juist weer helemaal goed. Misschien dat de budgetmeter daaraan bijgedragen heeft? Komend jaar zal wel weer flink in het teken staan van zuinig en consuminderen. Zo heb ik alle abonnementen die ik had lopen opgezegd (behalve die van Genoeg) en overweeg ik ook een goedkoper alles-in-een-pakket te nemen van Ziggo.

-Bijzonder: Dit jaar wilde echtgenoot eindelijk mee naar dansles. En het is echt heel erg leuk.We kunnen nu een beetje dansen! Niet dat we het ooit ergens gaan doen want we zijn geen feestbeesten, maar toch. De jive en de chachacha zijn onze specialiteit.

-Bereikt: Jaarlijks heb ik een soort thema voor mijzelf. Zo was dit jaar, met name vanaf mei 'MIJN jaar.' Achttien jaar heb ik thuis gewoond en daar naar andermans wensen geleefd. De achttien jaar daarna waren voor gezin en kinderen, en schoot ik er zelf maar een beetje bij in. Maar vanaf dit jaar zijn de komende achttien jaar voor mijzelf, in de zin dat ik mijzelf niet meer wegcijfer voor iets of iemand anders. Ik vind dat ik daar dit jaar al heel goed mee bezig ben geweest en mijn gezondheid en conditie verbeterd heb. Wat heb ik geleerd? Dat je per dag moet leven en je geen schrik moet laten aanjagen door wat je allemaal 'moet' bereiken op de lange termijn. Dat je het NU moet doen. Dat water drinken echt helpt. Dat bewegen je goed doet. Dat voor jezelf kiezen niet slechter is voor de anderen, en vaak zelfs beter.

-Bedoeling: En wat ga ik volgend jaar doen? Wat wordt het thema? Gezondheid, evenwicht en back to basics. Goede gewoonten volhouden. Nieuwe dingen leren. Ontdekken wat het leven nog meer te bieden heeft. Laat maar zien...

Smaakvrienden.

2011-12-03T14:47:00.001+01:00

Ik hou van eten en ik hou ook van dingen uitproberen in de keuken. Maar ik zou mezelf geen hobbykok of amateurkok durven noemen. Daarvoor ligt het niveau echt te laag, ondanks koken met Jamie Oliver of Mark Bittman. In dit huis wordt nooit gelardeerd of gebardeerd. En als er al eens gepikeerd wordt, dan ben ik het zelf.
En toch kocht ik het boek (klik-->)Smaakvrienden Groenten van Angélique Schmeinck. Angélique is een van de twee vrouwelijke meesterkoks in Nederland, dus dat is behoorlijk afschrikwekkend. Maar het boek is fantastisch. Smaakvrienden is namelijk geen receptenboek, het is een kookboek. En ik vraag me af hoe het mogelijk is dat ik dit boek een jaar lang over het hoofd gezien heb aangezien ik nogal eens kookboeken koop, en vooral wanneer ze over groente gaan.

Hoe zit Smaakvrienden in elkaar? Van tweeëntachtig groenten heeft de schrijfster de smaakvrienden genoteerd: kruiden, groenten, zuivel, meelspijzen, vlees, vis en smaakmakers die echte vrienden zijn van die groenten en van elkaar. Daar kun je dus heel hoogdravende dingen mee gaan koken in de vorm van mousses en cremeuses (?), maar je kunt ook je huis-tuin- en keukenstamppot een heel nieuwe draai geven. Of je doordeweekse soep naar een hoger niveau tillen.

En dat is wat ik heb geprobeerd. Zonder enige kennis heb ik bij andijvie smaakvrienden gezocht, en ik kwam tot een wonderlijk geheel van andijvie, aardappels, vijfkruidenpoeder (eindelijk kon ik die ergens kwijt!), peer (er lagen weer eens vijf overgeschoten peren uit de groentezak op hun einde te wachten) en spekjes. Dit werd een stamppot, met de peer en de krokante spekjes op het laatste moment toegevoegd. En was het lekker? Ja, het was fantastisch.

Het smaakte naar meer. En zo kookte ik de volgende dag soep van aardappel en prei. Dat doe ik wel vaker, maar nimmer combineerde ik dit met gember en citroenrasp die als smaakvrienden bij prei genoemd worden. Een beetje crème fraiche voor het mondgevoel, en een nieuwe favoriet was ontstaan. Daarna aten we witlof gestoofd in boter en sinaasappelsap met citroengras; en schnitzel met hollandaisesaus. Bij elke hap die ik in mijn mond stak werd het boek zijn geld meer waard. Gisteren aten we macaroni - hoe bijzonder kan dat zijn? Best wel bijzonder. Als je een saus maakt van aubergine met smaakvrienden rozemarijn en paprika en parmezaanse kaas. Ik had echt in geen jaren zulke lekkere macaroni gegeten.

Het fantastische van dit boek is dat er geen recepten instaan met produkten die je niet in huis hebt. Je zoekt namelijk gewoon smaakvrienden uit die je wel in huis hebt, en zo raak je eindelijk eens van je winkeldochters af. Hoewel ik zo het idee heb dat dit niet de insteek was van Angélique vind ik toch dat dit boek alleen daarom al in een zuinig huishouden niet mag ontbreken. Verdere redenen om dit boek een ereplaats te gunnen: dat groenten het belangrijkste onderdeel vormen inspireert je tot het eten van groentegerechten. Helemaal goed: ook 'onbekende' groenten (die je nogal eens in een biologisch groentenpakket aantreft) worden behandeld. Aardpeer, schorseneer, pompoen, raapsteeltjes, kom maar op: ik lust jullie nu rauw. Met een smaakvriendelijk sausje natuurlijk.

Afgezien van de besproken groenten staan achterin ook nog 'mindmaps' om je te helpen creatief te zijn. Heb je gekookt maar mis je een beetje...zoet? Er zijn vele mogelijkheden om een gerecht zoetigheid te geven. Idem voor zuur, zout, bitter en umami. Ook worden allerlei technieken uitgelegd, zoals pikeren, hoewel ik mij nog niet snel een worteltje zie pikeren met een in de lengte doorgesneden vanillestokje. In die technieken komt de meesterkok een beetje boven. Maar dat mag de pret niet drukken. Smaakvrienden Groenten is mijn nieuwe beste vriend.

Kijk vooral ook even naar het demofilmpje hier

Zo simpel

2011-11-29T19:44:00.002+01:00

Er zijn van die boeken die je zelf geschreven had willen hebben.
Er zijn zelfs boeken die je zelf wel hád kunnen schrijven. In die categorie valt het boek 'Versimpel je Leven' van Sjoukje van de Kolk. Maar ik was niet zo slim om het boek te schrijven en zij wel.
Gelukkig maar, want nu is er een prachtig boek dat al mijn interesses en speurwerk van de laatste jaren samenvat. Het bevat artikelen, interviews, tips en heel veel informatie.

De onderwerpen in "Versimpel je leven" zijn in dit blog allemaal aan bod geweest...van Wabi-Sabi* tot Luie ouders hebben gelijk van Tom Hodgkinson (daaraan heb ik mijn ukulele overgehouden). Van simplify tot minimalisme, van ontrommelen tot het vereenvoudigen van je garderobe. Alles over het makkelijker maken van je leven door ruimte te scheppen. In je kasten, in je relaties en in je portemonnee.
Dat ruimte scheppen daar ben ik nog dagelijks mee bezig, want wat ik aan de ene kant het huis uitwerk glipt aan de andere kant weer naar binnen.

Maar hoe hard ik ook wil opruimen en wegdoen en bezuinigen en vereenvoudigen, er gaat uiteindelijk niets boven een boek (een nieuw, vers boek) dat ik mee kan nemen naar bed en waar ik af en toe heerlijk in kan bladeren om me even aan mijn eigen ideeën te herinneren. En als dat dan ook nog zo'n mooi en rustig vormgegeven boek is als dit, dan kan ik het mezelf bijna vergeven dat ik het niet geschreven heb en wel gekocht.

*Alle dikgedrukte woorden zijn links naar de blogs die ik erover schreef!

No Impact Week - 3

2011-11-21T13:09:00.000+01:00

WOENSDAG: VOEDSEL
De afgelopen week was het No Impact Week voor mij. Woensdag ging het over voedsel. Voedsel is mijn favoriete onderwerp. Eten, lekker eten, gezond eten, diëten, kookboeken...ik hou ervan. Mijn grootste probleem met voedsel is dat ik nog te vaak voedsel weggooi, wat ik heel erg vind. We hebben al wel vooruitgang geboekt: sinds ik (heel ongezellig) niet meer voor iedereen brood smeer wordt er nauwelijks nog brood weggegooid wegens 'verkeerd' beleg, 'foute boter' of gewoon teveel gesmeerd. Dat is dus goed. Maar op andere fronten gaat het nog wel eens mis. Zo belandt mijn biologische broccoli uit de groentetas nog wel eens helemaal uitgebloeid in de container. Ik ben dol op broccoli, maar ik krijg er echt vreselijke pijnen van, dus ik durf het niet meer te eten. De broccoli blijft eerst een week (of twee) liggen omdat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen een perfecte broccolistruik in de prullenbak te werpen, maar als hij helemaal geel geworden is gooi ik het dan uiteindelijk toch maar weg. Zonde. Ik heb de afgelopen week besloten dat wanneer ik weer broccoli in mijn groentetas aantref ik het direct weggeef, dan heeft iemand anders er nog iets aan.

In de No Impact handleiding stond voor Woensdag dat je moet uitzoeken wat de invloed van wat je eet op het klimaat is. Beetje ingewikkeld lijkt me dat, maar 'there's an app for that!' Ik vond een app van Milieucentraal; de G&F kalender. Daarmee kun je eenvoudig in de supermarkt opzoeken of de groente en fruit die je wilt kopen wel klimaatvriendelijk (vlieguren, kasteelt enz.) geproduceerd is. Zo krijgen uien uit bijna het hele jaar door een A-label want afkomstig uit Nederland, maar in april, mei en juni komen ze uit Nieuw Zeeland, en krijgen ze een C.
Door deze app wordt het erg makkelijk om milieuvriendelijker beslissingen te nemen. Er is trouwens ook een Viswijzer app, waarmee je kunt zien welke vis duurzaam gevangen is. Dit zijn dingen die ik wel kan integreren in mijn leven.
Ook wordt er aangeraden om af en toe vegetarisch of veganistisch te eten. En dat doen wij ook wel, ik hou er wel van om dingen uit te proberen. Ik heb onlangs de produkten van de Vegetarische Slager ontdekt (tonijn, grill-'vlees') en die vind ik eigenlijk nog lekkerder dan de originele vleesprodukten!
Onze eigen lunch meenemen doen wij ook. Zelfs als we een dagje uitgaan nemen we broodjes en water mee, en er wordt niet eerder iets anders gegeten dan dat het meegebrachte voedsel op is. Dat vinden de kinderen niet altijd even leuk, want het idee van een dagje uit is ook 'lekker eten'. En dat kan ik me ook wel voorstellen, vandaar dat we meestal niet de hele dag op meegebracht voedsel leven, maar een tussenweg hebben gezocht tussen zuinig en gezond enerzijds, en leuk en feestelijk anderzijds.

DONDERDAG: ENERGIE
Mijn energiebesparing bestaat vooral uit het aantrekken van een dikkere trui wanneer ik het koud krijg, en het meenemen van een kruik naar bed voor de koude voeten. Wij hebben best veel apparaten aanstaan, maar die kan ik niet altijd uitzetten 's nachts, omdat ik programma's wil opnemen. Nou ja, kan niet is natuurlijk de verkeerde woordkeus. Wil niet lijkt er meer op. Aan spaarlampen heb ik een bloedhekel, ledlampen zijn wel oké. Ik combineer altijd meerdere gerechten als ik de oven aanzet, en als ik maar iets kleins hoef te bakken, gebruik ik het kleine oventje in plaats van de grote oven onder het zespitsfornuis. Conclusie: Ik doe wel iets an energiebesparing, maar dat kan beter.

VRIJDAG: WATER
In het kader van de No Impact Week heb ik er maar weer eens op gehamerd dat douchen geen half uur hoeft te duren. Als reactie kreeg ik gisteren van dochter te horen: Ik sta nog maar 7 minuten onder de douche, terwijl jij gisteren 11 minuten gedoucht hebt! (En dat klopt, maar ik bespaar weer energie omdat ik van het douche-gedeelte de muren en vloer schoonmaak terwijl ik douche! Dat is zoveel makkelijker als jij en de douche toch al nat zijn.)
Water is ook wat ik het meeste drink. Ik had al een RVS-drinkfles, maar ik heb zaterdag een Dopper gekocht, en die bevalt me stukken beter. De dop is eenvoudig open te draaien, je kunt het flesje heel goed schoonmaken, en hij weegt niet veel. Verder zitten er geen ongezonde stoffen in. Nu wordt het tijd voor een groot Nederlands watertappuntennetwerk!

ZATERDAG: PAY IT FORWARD
Geven voelt beter dan nemen, zegt de No Impact handleiding. En dus moeten we allemaal iets gaan doen. Vrijwilligerswerk. Ha, die kan ik afvinken. Ik ben vrijwilliger in de mediatheek van de middelbare school. (Kom ik daar even makkelijk mee weg!)

ZONDAG: ECOZONDAG
Doe maar even niets. Lekker voor jezelf en voor het milieu.

Conclusie
Een week No Impact is goed om stil te staan bij elk aspect van het leven waar ik nog wat verbeteringen kan aanbrengen wat betreft milieuvriendelijkheid en gezondheid. Maar om alle tips en links te volgen die er gegeven worden, en alle goede ideeën in te voegen in ons leven heb ik meer tijd nodig dan een week.

Radmilo.

2011-11-17T10:21:00.002+01:00

Toen ik voor het eerst naar Obese keek en Radmilo zag dacht ik: wat een lelijke vent (sorry Radmilo) met een rare achternaam (nog een keer sorry). Na twee afleveringen begon ik hem best aardig te vinden. En nu moet ik bekennen dat ik alleen nog maar naar Obese kijk om Radmilo te zien.

Ik kijk naar Obese terwijl ik mijn Wii-balanceboard misbruik als steps-bankje. Ik jog het board op en af, en wacht op het moment dat Radmilo in beeld komt. Ik juich bij het zien van zijn duistere ik-zal-jou-eens-even-laten-zweten-blik. Hoe harder hij de kandidaten afbeult, hoe meer ik mij inspan. Kijk, Radmilo, ik doe óók heel erg mijn best! Als de kandidaten met zware gewichten moeten tillen, '… en nog een keertje, je doet het echt heel goed, doorgaan nu hè, doorgaan!' zwaai ik mijn armen enthousiast de lucht in. '...en vijf! Goed gedaan, meissie,' zegt hij tegen Angeli, Katelijn of Elly, maar stiekem verbeeld ik mij dat hij het tegen mij zegt. Dat hij met zijn scherpe blik recht door de televisie heen kijkt en mijn inspanningen waardeert.

Wat is er ineens zo aantrekkelijk aan Radmilo? Is het dat accent? Zijn het die ogen? Is het de ijzeren discipline? Of is het juist dat kleine hartje dat je onder al die discipline en hardheid voelt?

Is het toeval, of zit er meer achter dat hij voor de kandidaten trainers vindt van wie de namen doen vermoeden dat ze nog samen met Radmilo himself in een trainingskamp achter het IJzeren gordijn hebben gezeten? Bilal! Igor! Heidi! Kurt! (okee, die laatste heet Coert, maar you get the point…)

Onder het wakend oog van Radmilo train ik zomaar drie kwartier. Ik wil geen bamibuik, ik wil net zo'n strak silhouet als Radmilo. En ik wil die trotse blik zien. Niet de pijn in zijn ogen zoals toen hij de taart ter ere van het gewichtsverlies van een kandidate zag. Die taart zorgde nog even voor een spanningsmomentje. Wat zou Radmilo zeggen? Ging hij door de mand vallen als mijn nieuwe held? Zou hij zeggen dat een stukje taart wel oké is? Maar met een streng "Nee, ze mag echt geen stukje taart omdat ze 27 kilo is afgevallen," stootte hij in een keer door van aanbiddelijk naar mr. Perfect. En Soda is trouwens ook best een leuke achternaam.

Echt, ik zou ook geen taart willen als ik mijn streefgewicht bereik. Ik weet iets beters. Doe mij Radmilo maar.

Het valt niet mee.

2011-11-15T18:58:00.000+01:00

Voordat je het weet is de week - weet je nog? No Impact Week - weer half voorbij. Ik heb het razend druk met Een Opdracht (Mijn eerste Klus!) en mijn dagen plan ik nu nogal strak in om ook het huishouden nog voortgang te laten vinden. Want geld verdienen is natuurlijk best aardig, maar er moet 's avonds wel eten op tafel staan.

ZONDAG: CONSUMEREN Deze week ga ik eerst eens kijken of ik minder impact kan maken door minder te consumeren. Dat moet wel lukken, want ik heb het te druk om naar de winkel te gaan. :-)

Verder wordt er in de handleiding gevraagd om het afval dat je zelf maakt gescheiden te houden. Nu is dat niet zo heel veel. Ik heb wat tandenstokers gebruikt. En verder gooi ik vooral verpakkingsmateriaal weg dat niet van mij alleen is. Zo ben ik vandaag bijvoorbeeld door de keukenkastjes gegaan om lege en halflege verpakkingen te verwijderen. (Half pakje crackers: de crackers gaan dan in het afsluitbare doosje waar ze eigenlijk in horen, maar wat iedereen vergeet te doen; de verpakking kan dan weg. Een halve zak linzen gaat in een glazen pot, verpakking gaat weg...). Dat levert meteen een behoorlijk afvalberg op. Maar dat is dus allemaal 'gezins-afval'. Ik drink geen frisdrank uit flessen, ik heb geen persoonlijk oud papier (de post is deze week ook al voor het hele gezin). De doos eieren heb ik net niet leeg gemaakt, en dus kon ik die nog niet bij het oud papier doen. Geen schokkende ontdekkingen tot nog toe.
Met het opruimen van de keukenkastjes heb ik gelijk een tip in de praktijk gebracht: in plaats van uren te shoppen...ruim je kast op...Goed idee! Mijn kledingkast heb ik trouwens ook weer opgeruimd, want omdat ik veel afval (ha, woordspeling!) kan er ook veel kleding weg. Nieuwe kleding komt uit de kringloopwinkel, een tip die ook in de No Impact handleiding staat.

MAANDAG: AFVAL. Voor gisteren stond er op het No Impact-menu: maak een 'geen-afval-kit' met een herbruikbare beker, een zakdoek, herbruikbare & afsluitbare zakjes en bakjes. Nou, daar ben ik denk ik al best goed in, geloof ik. Ik heb een RVS drinkfles (maar ik moet toegeven dat ik toch nog wel eens uit een plastic flesje drink. Maar die flesjes hergebruiken we hier eindeloos.) Ik heb nog steeds stoffen zakdoeken. Ik heb een saladebeker om salade mee te nemen. Ik heb herbruikbare plastic zakjes van Ikea, en die hergebruiken we ook echt. Afgelopen vrijdag heb ik een beker van huis meegenomen naar mijn werk, zodat ik daar geen plastic bekertjes meer hoef te gebruiken. (Drinken uit plastic bekertjes smaakt trouwens ook vies.)
De vragen over afval zetten wel tot denken aan. Het is echt lastig om geen of weinig afval te produceren. Dat komt vooral omdat alles wat je koopt (ook eten) al voorverpakt is. Zelfs als het uit de biologische winkel komt zit het nog in plastic verpakt: twee citroenen op een schaaltje met plastic eromheen...
Als tip bij het thema Afval staat er nog: Waardeer cadeautjes die niet zijn ingepakt. Cadeaupapier wordt toch maar weggegooid. Bij dezen, mam... deed je het al die jaren al helemaal goed!

DINSDAG: VERVOER. Motto van de dag: verbrand calorieën, geen benzine. Daar kan ik nou helemaal achter staan. Elk half uurtje dat je wandelt, en elk kwartier dat je fietst telt lekker mee om je gewicht op peil te houden. Tegelijkertijd doe je het milieu goed. Een tip die ook gegeven wordt: Koop boodschappen groot in. Dat doen wij al een hele tijd. We halen slechts één keer per week boodschappen. Dat bespaart je so wie so onnodige aankopen. Want hoe vaker je in de winkels bent, hoe meer je verlokt wordt tot het kopen van dingen. Ook de tip om de auto niet stationair te laten draaien wanneer je stilstaat voor een brug passen wij al heel lang toe. Hier zijn wij dus goed op weg.

Op het werkblad 'LAAT VAN JE HOREN' wordt er aandacht gevraagd voor allerlei milieudoelen. Een actie die ik nog niet kende is "Ik scrub plasticvrij". (<--klik!) Ik dacht dat scrubjes werden gemaakt met ... nou ja... natuurlijke dingen zoals zandkorreltjes of suiker. Maar de meeste scrubs blijken vol plastic te zitten! Daar zie ik het nut niet van in. Dus dan wijs ik graag de fabrikanten op het feit dat het reuze ongezond en milieuvervuilend is om plastic door het riool te spoelen. Volgens mij hebben de vissen geen behoefte aan scrub.

En zo is de eerste helft van de week voorbij. Wat wil ik nog veranderen? Ik zou wel van die stoffen groente- en fruitzakken willen, zodat ik in de winkel de appels niet in alweer een plastic zakje hoef te stoppen. En misschien moeten we nu eindelijk maar eens die Nee-Ja sticker opplakken.

No Impact Week - 2

2011-11-12T08:12:00.002+01:00

Helaas heb ik de schade niet kunnen inhalen. Te laat begonnen, en er is zoveel om bij stil te staan dat het niet te doen is om de No Impact Week in 5 dagen te proppen. Ik heb dus iets beters bedacht. Ik doe de No Impact Week volgende week. En nee, dat is geen variant op Ik begin Morgen.

Ik heb deze week al wel geprobeerd bij bepaalde dingen stil te staan. Op mijn werk heb ik bijna-lege-papieren die door de jeugd uitgeprint en achtergelaten worden verknipt tot memobriefjes. Dit doet mijn collega ook altijd. Verder heb ik het kookvocht van de hutspot van woensdag bewaard. Donderdag heb ik er blokjes pompoen in gekookt, en daarna gepureerd: Pompoensoep! Ook hou ik alvast weer een oogje op wat er allemaal in de prullenbak verdwijnt aan afval (verpakkingsmateriaal) maar ook aan etensresten. Weer, want natuurlijk heb ik al eerder op deze dingen gelet.
Bijvoorbeeld hier: Wel eten, niet weggooien. (<-- klik!) Maar je weet hoe dat gaat, het kost tijd om iets nieuws tot een gewoonte te maken, en een flink aantal herinneringen en herbeginnen.

Wil je alle blogs lezen die qua onderwerp gerelateerd zijn aan de No Impact Week, kies dan voor het label Groen, rechts van deze post in het overzicht: Meibloempje per onderwerp of klik hier. Verder had ik in augustus 2008 (<-- klik!) een 'niets kopen'-maand.
Oeps...Dat doet me eraan denken dat ik gisteren best veel gekocht heb. (Je geloofde hopelijk niet dat ik dat niets kopen langer dan een maand kon volhouden?) Maar die aankopen deed ik in de kringloopwinkel, en dat beschouw ik dan maar als een goede No Impact-daad.

No Impact Week

2011-11-08T09:19:00.000+01:00

Een beetje laat kwam ik erachter: het is deze week No Impact Week. Zondag begonnen, maar ik vind dat ik nog wel mee kan doen, en jullie ook wel. Op de site van NoImpactWeek ( <- klik!) kun je een handleiding downloaden. Je moet je wel eerst aanmelden, maar dat is zo gepiept. Met de handleiding kun je elke dag over een bepaald onderwerp nadenken: hoeveel impact heeft mijn leven op het milieu, de omgeving, de aarde? Afgelopen zondag draaide het om Consumeren, gisteren om Afval en vandaag om Vervoer. Ik hou dit blogje dus maar kort, want ik heb een hele berg opdrachtjes in te halen. Morgen gaat het over Voedsel. Gelukkig ben ik daar dan weer net op tijd voor, want dat is mijn favoriete onderwerp. :-)

Uitstapje naar Deventer.

2011-10-30T17:53:00.005+01:00

Omdat ik twee weken ziek was, viel de herfstvakantie in het water. En zo had ik nog twee dagkaarten voor de trein over. Zonde om weg te gooien, maar wat doen we er mee? Ik besloot dat een dagje fotograferen wel leuk zou zijn, en zo tuften wij (echtgenoot en ik) naar Deventer, volgens internetters een zeer fotogenieke stad. En inderdaad, Deventer is de moeite waard! Behalve een park in prachtige herfsttinten is er natuurlijk de IJssel. Daarbij nog een gezellige binnenstad met veel fotomateriaal én leuke winkeltjes (zoals een kookboekenwinkel! Walhalla!) en je begrijpt dat ons uitstapje een succes werd. O, en laten we vooral niet vergeten Tea Rose - de Schotse lunch- & tearoom, waar wij gezellig hebben getead. Voor herhaling vatbaar!

Cool.

2011-10-18T18:26:00.001+02:00

Op sommige dagen heb ik echt de pest aan elektrische apparaten. Zo'n dag als vandaag bijvoorbeeld. Zo'n dag waarop de koelvriescombinatie van 5,5 jaar oud het begeeft. Het lichtje werkt nog, maar hij slaat niet meer aan. Googelen leerde mij dat het dan misschien de thermostaat is, en dat je die misschien zelf kunt vervangen. Nou, we hebben de boel opengeschroeftd maar niets gevonden dat er uitzag als een thermostaat, laat staan dat we iets konden vervangen.
Daarom de hulpdienst gebeld om te vragen naar de kosten van een monteur. Nou, helaas, als er een monteur komt ben je al 75 euro ex BTW kwijt terwijl hij nog niets heeft gedaan. Dat stuit mij een beetje tegen de borst. En als er dan nog wat gerepareerd moet worden komt het op zo'n 70 euro per uur. Ik herinner mij de reparatie van de oven die ons al best duur kwam te staan, maar ja dat was een apparaat van 1200 euro, die wissel je niet zo even in. Met dit gevalletje lopen we al redelijk snel de kans dat repareren even duur is als een nieuwe koelkast.

Dus wat te doen? Echtgenoot gaat voor een nieuwe koelkast. Ik heb geen zin om er een uit te zoeken, dat kost me weer dagen van mijn leven, want een nieuwe koelkast moet wel perfect zijn. Bovendien voel ik me ziek (grieperig) dus staat mijn hoofd er echt niet naar. Ondertussen ontdooit mijn voorraadje vlees en brood en vis. De kaassoufflees zijn vanmiddag voor de zekerheid maar vast opgegeten, zonde om te laten verpieteren nietwaar?

Kunnen we niet gewoon zonder koelkast? Het is koud genoeg. We hebben een trapkast waar altijd een kille wind waait, zelfs in de zomer. En dan kan de koelkast ook niet weer kapotgaan.
Volgens verschillende mensen kan het best. Greenpa doet het zelfs al 31 jaar zonder fridge... cool!

Zoekplaatjes.

2011-10-15T10:47:00.006+02:00

Deze week stond voor mij in het teken van verloren liedjes. Met een verrassende uitkomst.

Ten eerste deed ik weer eens een poging (voor de duizendste wanhopige keer) om een paar heel oude liedjes van Gérard Lenorman terug te vinden. Het ging om de liedjes 'Si les murs pouvaient parler", "Je partirai" en "J'ai besoin d'exil" Die liedjes zijn zoooo oud, dat ze nooit op een cd zijn terechtgekomen. Ik had ze vroeger (toen ik veertien was) op een bandje staan, dat ik gekopieerd had van een heel oud bandje van de bieb. Maar dat cassettebandje is helaas zoekgeraakt en hoe ik ook zocht... de nummers waren nergens terug te vinden. Zelfs in de Virgin Megastore in Parijs waar ik jaren terug kwam hadden ze niet zulke oude muziek van Gérard Lenorman. Ik heb al een advertentie op Marktplaats gehad, waar ik nooit een reactie op kreeg. Maar goed, ik probeerde het toch weer eens in de vaste overtuiging dat de aanhouder wint. En warempel, het is me duidelijk waarom een cliché een cliché wordt. Want: Ik heb ze!

Ik vond een uitgebreide fan-site over Gérard Lenorman, waarvan de beheerder uitnodigde om te mailen. Ik dacht dat zij misschien wist waar ik die liedjes nog kon vinden en dus mailde ik haar, en ze stuurde me per kerende mail de MP3's van al deze liedjes. Fantastisch! Een jarenlange zoektocht succesvol voltooid.

Raadsel
Het tweede zoekplaatje betrof een raadselachtig lied. Toen ik in de eerste klas van de lagere school zat deden we in de pauze op het schoolplein een soort kring-dans (met twee kringen om elkaar heen) en daar zongen we een liedje bij waarvan ik me later (logischerwijs) niet zoveel herinnerde. Maar ik wilde toch graag weten welk liedje dat was. Waarom? Gewoon. Omdat ik het wilde weten. Ik hou niet van onopgeloste raadsels. Daarom.
De flarden die ik mij herinnerde gingen ongeveer zo:

Wanne wazzigo,

en iets met Vlie (Vlie)! - Vla( Vla!) - Vlie- Vla-Vlo...

Tja, dan heb je niet veel om op te zoeken natuurlijk. En ik vond het ook nooit, hoe hard ik ook zocht op 'kinderliedjes' 'kringliedjes' en allerlei spelletjesliedjes.

Gisteren in de auto hoorde ik plotseling in een stuk muziek een flard tekst voorbij komen die wel erg veel leek op "wanne wazzigo".... Het was een liedje van een CD met meezingers (Echtgenoots keuze, uiteraard) uit de kringloopwinkel. Ik kende het hele nummer niet, maar begon toen eens goed te luisteren. Zou het verloren liedje geen spel-liedje in een fantasietaaltje zijn, maar een echt lied? Die gedachte was nog nooit in mij opgekomen.

"Wanne wazzigo" bleek "...was awhile ago" te zijn. Logisch, ja! Ineens kreeg ik hoop...zou dit dan het liedje zijn waarnaar ik al jaren zocht?
Toen een paar regels later "Vlie (vlie) - vlie -vla -vlo" ook voorbijkwam was het wel duidelijk. Alleen bleek de tekst in werkelijkheid te bestaan uit: M! E! (E!)- X! (X)! -I !-C!-O!

Een paar zoekopdrachtjes op Google verder ben ik er helemaal uit: Het gaat om het liedje 'Mexico' van de Humphries Singers, dat in 1981 in een re-mix in de top 40 stond. Ja, toen zat ik in de eerste klas van de lagere school! Kennelijk hebben de zesdeklassers die het zang- en dansgebeuren organiseerden op het schoolplein de tekst al een beetje verbasterd overgebracht, waarna ik de onbegrijpelijke frasen in mijn zevenjarige brein ook nog eens verkeerd heb opgeslagen. Een raadsel was geboren. Toch fijn dat het na dertig jaar alsnog opgelost is. De aanhouder wint, ik zei het al.

Uitslag weggevertje.

2011-10-13T12:13:00.000+02:00

De uitslag van de weggeef-actie is bekend. Bij mij althans. Nu ga ik hem ook aan jullie bekendmaken. :-)

Met een random number generator heb ik een nummer getrokken en dat is geworden nummer 10 - oftewel Tea.

Gefeliciteerd! Ik ontvang graag binnen een week je naam en adres op brainiacs at home punt nl (even vervangen door tekentjes), dan komt het boek naar je toe. Als ik woensdag de 19e oktober nog geen bericht heb, gaat de prijs naar iemand anders.

Vis&Veg

2011-10-03T19:35:00.001+02:00

Het is weer de tijd van de nieuwe kookboeken! Altijd fijn in oktober - de maand van onze trouwdag; de cadeautjes liggen dan zo lekker voor de hand.

Zo is er helemaal nieuw het Vis&Veg-boek (ik las de eerste tien keer Vis&Vega, maar het heet toch echt Vis&Veg!) van uitgeverij Snor. Voor iedereen die wel eens een dagje geen vlees wil eten - of misschien zelfs vier dagen in de week. Het boek bevat maar liefst 192 recepten voor vleesloze maaltijden.

Het eerste wat opvalt aan Vis&Veg is de binding. Je kunt de katernen zien aan de rugzijde! Het stevige kartonnen kaft van het boek zit er niet omheen, maar vormt een soort inwendig skelet. Heel origineel (en heel interessant wanneer je zoals ik een cursus boekbinden hebt gedaan). Het boek blijft daardoor ook lekker openliggen.

De recepten zijn ingedeeld per seizoen. Voor de winter lekkere stoofschotels en warme hartige taart, voor de zomer tuinboontjessalade en frisse soep. Het boek ziet er heel fleurig uit met veel tekeningen, illustraties en kleur. Achterin zit een index met de recepten op alfabetische volgorde.

Na bestudering van het boek en de recepten heb ik hier een lijstje met plussen en minnen.
Plus: Uitgeverij SNOR maakt gewoon hele mooie boeken, echte feel-good items, net even anders dan andere boeken. De recepten in dit boek zijn 'van vrienden voor vrienden', oftewel ingezonden door lezers. (En ja: Op pagina 10 staat het recept dat ik heb ingezonden, een recept van mijn collega - die in de volgende druk ook vermeld gaat worden, aldus uitgeverij Snor.)
Ook plus: Het goede idee van vleesloze maaltijden. Behalve uit idealistisch oogpunt ook handig als je even geen vlees in huis hebt. Dat maakt mij fan van groentekookboeken (en inderdaad, dan moet je natuurlijk wel groente in huis hebben).
Nog een plus: De binding zorgt dat het boek opengeslagen goed blijft liggen...echt wel handig als je aan het koken bent!
Plus: De recepten zijn niet te hoog gegrepen. Het is lekker huis-, tuin- en keukenniveau. Geen haute cuisine voor een volle beurs, maar down-to-earth recepten voor mensen zoals jij en ik.

Min:
Een afwijking van mij misschien, maar door het afwisselende lettertype en de hele vrolijke illustraties vind ik het boek wel een beetje minder leesbaar. Het had overzichtelijker gemogen.

Maar daar moet ik aan toevoegen dat ik wel extreem lay-out-pietluttig ben. Zo moet een recept altijd in zijn geheel op één bladzijde staan (meerdere recepten op een bladzijde is oké, maar dan wel in hun geheel...geen verhalen die op de volgende pagina verdergaan a.u.b.), en er moet genoeg wit omheen zijn. Als er een foto bijhoort dan graag de foto naast het recept en niet drie bladzijden verder of eerder. De ingrediënten moeten van boven naar beneden staan en niet van links naar rechts want dan raak ik de draad kwijt. Dus hoewel ik kookboeken verzamel worden veel kookboeken al afgekeurd nadat ik slechts een blik op de lay-out heb geworpen.

Maar goed, terug naar Vis&Veg: voor wie graag wat variatie op tafel wil met recepten zonder vlees is Vis&Veg zonder meer een interessant boek. En dussssss.....heb je hier (met dank aan uitgeverij Snor!) de kans om het boek te winnen. Eerste druk, gesigneerd en wel: met een handtekening van mij bij het recept op bladzijde 10!
Wat moet je doen? Laat een reactie achter op dit blog. Ik trek volgende week woensdag (12 oktober) een winnaar!

's Morgens vroeg....

2011-09-30T15:20:00.000+02:00

Goed ID...

2011-09-21T21:13:00.000+02:00

Vandaag was ik op het gemeentehuis. Omdat de ID-kaart gratis was geworden, en dochter J. nog op mijn paspoort staat (en mijn paspoort over een foeilelijke pasfoto beschikt en bovendien bijna verlopen is) had ik bedacht dat het een goed idee zou zijn zo snel mogelijk voor ons beiden een ID-kaart aan te vragen. Want de Nederlandse overheid een beetje kennende, is iets nooit lang gratis. En met mij dachten kennelijk vele andere Nederlanders dat, vandaar de run op ID-kaarten.
Maar goed, ik stond dus op het gemeentehuis, voor info en het aanvragen, maar had (hoe dom kun je zijn) geen pasfoto bij me. Nou ja, dat wordt dan morgen, dacht ik.

Verkeerd gedacht. Met ingang van morgen moet je weer betalen voor een ID-kaart. Zie je wel. Ik wist het, ik wist het, ik wist het!
Maar ik had me zeker weten een stuk triomfantelijker gevoeld over mijn gelijk als ik vandaag die pasfoto bij me had gehad...

Gedoe met de bank (2)

2011-09-17T11:36:00.000+02:00

Meer gedoe met de bank. Maar dan met die andere bank. De ING.
Ik was een dagje naar Groningen donderdag en had (uiteraard) van tevoren gecheckt hoe het met het banksaldo stond. Nou, dat was niet denderend. (Dat is elk jaar in september hetzelfde liedje, klanten betalen laat omdat de ze door de vakantie geen geld meer hebben, en bovendien vergeten ze vaak van een maand te betalen, omdat ze toen op vakantie waren.) Maar ik kon voor dringende dingen nog wel iets opnemen. Reizen doen we tegenwoordig op OV chipkaart, en daar stond nog saldo op, genoeg voor de heenreis in elk geval, dus alles was in kannen en kruiken.

Totdat ik in Groningen iets wilde afrekenen en de pinautomaat meedeelde dat er geen saldo was. Huh? Vreemd. Technisch gezien was het natuurlijk correct, maar ik moest nog minstens 200 euro 'ruimte' hebben. Heel raar. Dus maar van een andere rekening betaald, die daarna dus op nul stond. Voor de zekerheid maar even naar de bibliotheek gegaan om te kijken wat er precies aan de hand was. Was er een groot bedrag afgeschreven? Maar waarvan dan? Ik wilde mezelf eerst geruststellen. Dat niet de rekening geplunderd was (door iemand anders dan mijzelf, bedoel ik).

In de bibliotheek bekeek ik snel mijn bankrekening en haalde ik opgelucht adem. Zie je wel, 'ruimte' zat. Dus de pinautomaat had vast een fout gemaakt. Op naar de oplaadautomaat voor de OV-chipkaart, om saldo voor de terugreis op te laden.

Uh-oh...'onvoldoende saldo'. Wat nu? Ik had toch net gecheckt dat ik nog 200 euro ruimte had? Was het pasje misschien kapot? Dan maar met mijn andere pasj........oja...die rekening stond inmiddels op nul.

Hmmm. Ik had ook nog een anonieme OV chipkaart bij me! Gauw checken... maar nee, ook net te weinig om op thuis te komen. Gelukkig kon mijn moeder nog 5 euro op mijn OV-chipkaart zetten, anders was ik nu nog steeds in Groningen geweest. Dan ben je 37 jaar, heb je een eigen bedrijf en moet je mammie je treinkaartje betalen haha.

Maar wat raar. Ik dacht: als het pasje niet deugt, kan ik misschien wel geld van de ene rekening overschrijven naar de andere. Na een ingewikkelde procedure (de tancodes komen op een telefoon binnen die ik niet bij me had, dus moest dochter de code doorbellen naar de telefoon van mijn moeder die hem dan hardop kon zeggen zodat ik hem kon intypen op mijn telefoon...) dacht ik het voorelkaar te hebben. Maar nee. Opdracht geweigerd, onvoldoende saldo.
Vreemd, heel vreemd. Toen we later bij de V&D zaten besloot ik toch maar eens met de bank te bellen. Was onze rekening misschien gehackt? Hadden we iets verkeerd gedaan?
Nee, ik had niets verkeerd gedaan, legde de ING-medewerker mij uit. De ING had besloten de mogelijkheid tot roodstaan op alle zakelijke rekeningen op te heffen. En dat hadden ze die nacht ingevoerd. Zonder brief vooraf, zonder bericht. Ze hadden het wel vermeld op de homepage van ING.nl. Maar ja, daar kom ik nooit - ik ga rechtstreeks naar de inlogpagina van het internetbankieren. Ik was verbijsterd. Hoe kunnen ze zoiets nu doen zonder mensen even een seintje te geven? Ik heb dus meteen een klacht ingediend. Normaal word je doodgegooid met brieven, waarvan vele nutteloos. Een paar weken geleden nog: dat de kinderen van hun jeugdrekening niet langer 1000 euro per dag kunnen opnemen, maar nog slechts 250 euro. Nou ik kan je vertellen, dat was een heel nutteloze brief, haha. Maar dit melden ze gewoon niet?

Nu vind ik het helemaal prima dat we niet meer kunnen roodstaan. Op onze privé-rekening hebben wij zelf het roodstaan geblokkeerd (waar de bank toen nog vreselijk moeilijk om deed!). We gebruikten het roodstaan van de zakenrekening ook maar zelden, maar september is financieel gezien een lastige maand voor ons zoals ik boven al uitlegde. En of je de bodem nou bereikt bij nul, of bij min tweehonderdvijftig - ergens houdt het gewoon op. Maar dat ze ons dat niet van tevoren vertellen vind ik wel heel raar.

We hebben nu (zei de ING medewerker) wel de mogelijkheid om een zakelijk krediet aan te vragen...daarvoor mogen we dan langs de bank met een ondernemingsplan. En een heleboel rente betalen en een toeslag. Maar weet je wat? Dat doen we gewoon niet. We redden ons wel. Met of zonder ING.

En ik ben weer thuisgekomen, dus uiteindelijk kwam alles nog goed. Behalve onze relatie met de ING.

P.S. En voor degenen die zich zorgen maken over onze financiële situatie...niet doen. Toen ik thuiskwam lag er een brief van de belastingdienst, afdeling toeslagen, dat we een flink bedrag tegoed hebben van vorig jaar. :-) En al dat geld heb ik nu niet uitgegeven in Groningen. That's life.

Gedoe met de bank (1)

2011-09-17T11:05:00.003+02:00

Omdat onze fijne Ikeabank (type Klippan, ooit uit de kringloopwinkel gehaald voor 27,50) op instorten stond wilde ik een nieuwe. Voor nieuwe lees 'andere', want echt nieuw hoefde hij niet beslist te zijn. Dit sudderde al eventjes, en vorige week besloot echtgenoot de oude bank acuut bij het grofvuil te zetten, omdat dat toevallig die dag gehaald werd. Mooi. Die was uit de weg.
En toen moesten we ergens een nieuwe bank vandaan toveren. Op marktplaats staat dit type bank in groten getale te koop, dus hoe moeilijk kon het zijn?
Moeilijker dan ik verwacht had dus. Eerste bank, in eigen woonplaats. Geen vraagprijs, maar 'bieden'. Ik deed dus een bod, en de vrouw reageerde met: "Voor 40 euro mag je hem ophalen".
Dat is niet gek natuurlijk. Daarna vier dagen vruchteloos geprobeerd weer met haar in contact te komen. Toen kwam er een mailtje: "Sorry, ik kijk niet zo vaak naar mijn mail, maar ik haal de bank vandaag uit elkaar."
Uitelkaar halen? Maar dat was niet de bedoeling. "We halen hem zo op hoor, we kunnen hem in zijn geheel meenemen. Vandaag?"
Nee, vandaag kon niet, en morgen ook niet en overmorgen ook niet en ze zou ons mailen wanneer het dan wel kon.
Uiteindelijk mailde ze. "Ik heb een hoger bod ontvangen, willen jullie dat er ook voor geven?"
Grrr...aan dit soort acties heb ik een hekel. Zij had immers ZELF gezegd dat we de bank voor 40 euro mochten ophalen? Als ze meer gevraagd had had ik het er ook wel voor over gehad.
Met zulke manipulatieve mensen doe ik niet graag zaken, dus ik heb teruggemaild: "Nee, dank je, verkoop het dan maar aan de hoogste bieder." De advertentie staat er nog steeds op, want er was geen hoger bod gedaan, althans niet via MP. Dat was een schrale troost voor het feit dat we met lege handen stonden.

Volgende bankje. Helaas niet in onze woonplaats, maar 30 km verderop. Maar ja, we wilden toch wel snel weer een bank! Zondagmiddag gemaild, of we konden komen om het bankje dat te koop stond op te halen. "Nee, ik kan pas dinsdag om 18:30." Nou ja...nog even geduld hebben dan. Ook al is dat voor mij reuze moeilijk. Dinsdag nog een mailtje gestuurd of we het adres konden krijgen, om 's avonds de bank af te halen. Mailtje terug: "Ik heb de bank gisteren verkocht." Grrrrr....

Maar driemaal is scheepsrecht, en gelukkig stond er op dat moment weer een bank te koop bij ons in de buurt. Met drie hoezen nog wel. Wijs geworden heb ik er op aangedrongen onmiddellijk te mogen komen, en binnen tien minuten was de koop geregeld. En nu hebben we weer een fijne bank waar we hopelijk nog jaren mee vooruit kunnen.

Fantastische kwarkbroodjes.

2011-09-14T08:28:00.000+02:00

Ik vond op mijn favoriete recepten-site www.chefkoch.de een heel eenvoudig recept voor heerlijke broodjes. Ze zijn snel klaar en er zit geen suiker of vet in, tenzij je dat er zelf nog in doet natuurlijk.

Voor 10 kleine bolletjes:

250 gram kwark
1 ei
250 gram meel
1 afgestreken theelepeltje zout
1/2 zakje bakpoeder

Als je geen keukenmachine hebt, meng dan eerst ei en kwark tot een homogene massa. Voeg dan de andere ingrediënten toe. (In de keukenmachine gooi je gewoon alles doorelkaar.)
Het deeg is heel plakkerig, dus vorm met bebloemde handen 10 bolletjes van dit deeg. Als je opziet tegen kleverige deeghanden kun je ook proberen met een natte lepel bolletjes uit het deeg te scheppen.

Leg de bolletjes op een ingevette (of met bakpapier beklede) bakplaat, en schuif ze in de oven. Zet de oven nu aan op 220 graden (heteluchtoven 190 graden), en bak ze 20 minuten of tot ze goudbruin zijn.

Variëren kan uiteraard! Voeg aan het deeg eens citroenrasp, suiker, rozijnen, bosbessen, kaneel of gember toe. Bestrooi de broodjes voor het bakken bijvoorbeeld met maanzaad of sesamzaad of zonnebloempitten. Havermout of muesli toevoegen kan ook nog. Of maak een kruidenbroodje met verse kruiden als bieslook en peterselie... de mogelijkheden zijn eindeloos. Precies het soort recept waar ik van hou! En mijn huisgenoten ook...De eerste lading van elf broodjes, gisteren om 16:00 uur gebakken, is nu al op...

Vlierbessenjam(mie).

2011-09-13T14:15:00.000+02:00

Het is weer najaar...tijd van de oogst. En het liefste oogsten we natuurlijk wat we niet hebben gezaaid, waar we helemaal geen inspanning voor hebben verricht. Dingen als bramen, vlierbessen en rozenbottels. Zomaar, gratis uit het park. Is er iets consuminderiger? Denk 't niet.

En dit jaar is er echt enorm veel van alles. Dus maar even een door de gemeente verstrekt (en zo gezellig dichtbij het park beschikbaar hondepoep)zakje volgeplukt met vlierbessen, en ook eentje met rozenbottels. En gisteren een heerlijke vlierbessenjam gemaakt. Anderhalf potje, nee, dat is niet zo veel, maar dat hoeft ook niet. Ik ben de enige echte jam-eter bij ons, dus het wecken van driehonderd potten zoals bij ons thuis vroeger gebeurde is een tikkeltje overbodig. Nog afgezien van het feit dat we geen fatsoenlijke kelder hebben om driehonderd weckflessen met jam op te slaan.
Nu wil ik aan de rozenbotteljam. Die maakte mijn oma vroeger ook. Maar dat ziet er ietsje ingewikkelder uit, want met zeven en uitlekken en pitjes...dus ik zoek nog een goed maar makkelijk recept. Iemand?

Motivatie.

2011-09-05T08:42:00.000+02:00

Nou, zoals jullie inmiddels allemaal wel in de gaten hebben ben ik bezig met een afvalrace. Haha, nee, ik doe het rustig aan maar het gaat prima. Ik heb 'gewoon' ergens in juni mijn gedachtenpatroon en eetpatroon aangepast, en that's it, kennelijk. Het is nog steeds simpel.

Het kan natuurlijk zijn dat ik een erg enthousiaste en gemotiveerde persoon ben (oké, eigenlijk weet ik dat wel zeker). Als ik ergens voor warmloop dan ga ik er ook helemaal voor. Geen halfslachtige maatregelen, geen zachte heelmeesters, hup... nieuwe gewoontes aanleren en toepassen. That's all. En ja, als ik over twee maanden ook helemaal van het padje af ben, mogen jullie me daar aan herinneren. Graag zelfs.

En ik snap wel dat iedereen anders is; niet iedereen is blij met veranderingen. Maar wat ik niet begrijp is dat sommige mensen zich aanmelden bij een afvalsite een nickname kiezen waar de demotivatie vanaf druipt. Een tijdje terug kwam bijvoorbeeld 'vretertje' zich melden. Het zal vast van zelfkennis getuigen, maar ik heb toch het gevoel dat daar de knop nog niet helemaal was omgezet. Van 'vretertje' is na de eerste week dan ook niets meer vernomen. Van "Hetluktniet" trouwens ook niet. En de mensen die hun 'hai, ik ben nieuw'- post beginnen met 'ik hoop maar dat het lukt want het moet nu echt' .... schoppen het over het algemeen ook niet zo heel ver. Dat zijn mensen die ervanuitgaan dat het dieet -onafhankelijk van henzelf - het werk doet, terwijl zijzelf ongeveer op de oude manier verder gaan.

Ik vind het interessant te zien dat uit de combinatie nickname en openingspost al vrij snel duidelijk wordt wie de blijvertjes zijn en wie niet. Degenen met de moed der wanhoop, degenen met een slecht zelfbeeld en een slechte motivatie pik je er zo uit. Áls ze al langer dan een week blijven, zijn ze ook nog ontevreden omdat ze in de eerste week 'maar een pond!' zijn afgevallen, waar ze dan nog een steigerend berichtje over schrijven. Die gaan het gewoon niet redden. In de tweede week beginnen ze te klagen over het feit dat witbrood meer punten kost dan volkorenbrood, en dat het toch wel zonde is om voor de glazen wijn in het weekend punten te moeten rekenen, en daarna zwijgen ze in alle talen. Wat meestal geen goed teken is.

Afvallen is iets wat net zo hard in je hoofd gebeurt als in je lichaam. Ja, je moet ervoor veranderen. Ja, je moet leren gezondere keuzes te maken. Het kost tijd en energie en optimistisch blijven en doorzetten. En aardig zijn voor jezelf. En als je hoofd daar niet aan toe is, wordt het heel lastig om je lichaam te laten afvallen.

Interessante boeken op dit gebied zijn:
Ruediger Dahlke, Gewichtsprobleme (Duits)
Judith Beck, Beck's dieetoplossing (bedankt, zus C. en vriendin K.!)
Meijke van Herwijnen, Weg met de weegschaal

Budget-watchers.

2011-08-28T22:54:00.001+02:00

De budgetmeter die ik sinds twee maanden hanteer doet zijn werk prima: ik zie extreem duidelijk hoe snel en hoeveel ik over mijn budget heenga. En dat is kort gezegd: snel en veel.

Vandaag ging mij een lichtje op. Als een dieet als Weight Watchers voor mij zo goed werkt wegens de duidelijk omschreven maximale inname - 29 punten per dag en 42 extra per week - waarom zou zoiets ook niet kunnen werken voor mijn budget? (Nou, ik kan feitelijk wel wat redenen bedenken. Zoals dat het best lastig gaat zijn om mezelf op alle fronten tegelijk aan te pakken: eten, beweging en uitgaven of de beperking van sommige van die dingen. En daarnaast moet ik ook nog niet vergeten in het NU te leven.)

Als ik per maand maximaal 1000 euro heb voor variabele uitgaven, dan kan ik dat net als de WW-punten verdelen: maximaal 30 euro per dag, en 40 euro extra per week uit te geven. En moet ik een groter bedrag uitgeven dan moet dat al opgespaard zijn in de dagen daarvoor.

In theorie ziet het er goed uit. Dus moet ik dat maar eens in de praktijk gaan testen vind ik. Ik hou jullie op de hoogte.

Bijwerkingen.

2011-08-19T11:31:00.000+02:00

Misschien is het je al opgevallen: ik heb mijn blog bijgewerkt. Dat wil zeggen dat ik de blogs die ik ook/eerder op zoetenzussen.blogspot.com geplaatst heb, nu ook weer hier heb staan. En tevens de blogs die ik tot nu toe schreef op de Weightwatchers-community. Ik wil toch graag alles wat ik geschreven heb een beetje bij elkaar hebben. Dus als je je verveelt kun je dit blog teruglezen, want er staat nogal wat nieuws tussen.

Tabata.

2011-08-19T10:06:00.001+02:00

Sinds een maand of twee ben ik serieus bezig met anders eten en meer bewegen. Tot nu toe heeft dat flink resultaat gehad: ik ben al zeven kilo afgevallen en voel me weer lekker fit. Alleen die beweging is soms een uitdaging.

Het lijkt wel makkelijk: Je loopt wat meer, je fietst wat meer, je gaat eens extra fanatiek stofzuigen (hoewel ik huishoudelijke beweging totaal niet meetel als beweging.) Maar zet het ook zoden aan de dijk qua vetverbranding? Dat idee had ik nou weer niet. Leuk voor je conditie, maar ik had niet het gevoel dat ik sterkere spieren kreeg of een betere stroomlijn.

Ondanks dat doe ik wel trouw elke ochtend een kwartier oefeningen (Fitonics, uit het gelijknamige boek) - al is het maar om alle gewrichten soepel te houden en niet vast te roesten.

Ik heb overwogen om te gaan hardlopen, omdat velen daar dol-enthousiast over zijn, maar na kort maar hevig beraad zie ik het voor mezelf toch niet zitten. Zwakke rug, zwakke knieën, en als het koud wordt ongetwijfeld weer zwakke excuses.

Het liefst doe ik iets in huis, en het moet ook nog afwisselend zijn, want ik hou niet van langdurig hetzelfde doen (uitgezonderd langdurig computeren, uiteraard).

En zo stuitte ik gisteren op Tabata. Wat is Tabata? Het is geen sport. Het is kortdurende intervaltraining die je met elke oefening kunt uitvoeren. Je traint 20 seconden op je allerhardst, dan 10 seconden rust, dan weer 20 seconden full speed, 10 seconden rust…en dat in totaal 8 keer. Je traint dus vier minuten. Het mooiste is om dan in die vier minuten afwisselend twee oefeningen te doen, bijvoorbeeld squats en pushups. Of hardlopen op de plaats en gewicht(jes) heffen. Nu klinkt vier minuten makkelijk, maar omdat je er vol tegenaan gaat valt dat nog niet mee. Na twee minuten zweet je al als een otter. En na vier minuten heb je het echt wel gehad. Van tevoren doe je uiteraard een paar opwarmoefeningen, en na die tijd een coolingdown. Ik had dus bedacht de Tabata in te passen in mijn Fitonics-routine. Eerst de helft van de Fitonics, dan ben ik al lekker opgewarmd, dan 4 minuten Tabata, dat is de training, en dan de rest van de Fitonics om weer af te koelen. En dat gaat prima. (okee, ik zit een uur na de training nog met bibberende beentjes, maar daar gaat het nou juist om, toch?)

Maar wat is nu het mooiste van Tabata? Door de korte periodes van hevige activiteit afgewisseld met rust, wordt de verbranding op gang gebracht, die (afhankelijk van hoe intens je traint!) tot 72 uur na de training kan aanhouden! En dat is een groot voordeel ten opzichte van bijvoorbeeld hardlopen. Afgezien nog van het feit dat je 1) er maar weinig tijd voor nodig hebt, 2) er niets voor hoeft te kopen, 3) het thuis kunt doen, en 4) het zo afwisselend kunt maken als je zelf wilt is het dus een manier van bewegen die verschil maakt. En daar wil ik me dan best een beetje voor inspannen, 4 minuten per dag.

Voor meer info: www.tabatatraining.org

P.S. Er is ook een heel fijne gratis tabata-app voor de iPhone...die telt voor jou de periodes van 20 seconden en 10 seconden weg met een totaal van 4 minuten!

Leuk filmpje

2011-08-10T07:20:00.000+02:00

Hoe kook je Quinoa?

My New Roots - How to Cook Quinoa from My New Roots on Vimeo.

Zes weken.

2011-08-06T11:51:00.000+02:00

Nou, het is gelukt hoor: Ik houd me nu al langer dan zes weken aan het WW programma. Dat is belangrijk want die zes weken is een psychologische barriere: Het enige dieet dat ik ooit volgde duurde zes weken en ik viel er zes kilo van af. Dat was het Leven Lang Fit dieet, en na die zes weken kon ik geen fruit meer zien. En het geklaag van mijn gezin over de maaltijden niet meer aanhoren.

Nu dus zes weken Weight Watchers. En still going strong. Nou ja, nu even niet - niet lekker, kan niet bewegen, dat voelt niet fijn want ik ben in die zes weken behoorlijk gewend geraakt om dagelijks wat activity points binnen te sprokkelen. Maar qua eten voel ik me nog steeds prima.

Wat heb ik geleerd in die zes weken? Dat punten niet alles zeggen. Ik heb na een week of drie even mijn vooroordeel over 'light'-produkten laten varen, en light kaas geprobeerd (niet te eten) en optimel (smaak viel best mee, de bijwerkingen van de aspartaam niet - mijn hart sloeg letterlijk op hol). Nu weet ik dus heel heel heel zeker dat ik die troep niet hoef en dat de tegenstanders gelijk hebben.

Ik eet liever 15 gram lekkere biologische jonge 48+ kaas dan 30 gram Slankie. Light-kaas voor over je pasta is trouwens helemaal een drama: we stikten zowat in die smakeloze draderige elastische kauwgomachtige substantie die het opleverde toen het smolt. Dus dat wordt weer lekker een lepeltje geraspte Parmezaan. Of gewoon géén kaas - dat is ook nog een optie.

Verder heb ik geleerd dat je best twee feesten in één week kan hebben, en toch kunt afvallen. Ik ben erachter dat - nu patat mij een onmogelijk aantal punten kost - ik helemaal niet van patat blijk te houden. Wel van mayonaise (of fritessaus) maar dat kan ook door de sla.

Ik heb totaal niet afgezien. En ben toch 6 kilo afgevallen. Wat wil een mens nog meer?

Nou...nu je het zo vraagt: ik wil toch nog van de suiker af. Want of ik nu wel of niet afval, suiker is gewoon niet goed voor mij. En in die zes weken WW heb ik toch echt wel gemiddeld twee gebakjes per week gehad. Daar kom je dan ook eens achter, als je het bijhoudt!

Weight Watchers.

2011-08-06T10:40:00.000+02:00

Bij Weight Watchers dacht ik altijd aan dames van een bepaalde omvang en bepaalde leeftijd die wekelijks bijelkaar kwamen om op de weegschaal te staan. Maar tegenwoordig kan het ook anders. I know, want ik volg inmiddels al zes weken het Weight Watchers online programma.

'Wat?' hoor ik je denken. 'Wat is er gebeurd met 'gezonde voeding' en 'natuurlijk eten'?' Nou, niks. Ik bedoel, dat doe ik nog steeds, gezond eten, natuurlijke voeding enzo. Alleen nu in betere hoeveelheden. Want noten zijn dan wel heel gezond, een heel bakje noten is dat dus niet voor je gewicht. En vet is oké, maar een hartige taart van bladerdeeg met een heel pakje slagroom, eieren, kaas en spek is echt te veel van het goede.

Dus ik eet nog steeds roomboter, kokosolie, avocado, alleen in andere hoeveelheden. Bovendien is het Weight Watchersprogramma niet wat het vroeger was. Het is beter. De punten (propoints) worden niet afgemeten aan enkel calorieën, maar ook aan andere voedingsstoffen en hoe het verteerd wordt. Groente en fruit kosten je nul punten. Beweging is een belangrijk onderdeel van het programma. De fitformules houden je bij de les of je wel genoeg (!) belangrijke voedingsstoffen binnenkrijgt. Kortom, je wordt door het hele systeem gemotiveerd om gezonde keuzes te maken, voldoende te eten, veel groente en fruit te eten, water te drinken en meer te bewegen.

En ja, dat je op die manier afvalt wist ik natuurlijk allang. Dat weet iedereen! Maar iets weten en iets uitvoeren zijn duidelijk twee heel verschillende dingen. Mijn theorie (allemaal zo leuk beschreven op dit blog) was helemaal in orde, maar lag een wereld verwijderd van mijn praktijk.
Het Weight Watchers programma helpt me om die plannen wél uit te voeren. Ik zie plotseling waar het al die tijd fout ging en die zes weken ben ik zes kilo afgevallen. Zonder dat ik het gevoel had ergens op in te leveren. Geen rijstwafels, light-frisdrank of halva-vla voor mij, maar gewoon eerlijk eten. As usual. Maar dan beter.

En aangezien je alles kunt eten wat je wilt, is dit systeem geschikt voor iedereen. Of je nu vegetarisch eet of geen gluten mag, of je nu zonder suiker wilt leven of zonder zuivel - het kan gewoon allemaal. Dus ik zeg: doen!

Wel eten, niet weggooien.

2011-08-04T13:50:00.000+02:00

Via het blog van Bewuste Eenvoud kwam ik terecht op deze leuke site: Love Food Hate Waste. (Let vooral op de bijpassende koppies van o.a. aardappeleters en lamliefhebbers ...!)
Altijd handig zo'n site, want het blijft opletten om geen voedsel te verspillen.
Ook handig in zo'n geval: de site www.snelklaar.nl
Hier kun je precies intikken wat je nog in huis hebt en de bijpassende recepten rollen eruit!

LEUK!

2011-08-02T17:41:00.000+02:00

Ik weet het (ja, ik heb 'Taal is zeg maar echt mijn ding' gelezen), 'leuk' is een woord dat eigenlijk not-done is, maar sommige dingen zijn het gewoon echt! zoals:

De nieuwe Flow is er met een heleboel ideeën en inspiratie...heerlijk een half uurtje in de (gisteren helemaal aan kant gemaakte) tuin zitten en lezen.

De bramenoogst is groot dit jaar. Vanmiddag in het park al een behoorlijke hoeveelheid geplukt, en dan waren dan alleen nog de 'makkelijke'. Vanavond lekker bramen door de yoghurt? Of zullen we wat anders maken...

Een tas met minstens 5 kilo pruimen hebben we geraapt bij vrienden. Daar moet nog even taart en compote of jam van gemaakt worden. Of misschien kan ik ze wel inmaken. (Daarover stond ook al een leuk verhaal in Flow)

En dan nu weer aan het werk.

Ronde sjaal.

2011-07-30T12:34:00.001+02:00

Ik heb een paar leuke sjaals en sjaaltjes. Altijd handig tenslotte om een saaie outfit wat op te fleuren of om op een net-te-kille dag iets minder koud te worden. Alleen droeg ik ze nooit zo vaak als ik eigenlijk zou willen. Dat zit zo: Ik weet nooit zo goed hoe ik ze charmant moet vastmaken. En eindelijk had ik dan wel een methode gevonden waarbij ik er een leuke modieuze knoop in maakte die dan ook nog goed bleef zitten, maar eigenlijk vond ik het niks, zo'n knoop op borsthoogte. Nog wat extra volume op een plaats waar al volume genoeg was, zeg maar. En dan waren er ook nog sjaaltjes die van zulke gladde stof zijn dat een knoop er eenvoudig weer uitgleed.

Tot vorige week. Met dochter J. aan het winkelen vond zij een prachtige sjaal bij haar nieuwe jas (€15 bij V&D! De jas, niet de sjaal!) en die sjaal was...geniaal! De uiteinden waren namelijk aan elkaar genaaid. In een flits zag ik dat dit de oplossing was voor mijn probleem. Een ronde sjaal kun je namelijk niet verliezen want hij hangt hoe dan ook altijd om je nek. Je kunt een heel lange sjaal tot drie keer om je nek wikkelen, als het koud is, of nonchalant en luchtig twee keer wanneer het mooi weer is maar je toch een sjaal wilt dragen. Bij lange sjaals blijft ook nog altijd de mogelijkheid bestaan tot een doorhaalknoop (zo maakte ik ze tot nu toe vast).
Kleinere sjaaltjes kun je één keer om je nek wikkelen, of gewoon laten hangen.

Om het uit te proberen heb ik nu van een paar sjaals de uiteinden aan elkaar genaaid. En het werkt! Geen stofophopingen meer onder een jas of trui, geen knoop die irriteert. Ik ga nu al mijn sjaals rond maken, en ze heel veel dragen. Deze metamorfose kost niks behalve een klein beetje handenarbeid.

In de Genoeg die gisteren op de mat lag staat ook een tip voor een simpele ronde sjaal: Knip van een t-shirt dat je niet meer draagt de onderkant af. Voilá...een ronde sjaal! Maar dat kan nog leuker...kijk maar eens hier: http://upcycled-nl.blogspot.com/2010/04/t-shirt-ketting-of-sjaal.html.
Laat het nu de hele zomer maar regenen, ik weet wat ik ga doen!

This too shall pass.

2011-07-29T11:49:00.000+02:00

Heel lang geleden beval een oosterse heer zijn wijzen: Ontwikkel een geniale kernachtige gedachte die in alle tijden en onder alle omstandigheden toepasbaar is. De wijzen stelden hem de volgende zin voor: "Ook dit zal voorbijgaan."

Dat was zeker een geniale gedachte, want het maakt de hoogmoedige nederig, en degene in nare omstandigheden geeft het hoop. Het leert de rijke om niet te vertrouwen op zijn rijkdom. Het leert ons dat alles in het leven voortdurend aan verandering onderhevig is en uiteindelijk voorbij zal gaan.

Ik vond het verhaal (dat vast nog wat uitgebreider was dan deze drie regels), toen ik het voor de eerste keer las heel erg mooi. En nog steeds, wanneer ik iets moeilijks moet doen, of als ik een vervelend moment heb, denk ik: This too shall pass. Ook dit zal voorbijgaan. (in het Engels loopt het veel lekkerder vind ik.)

Dat geldt dus niet alleen voor nare situaties, maar uiteindelijk ook voor leuke dingen. Toch vind ik het goed om daar af en toe eens over na te denken. Het relativeert alles.

Achtergrond.

2011-07-28T13:48:00.001+02:00

Ik ben nu toch wel echt afgedaald tot een twijfelachtig niveau. Nee, nee, ik loop nog niet in dezelfde parka als echtgenoot, maar dat moment kan niet lang meer op zich laten wachten....ik heb mij vanaf vandaag gevoegd bij de massa mensen die een foto van hun huisdier als bureaubladachtergrond hebben. Iets waartoe ik mijzelf tot nu toe niet in staat achtte...

Maar deze mooie foto, gemaakt door dochter A. moest gewoon als bureaubladachtergrond. Mijn boeken en Maxi - wat meer heeft een mens nodig? (Nou ja, behalve een laptop, en een bus, en een fiets en nog wat dingetjes...)

Stand van zaken.

2011-07-26T08:39:00.000+02:00

Maandag 25 juli. De budgetmeter is inmiddels al ruimschoots overschreden. Hadden jullie iets anders verwacht?
Aan de andere kant is er ook extra geld binnengekomen, in de vorm van een flinke teruggave van gas & elektra. Dus kon het uitstapje naar Mary Poppins dat ik al anderhalf jaar geleden beloofd had (maar niet eerder dan wanneer er eersterangskaarten voor 25 euro per stuk zouden zijn) wel uit. Gelukkig had de HEMA deze maand ook weer goedkope dagkaarten, en zo bleven de uitgaven voor het anders zo prijzige uitje nog binnen de perken.
Verder moesten we OV-chipkaarten aanschaffen - het hele idee is een drama - en daar moest dan ook nog saldo op (royaal, want er moet minimaal een aanvangsbedrag afkunnen. Dat bedrag is per vervoerder verschillend.) Het reizen wordt er voor ons duurder door. Ik had een kortingkaart voor de trein van Arriva, waarbij ik de kinderen (12+) liet meereizen op de gratis meereiskaartjes, maar dat kan nu niet meer. Arriva deelt geen jaarlijks meereiskaartjes uit bij de OV-Chip-kortingkaart.
Voor mensen met jongere kinderen wordt het nog duurder...ik hoorde dat mijn zus per maand 25 euro extra kwijt gaat zijn aan buskosten omdat kleine kinderen wel met korting kunnen reizen, maar alleen op een persoonlijke ov-chipkaart en in bezit van eigen id-bewijs. En dat kost dan ook weer geld. OV chipkaart = meer geld kwijt & minder privacy. Jammer!
O, je kunt wel een anonieme OV-chipkaart kopen, maar dan kun je niet controleren of alles wel correct afgeschreven is. En gezien de ervaring die ik tot nu toe heb (één dag in gebruik en ze hebben al een fout gemaakt!) zie ik dat somber in. Dus met de auto reizen wordt steeds aanlokkelijker, zeker nu we diesel rijden.
Verder is de bus nu achterin geheel betimmerd en geïsoleerd, wat aan materiaal ook zo'n honderd euro kostte. Dochter A. en ik zitten nu sinds een maand op sport (dat moest van de fysiotherapeut, gratis wandelen en fietsen doe ik uiteraard ook al) en daar rolt het geld ook je zak uit. Maar eerlijk is eerlijk, de pijnklachten die ik vanaf oktober 2010 had, en die zelfs door de fysiotherapeut niet opgelost konden worden, zijn de laatste twee weken geheel verdwenen. Al dat rekken en strekken helpt wel degelijk!
Het was door al deze uitgaven een aardig dure maand. Maar het geld is wel naar doelen gegaan waar we hopelijk nog lang plezier van zullen beleven.

Wake-up call.

2011-07-25T11:48:00.000+02:00

Ik ben weer thuis. De afgelopen week heb ik fijn bij mijn moeder gelogeerd met kinderen en hond. Ik ben heel braaf geweest en heb zelfs mijn moeder nu aan het Weightwatcheren gekregen (ze wilde natuurlijk zelf ook).

Gisteren heb ik een fantastische app op mijn iPhone gezet: iWatchr. Die kost 79 ct, en de uitbreiding kost ook 79 ct. en dan kun je echt alles bijhouden: gewicht, beweging ('bonuspoints'), fitformules, points (er zit geen puntenlijst in, je moet zelf weten en invoeren hoeveel punten iets waard is), er zit een calculator in, enzovoorts. Kortom, ideaal voor als je niet (langer) de hele dag achter de computer wilt zitten, of als je van huis bent en wel alles netjes wilt bijhouden om later hier online te zetten.

Als klap op de vuurpijl blijk ik de afgelopen week 800 gram afgevallen te zijn! Dat is inclusief een lekker broodje (en een heerlijke salade) bij de V&D, aardbeien-korstgebak, rolletjes ham met augurk en appeltaart. Daarentegen hebben we ook elke dag flink gewandeld (een half uur wandelen met winkelen in het vooruitzicht is heel goed te doen!).

Nu die wake-up call. Ik heb gemerkt dat het voor mij goed is om vier keer per dag te eten. Ik moet er vooral om denken dat ik niet te laat eet, want als mijn bloedsuiker met me aan de haal gaat, is het enige dat nog telt SNEL iets eten, ongeacht wat. Ik heb dus zowel op mijn computer als op mijn telefoon wekkertjes ingesteld om 8 uur, 11 uur, 15 uur en 18 uur met de boodschap 'eten'. Als ik dat dan zie weet ik dat ik alvast aanstalten moet maken om iets klaar te maken, zodat ik niet te lang wacht met eten.

Toen ik logeerde, kwam zaterdag ook mijn broer daar. Die hoorde de wekker gaan, las wat er stond en keek stomverbaasd: "Dus je bedoelt dat je het van je telefoon laat afhangen wanneer je gaat eten? Ik heb daar ook iets heel handigs voor: dat heet 'honger'."

En hoewel ik mij verdedigde met de uitleg die ik zojuist heb opgeschreven, bloedsuikerspiegel, bladiebla, afleiding, enzovoorts... knaagt er nu toch iets. En nee, dat is niet mijn maag! (uhm...hoewel...)

Want als ik het zover laat komen dat ik sta te shaken van de honger, heb ik dus al vrij lang mijn maag genegeerd. Hoe komt dat? Waarom pak ik een lichte trek niet op als een signaal om iets te eten? Waarom moet ik door een wekker gewaarschuwd worden om op mijn hongergevoel te letten? Waarom vertrouw ik niet gewoon op mijn eigen lichaam? Waarom NEGEER ik die aanwijzingen?

Dat was dus een echte wake-up call voor mij. Ik probeer te bedenken wat ik nu ga doen. Een tijdje zonder wekkertjes 'eten'? Kijken of ik mezelf ook kan redden zonder in hongeraanval terecht te komen?

Het is (hij had gelijk) eigenlijk te bizar voor woorden dan ik mijzelf er aan moet herinneren om op tijd te eten. Maar aan de andere kant...dat is ook precies waarom WW-online zo goed voor mij werkt: Door de fitformules herinner ik mezelf eraan dat ik nog water moet drinken/fruit moet eten. Door het tellen van de activity points herinner ik mezelf eraan dat ik moet gaan bewegen. Ik ben erg ingesteld op tekst: Als ik iets LEES blijft dat vele malen beter hangen dan wanneer ik iets hoor of zie.

Kortom, ik ben er nog niet helemaal uit. Maar ik heb in ieder geval wel een leuke week gehad en veel stof tot nadenken opgedaan!

Inspiratie.

2011-07-22T11:45:00.000+02:00

In het Flow vakantieboek dat ik van Echtgenoot kreeg vorige week, zaten mooie kaartjes met spreuken. Ik ben dol op uitspraken waar je wat aan hebt. Je kunt ze makkelijk onthouden en je er stevig aan vastklampen als je het even moeilijk hebt.

Zo heb ik mijzelf op zevenjarige leeftijd door het diplomazwemmen en op bijna twintigjarige leeftijd door mijn bevalling heengepraat: 'Bijna iedereen kan het, dus jij ook wel!' Zo hield ik mijn overspannen zenuwen in bedwang. Met succes, overigens.

De uitspraak van Henry Ford "Whether you think you can, or you can't, either way you're right," (of je nu denkt dat je het kunt, of dat je het niet kunt, je hebt altijd gelijk) is dan ook een uitspraak die mij op het lijf geschreven is. Want als je er al vanuitgaat dat iets niet lukt, hoe groot is dan de kans dat je het gaat volbrengen? De motivatie is dan toch al niet aanwezig? En wij weten allemaal hoe belangrijk motivatie is.

Daar zit hem dus een klein beetje de kneep. Ik geloof dat ik kan afvallen. Geen probleem. Maar op een of andere manier ben ik de afgelopen jaren zo bang gemaakt (door boeken, bladen etc.) voor het jojo-effect dat ik bijna niet kan geloven dat iemand ook een gezond gewicht kan behouden. Het jojo-effect leek een onontkoombaar gegeven. En dat is natuurlijk gevaarlijk, als ik dat geloof.

Er is al wel iets veranderd, anders was ik nooit aan WW begonnen. Waarom aan een dieet beginnen als je bij voorbaat al denkt dat het nutteloos is, tenslotte...

Ten eerste ken ik iemand die altijd (van jongs af aan) behoorlijk gezet is geweest, toen is gaan afvallen en nu al een jaar of zes maatje 36 heeft. Schandalig, ik bleef maar wachten tot ze weer dik zou worden, want dat was onvermijdelijk in mijn ogen, maar het gebeurde gewoon niet!

Dat was de eerste aanzet tot een klein beetje geloof in 'blijvend' slank zijn. Daarna las ik verhalen zoals van Wendy, die nu een jaar op gewicht is. Een andere finalist van de WW- Healthy Life awards is al vijf jaar op gewicht! En dan denk ik (nog een beetje verbijsterd, dat wel): het kan dus echt!

Het 'enige' wat je ervoor moet doen is de rest van je leven je voedselinname monitoren. Sommige mensen in de WW community zeggen: 'We hebben levenslang', maar dat zal - hoewel het natuurlijk 100% waar is! - niet mijn quote worden, want dat doet me een tikje te veel aan een gevangenis denken.

Een uitspraak van Dolly Parton zou het weer wél kunnen worden: 'If you want the rainbow, you gotta put up with the rain.' (Als je de regenboog wilt, moet je de regen wel accepteren).

Ja, ik wil die regenboog. En het liefst ook die pot goud aan het einde! Ik wil een gezond BMI, ik wil me lekker voelen, ik wil maat 40. En de regen die ik daarbij krijg? Dat is het levenslang blijven opletten. Nooit meer gedachtenloos dingen wegkauwen. Bladerdeeg op rantsoen. Zorgen dat ik elke dag iets meer beweeg dan alleen mijn vingers op mijn ultraslanke toetsenbordje. Elke dag 8 glazen water drinken.

Eigenlijk zou het het beste zijn weer te leren genieten van regen, dan heb je altijd plezier. Dat deed ik als kind ook. Dus het is mogelijk.

Nothing is Impossible. The word itself says 'I'm Possible...' deze komt van Audrey Hepburn. En die was slank. :-)

Ah. Ik weet ineens nog een geweldige quote. Van mijn grote liefde Mary Poppins: Anything Can Happen If You Let it. (Alles kan als jij het laat gebeuren).

Aanmoedigend! Hoewel, dit is er wel eentje met een dubbele bodem. Ga maar na: Je kunt afvallen als jij het laat gebeuren. Je kunt op gewicht blijven als jij het laat gebeuren. En je kunt...weer aankomen...ehhh....

als jij het laat gebeuren.

Off-day.

2011-07-10T11:43:00.000+02:00

Heb vandaag eigenlijk de hele dag op de bank gehangen, en (dan weet ik hoe beroerd ik me echt voel, als ik dat ga doen) Tell Sell gekeken.

Als ik Tell Sell kijk dan weten ze hier thuis dat ik serieus niks anders meer kan en het liefst op mijn wenken bediend dien te worden.

Op een vreemde manier knap ik altijd erg op van het kijken naar Tell Sell. Ten eerste omdat het natuurlijk hilarisch is, en overdreven en onrealistisch. Ten tweede omdat het - ondanks dat ik er om moet lachen - toch stiekem een raar soort hoop geeft.

Je Kunt Je Leven Veranderen! Doe Het NU! Die gedachte neem ik mee, het kopen laat ik tot nog toe achterwege.

Wat kwam er vandaag voorbij? De Ahh-bra (o, die naam al!) die er op TV best redelijk uitziet, maar volgens mij gaat het vreselijk veel moeite kosten om je in zo'n ding te wurmen, en biedt het niet genoeg stevigheid. En ik zie mijn echtgenoot ook nog geen "Ahh" roepen bij dat onsexy stuk ondergoed.

De Bodyshaper, voor de mensen voor wie de Ahh-bra dus kennelijk niet voldoet. Kost nog veel meer moeite om je in te wurmen, en dan zit je dus klem in zo'n synthetisch corset. Brrr! De proefpersonen die de Body Shaper droegen kwamen alleen nog hijgend uit hun woorden, hun longen werden kennelijk ook flink platgedrukt.

Dan de Total Body Gym. Die zag er - ik geef het toe! - best interessant uit, maar ondanks het feit dat hij (net als alle andere Tell Sell apparaten) fantastisch onder mijn bed zou passen, heb je in uitgeklapte toestand minimaal een villa met eigen gymzaal nodig om het ding ergens kwijt te kunnen. Een afgetrainde vrouw deed voor hoe je in 1 minuut tien verschillende oefeningen kon doen op dat ding. Vraag me af hoeveel mensen zich laten verleiden door het idee in 1 minuut klaar te zijn met hun oefeningen...

Tussendoor kwam nog iemand een paar muurtjes schilderen met een handige verfspons, die ze ook best als Complete Workout Voor Het Hele Gezin hadden kunnen aanprijzen (dan werd 'ie vast nog veel beter verkocht) en daarna kregen we weer de afvalhulpmiddelen waarvoor je Niets Hoefde Te Doen en sowieso Niet Je Favoriete Eten hoefde Op Te Geven.

Geweldig, al die levendige fantasie.

Pfff... ik at toen maar een chocoprins omdat iemand die naast mij neergezet had en ik te beroerd was om eerst naar de computer te gaan om te zien hoeveel punten die kostte, en later at ik er nog een, en ik kwam er zojuist achter dat die vieze dingen dus drie punten per stuk zijn. Dat was dus ook al geen prins op het witte paard.

Daarentegen kwam ik er net ook achter dat een Snickers ijsreep maar 5 punten is. Dat kan ik niet echt geloven, maar het staat er toch. En aangezien het vandaag best een klein verwendagje is en ik nog 28 vrije punten en 23 active punten over heb ga ik er denk ik maar eentje opeten, heel langzaam. Geluk zit in kleine dingen, en een keer per maand is dat zoiets als een Snickers ijsreep.

Oef...

2011-07-03T21:26:00.004+02:00

Confronterend hoor, zo'n budgetmeter. Het is vandaag 3 juli en er is al 355 uit de 'pot'. Weliswaar mede voor een nieuwe printer (de oude was weer eens stuk, wij verslijten printers bij de vleet, en we hebben voor de zaak toch echt een goede nodig) maar toch...

Budgetmeter.

2011-07-02T11:43:00.000+02:00

Sinds oktober vorig jaar had ik mijn 'budget' in excel gelaten voor wat het was, in het kader van relaxter leven. Een paar weken geleden vroeg ik me ineens af of mijn pijnklachten niet toevallig waren ontstaan in dezelfde tijd als ik gestopt was met mijn budget-controle. Ja, dat was wel het geval. En omdat je nooit kunt weten wat de oorzaak is van pijn (misschien ben ik wel vreselijk verkrampt omdat ik onbewust denk de controle kwijt te zijn) heb ik een paar weken terug mijn budgetplan weer opgesteld. Maar wat een werk...en uiteindelijk komt het toch neer op achteraf invullen wat ik uitgegeven heb, want alles vooraf in potjes/envelopjes opsplitsen is werkelijk geen doen. Daarvoor zijn er veel te veel verschillende potjes.

Maar op het blog van Teunie (Eenvoudig leven) las ik een geweldig idee. Een budgetmeter. Je rekent uit wat je per maand kunt uitgeven naast de vaste lasten, en je maakt een staatje waarop je je uitgegeven bedragen inkleurt. Daardoor heb je meteen overzicht hoe je ervoor staat in de maand, zonder enorm veel dingen te hoeven bijhouden. Hoe simpel kan het zijn.

Ik moest mijn budget er eerst iets voor aanpassen (ik had alles per onderwerp bij elkaar, maar ja, de auto kent vaste kosten en variabele - die zijn nu dus verdeeld over vast en variabel en staan niet meer bij elkaar). Uiteindelijk kon ik vaststellen hoeveel er per maand binnenkomt en hoeveel er aan vaste kosten weer uitgaat. En dan bleef vanzelf een bedrag over dat we maandelijks aan variabele kosten kunnen uitgeven. Dat heb ik (iets naar beneden) afgerond op 1000 euro. Daarna heb ik een tabel geprint van 50 rijen en vier kolommen. Elk vakje staat nu voor 5 euro. Alle uitgaven per dag kleur ik in.

En zo zag ik in een oogopslag dat ik op 1 juli al 115 euro had uitgegeven - omdat het bedrag niet langer versnipperd wordt over posten als kleding, boodschappen, boeken...enzovoorts. Oeps! Al 1/10e van het variabele maandbudget opgemaakt op dag één!

Uiteraard werkt het visuele aspect hier goed mee, het is nu voor ieder gezinslid duidelijk hoe we ervoor staan deze maand. En ook leidt het tot een gezonde uitdaging om de tabel niet helemaal vol te kleuren. Het bespaarde geld kunnen we dan misschien in een potje voor een vakantie doen.

Dankzij Teunie heb ik dus weer een sprong vooruit gemaakt in mijn geldmanagement. Waar blogs lezen toch niet goed voor is!

Neus.

2011-06-27T09:00:00.000+02:00

Gisterochtend knalde echtgenoot met zijn hoofd tegen een zolderbalk, en hij maakte van de weeromstuit een beweging waarbij hij met zijn voorhoofd recht tegen mijn neus knalde. AUW!!! Hij wilde al 112 bellen, want de klap was gigantisch, (ik had ook eerst het idee dat al mijn tanden losgerammeld waren) maar we hebben er eerst maar eens ijs in een washandje opgelegd. Het doet nog wel pijn, maar is niet blauw geworden, en dat zie ik dan maar als een gunstig teken. Het stomme was dat ik een paar minuten eerder - toen hij een armzwaai maakte die nogal dicht bij mijn gezicht langskwam - nog had gezegd: kijk je wel een beetje uit voor mijn neus? (Duh! ik had hem nooit op het idee moeten brengen.)
Want ooit, (een jaar of 8 terug, toen wij in een heeeeeel klein tentje lagen (echtgenoot is ongeveer 2 m. lang...)) draaide hij zich in zijn slaap om, en liet zijn hand op volle snelheid op mijn neus landen. Daar heb ik toen nog maanden pijn van gehad, en het kraakte ook nogal, heel lang. Omdat hij de zachtaardigheid zelve is plaag ik hem er nog wel eens mee, dat hij mij knock-out wilde slaan. Die neus & die klap is al jaren een running gag bij ons. Dus....nu kunnen we weer een paar jaar vooruit.

Een stap tegelijk.

2011-06-23T11:39:00.000+02:00

Toen ik eergisteren naar de fysiotherapie liep (activepoints!) moest ik een lange rechte weg lopen. En hoewel ik stevig doorliep, leek het einde van die weg steeds even ver van mij vandaan te blijven. Ik voelde dat ik daardoor ontmoedigd raakte - ik liep toch best snel! Toen besloot ik niet langer naar dat punt in de verte te kijken, maar naast mij. De bloemen, de struiken... en ineens zag ik dat ik inderdaad heel snel liep, want al die dingen gingen met een rap tempo aan mijn oog voorbij.

Ik zag hier meteen een mooi parallel met afvallen. Als je alleen maar het einddoel voor ogen hebt lijkt dat misschien zó ver weg en maar zo langzaam dichterbij te komen dat je gaat denken: dat bereik ik nooit.

Kijk je echter naar de stappen die je nu doet, de vooruitgang die je al gemaakt hebt, dan blijf je gemotiveerd. Zei ze wijs, na al een hele week Weightwatchers en nul ervaring met dipjes of plateaus.

En tegen de tijd dat ik hier helemaal lang en diep over doorgedacht had keek ik weer op en had ik zonder het te merken het einde van de weg bereikt. Yes!

Ik ga me dus focussen op het NU, de beslissingen die ik NU neem, de vooruitgang die ik NU boek. Het einddoel (een gezond BMI) zal dan vanzelf dichterbij komen!

New me.

2011-06-22T07:54:00.001+02:00

Ik ben weer eens bezig mezelf opnieuw uit te vinden. Deed ik mijn kledingkast sinds vorig jaar heel minimalistisch met zeven-van-alles in een beperkt kleurengamma, nu wil ik toch weer vrolijke kleuren. Dat dochter A. mij daarom uitlacht neem ik maar op de koop toe. Ik zie het zo: Ik had er toen plezier in om het zó te doen, en nu heb ik er plezier in om het anders te doen. Wat is daar mis mee?

De kringloopwinkel heeft daarom nu een goede klant aan mij.

Ook heb ik besloten dat ik echt niet net als de rest van de familie steeds dikker wil worden dus ben ik nu serieus Op De Gezonde Toer. Ook dat moest ik even opnieuw uitzoeken. Het bijhouden van een eetdagboekje leidde tot de constatering dat ik niet echt heel veel at, en ook niet ongezond, maar wel behoorlijk calorierijk. Want al die gezonde oliën en vetten tikken kennelijk toch aan. Maar daar wordt aan gewerkt nu. (Dus dat betekent binnenkort nog meer nieuwe kleren. Ha!)

Natuurlijk wordt er hier nog steeds opgeruimd en weggegooid. Ik merk dat ik stagneer als er ergens spullen staan die eigenlijk weg kunnen. Is mijn huis opgeruimd dan voel ik mezelf ook ineens beter. Actiever, lichter, energieker. Dus opruimen en wegdoen is een doorlopend proces.

Jammergenoeg heb ik al sinds oktober 2010 last van mijn si-gewricht, en kan ik niet lang zitten, dus het computeren is er wel wat bij gebleven. Excusez-moi. Ik beloof verbetering.

Suiker.

2011-06-20T11:38:00.000+02:00

Ik heb mijn hele leven al een wankele suikerspiegel. Dat resulteerde vroeger nogal eens in een al even wankel humeur. Ik moest op gezette tijden eten hebben, anders brak de hel los. Maar dan ook echt!

Inmiddels vermoed ik dat ik last heb van insulineresistentie. En kom ik er langzaam achter wat wel en niet goed voor mij is. Begin ik 's ochtends met brood, dan heb ik de hele dag honger, en eet ik minstens twee keer zoveel als nodig is. Begin ik met een bakje yoghurt of pap dan red ik het prima. Ook moet ik zorgen dat ik niet te veel tijd laat verstrijken tussen de maaltijden, en dat is de reden dat ik meestal vier keer per dag iets eet.

Ik kan dan ook niet uit de voeten met alle geboden 'dieet'raad. Een appel wordt bij WW (en trouwens ieder ander dieet) als 'verzadigend' voedingsmiddel genoemd. Lekker gezond tussendoortje! Maar eet ík een appel, dan val ik een kwartier later ongeveer tegen de vlakte van de honger - ook als ik daarvóór niet eens trek had. Een enkele appel als tussendoortje werkt voor mij dus niet. Wel gecombineerd met eiwit, dus bijvoorbeeld een bakje yoghurt of een stukje kaas.

Brood is wel gezond en verzadigend, maar van brood word ik gigantisch opgeblazen, dus daarvan moet ik per dag niet te veel eten. En dan snap je dat een leven-lang-fit ('s ochtends alleen fruit!) of een Sonja Bakkerdieet ( best veel koolhydraten&suiker met al die koekjes tussendoor) voor mij niet lang vol te houden was.

Wel zo prettig dat je met WW een dieet kunt samenstellen dat bij je eigen lichaam past, en toch in de gaten kunt houden dat je niet teveel binnenkrijgt. Zo hoop ik nu af te vallen zonder dat mijn suikerspiegel piekt. Of inzakt. Want als die balans verdwenen is, is het heel moeilijk om nog 'verstandig' te zijn. Dan blijkt dat we allemaal maar weer een slaaf van onze hormonen zijn….

Erg veel info over de slechte invloed van suiker vond ik trouwens op de site van nancy appleton, die een boek schreef over suiker. In Nederland is er ook www.suikerwijzer.nl - een leuke site met veel lekkere recepten zonder suiker

Support.

2011-06-19T11:37:00.000+02:00

Nou, feitelijk 1,7 kilo. Ik ben blij! Ik vind het Propoints systeem erg goed en het online programma heel handig. Had wel even een probleempje met het invullen van voedingsmiddelen die niet in de lijst staan en waarvan je ook geen gegevens hebt (een oubliehoorntje? ik heb er maar twee koekjes van gemaakt. Had trouwens de helft weggegooid.)

Ik heb deze week eens nagedacht over de mogelijke valkuilen op mijn pad.

Een van de dingen waar ik wel snel tegenaanloop is dat ik zo enthousiast ben over de eenvoud van het afvallen, dat ik denk: Het is zo gemakkelijk, ik kan nu best even uit de band springen, en als ik weer wil afvallen ga ik rustig weer verder/opnieuw beginnen.

Da's dom, ik weet het. Want dat moment (van verdergaan met gezond eten) komt dan gewoon niet meer, en dat even uit de band springen resulteert in zwembandjes die uit je broek springen.

Dus ik heb mij er op ingesteld dat ik de rest van mijn leven punten moet bijhouden.

Een andere eigenaardigheid is dat ik best een raar zelfbeeld heb. Ik zie in de spiegel nooit een dikke vrouw. Ik voel mij ook nog niet dik. Misschien omdat de laatste 10 kilo er relatief snel aangekomen zijn, maar ik ben tussen mijn oren nog steeds slank, en pak steevast te kleine kleren uit het rek, probeer mij in ruimtes te wurmen waar ik allang niet meer inpas ...heel vreemd is dat. De waarheid zie je pas als er een foto gemaakt wordt en je jezelf eens vanuit andermans ogen ziet.

Maar het probleem wat dan kan opduiken is dat ik - na een paar weekjes dieet, en een heerlijk gevoel van slankzijn - op een dag in de spiegel kijk, een nog slankere versie van mijn toch al slanke zelfbeeld zie, en zeg: wat is hier eigenlijk mis mee? En dan natuurlijk denk dat ik er ook best mee kan stoppen.

Wat geen goed idee is. Want mijn BMI is gewoon vet hoog.

Er zullen nog wel meer zelfsaboterende acties komen. De meeste komen van tussen mijn oren. "Wie zegt dat je slank moet zijn?" "Slanke mensen hebben meer rimpels." "Je moet wel een klein beetje reserve hebben." "Te dun is ook niet gezond." "Slank zijn is maar een mode, in andere werelddelen is dik zijn begeerlijk."

Ik heb geen idee hoe al deze overtuigingen zich in mijn hoofd gezet hebben. Maar het is duidelijk dat ik beter op gezondheid kan focussen dan op slank zijn. :-)

Support kopen

Gisteren met dochter uit winkelen geweest. Ik zag bij Steps prachtige jurken, en heb er wel gepast maar NIET een gekocht. Onzinnig toch, wanneer ik binnenkort een maat (of twee, of drie) kleiner moet dragen? Ik heb nu afgesproken dat wanneer ik een hele maat kleiner heb, ik een jurk mag kopen als beloning. Toen wilde dochterlief er ook even wat uitslepen natuurlijk: 'Als ik je dieet nou al die tijd niet belachelijk maak, betaal je voor mij dan ook een halve jurk?'

Nou zeg! Maar een idee kwam in mij op. "Als je me ondersteunt en helpt om mij aan mijn punten te houden, dán wil ik daar wel over nadenken ja...."

Zo heb ik dus nu behalve de steun van mijn moeder, de onwrikbare overtuiging van echtgenoot dat dit gaat werken en dat ik dit KAN, nu ook de steun van dochter 'gekocht'. :-)

Lachen.

2011-06-17T11:36:00.000+02:00

Gelukkig word ik in mijn WW-avontuur gesteund door mijn echtgenoot die het gevoel heeft dat dit gewoon gaat werken voor mij.

Want van je kinderen moet je het niet hebben. Keihard zijn ze. Zeventien jaar en denken de wereld te kennen. (Dat weet ik, want dat dacht ik ook toen ik zeventien was.)

Mijn dochter lag dus helemaal dubbel toen ze hoorde dat ik WW ben begonnen.

En het beste is natuurlijk - net als van die andere diëten - dat je alles mag eten, vroeg ze.

Uh....ja.

En wanneer je wilt?

Ook dat ja! (Ik kon er wel enthousiasme voor opbrengen, maar ik kreeg zo het gevoel dat dat niet wederzijds was.)

Flinke lachbui.

Dat klinkt net als die trainapparaten van Tell-sell - 'het mooiste is dat ze perfect onder je bed passen.' Waar ze dan dus ook belanden.

Nou, ik neem de uitdaging aan hoor. Pff! Er liggen trouwens geen Tell-sell apparaten onder mijnbed. (Nee zeg, bewijsmateriaal moet je zo snel mogelijk kwijt zien te raken!)

Ik heb een oefenmat en die gebruik ik ook nog echt.

Dus de grappen over punten, bonuspunten en strafpunten vliegen hier over de tafel. Maar dat is niet erg. Ik ben wel wat gewend. Ik heb een dikke huid.

Ha Ha Ha.

Zestig punten.

2011-06-16T11:35:00.000+02:00

Inmiddels ben ik twee dagen aan het WW-en. Het gaat prima. Soms heb ik een beetje last van mijn maag, ik geloof dat veel rauwe groenten me nog niet zo bekomt. Maar me aan de punten houden lukt goed.

Iemand vroeg hoe ik in vredesnaam aan 60 punten kwam op een dag. (VOORdat ik met WW begon, dus!) Dat is nog niet zo moeilijk als het lijkt. (helaas! kan ik wel zeggen)

Ik geloof in groenten en fruit. Maar 5 keer per dag lukte me niet echt.
Ik merkte dat ik van koolhydraten erg opgeblazen wordt. Ik hing dus een manier van eten aan die voorschreef: pas op met koolhydraten, maar wees niet bang voor vet. En dat was ik dan ook niet. LOL.
De helft van de maand dacht ik: Het leven moet wel leuk zijn, en ik geniet gewoon erg van eten en van koken, dus in mijn eten moet ik niet gaan schrappen.

De andere helft van de maand dacht ik: maar als ik dik word heb ik OOK geen lol in mijn leven. Ik switchte dus nog wel eens hoewel de basis gezond bleef. Vond ik.

4) Wat voor mij goed werkte was vier keer eten in plaats van drie. Dan had ik minder behoefte aan tussendoortjes.

5) Calorieën vond ik onzin. Want 100 calorieën uit groente is toch iets heel anders dan 100 calorieën uit een snicker.

Combineer die vijf dingen en je komt op een dieet uit dat ongeveer zo ging:

‘s Morgens een bakje yoghurt of kefir met muesli en fruit, soms nog wat amandelen (gezond!) en rozijnen. Daarover gezonde omega 3-6-9-olie en wat lijnzaad. Plus een paar glazen water. Brandnetelthee erbij - helemaal goed toch?

Sommige dagen maakte ik havermoutpap of boekweitgrutten. Met sojamelk.

Om elf uur lunch : twee biologische boterhammen met roomboter (gezond vet, tenslotte) en biologische jonge kaas of geitenkaas of biologische pindakaas. Eventueel nog een stuk tomaat of komkommer. Maar het kon ook in de oven gebakken vis zijn met groenten. En mayonaise, want bij Leven lang Fit mocht je altijd mayonaise dus dat kan niet ongezond zijn. (Tja, neem me niet kwalijk, maar dat was toch wel een van de betere punten van een Leven lang Fit.)

Om drie uur de volgende maaltijd - officieel een bakje sla of zelfgemaakte soep, maar in de praktijk werd dat ook wel weer eens een boterham met boter en beleg. Lekker laagje (gezond vette, toch?) pindakaas erop, of een gebakken ei. Misschien nog een handje noten erbij. Eventueel een stuk fruit.

Avondeten: gewoon, avondeten. Geen restricties. Nou ja, ik ben erg dol op kip. Vooral op een knapperig korstje. OMG schrok ik eventjes toen ik de punten zag voor kip met vel!

Oja, en hartige taart maakte ik ook graag. Bladerdeeg, eitjes, slagroom en groenten, dus supergezond. Dacht ik.

Maar een lunch was ook wel eens een pizza. Omdat ik ‘altijd’ zo gezond at, kon dat wel voor een keertje. En die tompoes, 1 x per jaar, daar moest ik dan niet moeilijk over doen, anders werd ik zo’n biologische glutenvrije sojavrouw....( En de week daarna was het natuurlijk ‘dat gebakje, 1 keer per jaar.” Of de snicker. Je snapt hem wel, denk ik.)

Het probleem was dus dat de theorie en de praktijk nogal uit elkaar lagen. In theorie at ik heel gezond, en in de praktijk at ik ook wel veel gezonde dingen, maar wel de meest vette gezonde dingen. Ik begin nu te snappen dat je ook van gezonde vetten niet te veel moet nemen.

Zoals ik het nu bekeken heb moet het goed mogelijk zijn om met WW-online op ‘mijn’ manier (in elk geval volgens ‘mijn’ theorie) te eten (minder koolhydraten, geen angst voor vetten, vier keer daags eten, weinig suiker), alleen zal ik nu de points in de gaten houden, en dus hopelijk afvallen. En vooral, hopelijk, een iets stabielere manier vinden om met voedsel om te gaan. Waarbij theorie en praktijk dicht bij elkaar liggen.

Weight Watchers, het begin.

2011-06-14T11:33:00.001+02:00

Sinds mijn moeder - toen ik 15 jaar was - "Een leven lang fit" deed, heb ik een voorkeur voor 'natuurlijk eten'. Dus geen pakjes of zakjes, maar biologische groenten en vlees. Zelf koken. De kinderen kregen nootjes en rozijnen in plaats van snoep. Havermoutpap kook ik, en boekweitgrutten. Zo'n bijna-irritant reformwinkeltype ben ik.

Door de jaren heen heb ik niet veel gedieet. Toen ik 18 was woog ik 52 kilo, toen ik trouwde was ik een jaar later (!) tien kilo aangekomen. Daarna was het wel redelijk stabiel. Totdat ik bedacht dat 65 kilo te zwaar was. En ik zes weken Leven lang Fit ging doen, waardoor ik 6 kilo afviel, waarna het fruit mijn neusgaten uitkwam, en ik ermee kapte. Daarna kwam ik weer aan, maar toen was ik ineens 69 kilo.

Nouja, ineens...tussendoor kreeg ik nog twee kinderen. En aangezien ik uit een zwaarwichtige familie kom, waar alle vrouwen 'ontploffen' als ze eenmaal kinderen hebben gekregen dacht ik dat het erfelijk/hormonaal was. Enfin...na een paar jaar begon dat me weer te vervelen en deed ik een Sonja Bakker-poging. Maar al die verplichte koeken was niks voor mij. Exit Sonja. Na die tijd werd ik natuurlijk nog wat zwaarder. Dus daarom besloot ik niet meer te diëten.

Met inmiddels een kast vol gezonde kookboeken (Gillian McKeith, Annemarie Postma, Meijke van Herwijnen, De Dikke Vegetarier) besloot ik dat ik zelf wel slank kon worden. Of kon afvallen. Of, nou ja, in ieder geval gezond kon eten.

En daarom vond ik het zo vreselijk oneerlijk dat ik steeds dikker werd. Want zeg nou zelf: Ik drink ECHT alleen maar kruidenthee en water. Ik eet gezond, heb zelf een moestuintje. Ik maak mijn macaronisaus zelfs zelf. Chips doe je me geen lol mee (E621!) en snoep ook niet. Ik wandel minimaal 2 x per dag met de hond. Ik heb geen eetbuien. Chocola eet ik alleen voordat ik ongesteld word, en zelfs dan geen hele reep.

EN TOCH WERD IK STEEDS DIKKER...de laatste drie jaar zelfs sneller. Okee, het kon de leeftijd zijn. Ik was dus eigenlijk onschuldig slachtoffer van verkeerde hormonen. Als er iemand het verdient (met zulke eetgewoonten) om dun te zijn, dan ben ik het toch zeker!

Toevallig...?

Ik besloot vorige week een dagboek bij te houden van mijn eetgewoonten. Stel je voor, misschien hield ik mezelf wel voor de gek en verdrong ik de helft van wat ik at. Zelfs het dagboekje gaf mij geen inzicht. Ik eet niet extreem veel. Ooit grapte mijn zus eens dat een 'eetbui' in mijn geval hooguit betekende dat ik een hele appel opat...

Eergisteren hoorde ik over iemand die veel was afgevallen met WW-online. Dat interesseerde me, en ik wilde me er wel eens in verdiepen. Ik vond online een puntenlijst en besloot die voor de grap eens naast mijn eetdagboek te leggen.

En schrok me wezenloos toen ik erachter kwam dat ik weliswaar niet veel, maar wel verkeerd eet. Mijn gemiddelde per dag zat boven de 60 punten. Waar ik er 29 mag hebben. De waarheid bleek hard en mijn 'gezond leven' waanzin.

Reden dus om de WW-site maar eens te bezoeken. Vroeger stond WW me nogal tegen, omdat de points vooral op calorieën gebaseerd waren, en ik vind dat niet elke calorie gelijk is. Verder trok die cursus (bezoeken) me ook niet aan.

Maar nu is het anders. De pro-points komen erg logisch op mij over, omdat er rekening gehouden is met meer dingen dan alleen calorieën en vet. Het feit dat groente en fruit nul punten kosten vind ik heel slim. En de online methode spreekt me aan omdat ik nogal computerliefhebber ben.

Kortom. Vanuit het niets ben ik ineens bij Weight Watchers verzeild geraakt. En ik probeer nog steeds van de schrik te bekomen.

Tuin.

2011-06-07T11:36:00.001+02:00

Tjongejonge. Er zit duidelijk meer leven in de tuin dan in mij tegenwoordig. Alles groeit gigantisch (hoewel...daar heb ikzelf óók wel wat problemen mee). Door eerst heel veel droogte en warmte en daarna behoorlijke regenval, ziet alles er doorgeschoten en platgeslagen uit. Dus ben ik maar een beetje aan het wieden geweest. Maar ik zie nog niet veel verbetering.

Eigenlijk is het ook alweer te warm om in de tuin te werken.
Ik denk dat ik maar moet gaan voor de 'natuurlijke' 'wilde' tuin. Onkruid bestaat niet, laat alles maar lekker groeien en bloeien. Is het dit jaar niet in de mode, dan een ander jaar wel weer. Hoop ik.

Beroemd.

2011-06-04T10:06:00.001+02:00

Gisteren hadden we het voorrecht aanwezig te mogen zijn bij de eind(examen)show van Jamila Faber, de dochter van mijn collega. Jamila 'doet' de popacademie. En ze barst van het talent. Op haar myspace-site kun je haar liedjes beluisteren. --->KLIK en dat zou ik zeker doen, want ze kan indrukwekkend zingen. En pianospelen, gitaarspelen, ukelelespelen en xylofoonspelen. En accordeon (of een van de daarop lijkende instrumenten). De show vond plaats op de zolder van een boerenschuur. Alwaar wij mochten plaatsnemen op strobalen, wat de show een heel bijzonder tintje gaf. Dat de koeien in de naburige stal af en toe 'boe' riepen, kan niets te maken hebben gehad met de show, want die was fantastisch.

En als, nee, wannéér ze dan later beroemd is, dan waren wij er al bij, bij die eerste show. Dus hebben we maar meteen haar handtekening gevraagd, voor de zekerheid. Voor als we dat later niet meer durven. Dat we dan een uur staan te dubben ... zullen we wel of zullen we niet? Ongeveer zoals het gisteren ook ging omdat één van de ruim twintig aanwezigen Ronald Giphart was.

Dochter A. leed onder keuzestress, wist niet of ze het erger vond om Zijn handtekening te vragen of om zonder handtekening te vertrekken. Uiteindelijk nam dochter J. het voortouw en hebben we een praatje gemaakt met de (bijzonder aardige) schrijver. Tot mijn schande moet ik zeggen dat ik - terwijl ik toch minimaal drie boeken in de week lees, ook literatuur - nog nooit een boek van Ronald Giphart gelezen heb. Dat is dan wel weer een tikkeltje genant op zo'n moment. "O, meneer de beroemde schrijver, ik heb nog nooit een boek van u gelezen, maar doet u mij toch maar even alstublieft een handtekening. Nu u hier toch bent." Gelukkig kon hij er om lachen.

Het was deze week toch al een beroemdheden-week. Vorige week waren de kinderen uitgenodigd voor de conventie van Achlum, waar echt ontzettend veel BN'ers rondliepen. Zo staat dochter J. op de foto met Job Cohen en Pieter van den Hoogenband en verscheen dochter A. verschillende malen in beeld bij de lezing van Femke Halsema.

En nee, natuurlijk heb je daar niks aan. Met een bekende persoon praten of een handtekening krijgen maakt je niet een beter mens. Maar toch is het leuk, de ervaring dat je gepraat hebt met een bijzondere persoon, iemand die (of wiens werk) invloed heeft gehad op veel mensen. Niets menselijks is ons vreemd, en dus zijn ook wij onder de indruk. Bevlogen mensen, mensen die ergens helemaal in op kunnen gaan, trekken mij sowieso aan. Of ze nu bekend zijn of niet, talent herken je als je het ziet.

En zo'n indruk maakte ook (ongetwijfeld binnenkort-beroemdheid) Jamila Faber, die ons met haar muzikale en grappige show op het puntje van onze ~~stoel~~ strobaal hield. Ik kan niet wachten op de volgende show!

Genoeg inspiratie.

2011-05-27T19:34:00.000+02:00

De nieuwe Genoeg is weer binnen. En wat lees ik daarin?

Een oud Arabisch spreekwoord zegt:
"De ziel reist altijd met het tempo van een kameel." (pagina 32, artikel over langzaam reizen).

Schreef ik daar zelf niet al eens over? ja, hier ----> Lekker over de toeren.
Heb ik kennelijk een oude Arabische ziel.

Bussie.

2011-05-20T14:01:00.000+02:00

Vrij, vrij, vrij om te gaan
Geen mens kan ons iets maken, geen mens kan ons ontslaan
Vrij, vrij, vrij
We hebben toch ons bussie...

(luister hier naar een fragment: klik op het pijltje achter de titel "bussie")

Annie M.G. Schmidt (vandaag 100 jaar geleden geboren, en ik ben een groot fan van haar) creëerde het personage Otje, een meisje dat met haar vader zonder papieren van hot naar her zwerft in hun bus. In de serie die ervan gemaakt werd (De serie 'Otje' was ook nog eens de eerste dvd die wij jaren terug kochten) zitten prachtige liedjes, waaronder het liedje 'Bussie', dat wij graag hartgrondig meezongen. Het leek zo avontuurlijk, een bussie. En eigen baas zijn.

En nu - alles valt weer precies in elkaar - halen wij uitgerekend vandaag ons eigen 'bussie' op. Onze oude auto begon hoe langer hoe meer kuren te vertonen. En zonder auto kunnen we niet, in verband met het (jawel, dit jaar alweer tien jaar) eigen bedrijf van Echtgenoot. In de loop van de tijd had hij al vaak gezucht hoeveel liever hij een busje had. Hoeveel praktischer dat was. Nou, hij krijgt zijn zin. Geheel in de stijl van Otje een tweedehands bussie, dat wel natuurlijk.

En als dan morgen toch per ongeluk de wereld vergaat (je weet het natuurlijk nooit, die mensen die 21 mei voorspelden klonken aardig zeker van hun zaak), dan is deze droom in ieder geval nog vervuld.

Lekker.

2011-05-18T07:07:00.000+02:00

Met het warme weer van de afgelopen tijd zijn de groenten de grond uit gesprongen. Gisteren aten we een heerlijke salade van pluksla, rucola en spinazie. Ook de radijsjes zijn al weer lekker en eetbaar. De snijselderij heb ik in soep verwerkt. Ik mag al wel weer nieuwe dingen gaan zaaien, anders zit ik straks met lege tuintjes!

Bijnieruitputting (boek).

2011-05-16T18:41:00.001+02:00

Ik heb een boek gelezen van James L. Wilson over bijnieruitputting. Omdat ik alle symptomen op mij van toepassing vond, leek het me nuttig dit boek te lezen. Op www.centralpoint.nl kun je het zonder verzendkosten bestellen.

Het boek is makkelijk te lezen, geeft uitleg, tests en wat je kunt doen aan bijnieruitputting.

Grappig genoeg komt alle informatie die ik de afgelopen tijd had verzameld hierin weer terug.

1) Veel water drinken is gezond, maar put je bijnieren nog erger uit wanneer je niet zorgt voor aanvulling van mineralen. Dit kun je doen door in elk glas water wat (mespuntje) biologisch zeezout/himalayazout op te lossen. Ditzelfde las ik ook in het boek van Dr. Batmanghelidj. (Zie de boeken, in de rechterkolom)

2) Feitelijk moet je minimaal vier keer per dag eten. Sowieso ontbijten, voor 10:00 uur, en daarna een vroege lunch (voor 12:00 uur), en een maaltijd tussen 14:00 en 15:00 uur omdat je bijnieren insuffen tussen 15:00 en 16:00. Dat veroorzaakt de namiddagdip, en die kun je voorkomen door rond 15:00 nog iets te eten. Ditzelfde leerde ik ook van Meijke van Herwijnen.

3) Om je bijnieren de kans te geven te herstellen moet je voldoende rust nemen. Het liefst voor 22:00 naar bed, en als je de gelegenheid hebt uitslapen tot 09:00. Dit leerde ik ook van mijn moeder, die altijd zegt: 'Uitslapen begint met vroeg naar bed gaan', en (bij elke mogelijk aandoening:) 'Gezond eten, en vroeg naar bed!'

4) Toevalligerwijs blijkt het herstel van je bijnierfunctie ook samen te hangen met 'opkomen voor jezelf'. 'Opkomen voor mezelf' is iets wat ik de afgelopen tijd als 'mantra' had, om nu eens echt van de suiker af te blijven. Voorheen had ik moeite met het afwijzen van zoetigheid in sociale situaties - thuis lukte het best om gezond te eten, maar elders...

Nu ik heb vastgesteld dat het afslaan van dingen die ik niet echt wil eten niet onbeleefd of ongezellig of een afwijzing van gastvrijheid, maar gewoon opkomen voor mijzelf is, is het plotseling een stuk makkelijker geworden.

Wil je je bijnieren weer op gang helpen, moet je wel opkomen voor jezelf: op tijd naar bed gaan, gezond eten, overbelasting vermijden, competitie vermijden, energiezuigers vermijden...

Kortom, voor iedereen die last heeft van vermoeidheid, uitputting, pijn, fibromyalgie, CVS, hypoglykemie en vele andere dingen is dit boek beslist een aanrader.

* Naschrift: Dr. Wilson heeft ook een website, waar informatie te vinden is: http://www.adrenalfatigue.org/health-tips.html

In Nederland is er een forum voor hormonale disbalans: Klik Hier

Vier maaltijden per dag.

2011-05-05T10:16:00.000+02:00

Een tip waar ik de laatste tijd veel aan heb gehad is er eentje van Meijke van Herwijnen. Zij denkt dat het voor de meeste mensen veel praktischer zou zijn om vier maaltijden per dag te eten. Ogenblikkelijk zag ik de logica hiervan in...minder tijd tussen de maaltijden, geen tussendoortjes meer nodig.

Op het ogenblik eet ik dus al een maand of twee op die manier.

08:00 - yoghurt met budwigmengsel & olie; of een schaaltje havermout/boekweitpap of een smoothie.
- 1 portie fruit

11:00 - twee zuurdesemboterhammen met beleg, of bijv. gegrilde vis met groenten
- tomaat, komkommer, kruiden etc.
- een ei

15:00 - een bakje salade of soep, eventueel nog een boterham
- een portie fruit

18:00 - avondmaaltijd, meestal graan met groenten en vlees/vis/kaas.

Dit is echt praktisch want wij doen vaak boodschappen rond 16:00. Normaal was dat een rampzalige combinatie, want rond die tijd kreeg ik altijd trek. Omdat ik nu om 15:00 iets gezonds eet, heb ik geen trek in tussendoortjes, en belandt er ook minder junkfood in de boodschappenwagen. Omdat je om 11:00 eet, en om 15:00 weer, is het ook eenvoudig om iets af te slaan als je toevallig op de thee bent 's middags.

Bijkomend voordeel is dat ik nu veel minder koolhydraten eet, wat mij enorm goed bevalt. Wel eet ik 'hele' granen (havermoutpap, boekweitpap) maar gewoon brood komt er zelden nog in. Daardoor is ook het opgeblazen gevoel verdwenen.

Keukenhof.

2011-05-04T17:43:00.000+02:00

Je kunt best naar de Keukenhof zonder in de file te staan. Als je maar vroeg vertrekt. In ons geval was dat om 06:30...

Dat we om 08:00 al arriveerden had als bijkomend voordeel dat ik nog wat foto's kon maken zonder mensenmassa's in beeld.

Toevallig.

2011-04-11T10:29:00.001+02:00

Toevallig (in verband met mijn vorige blogpost) las ik gisteravond ook nog dit - in een boek van Ruediger Dahlke:

Der Charme der Einfachheit ist für diejenigen, die ihn noch nicht kennen, überwältigend. Weniger kann soviel mehr sein!
Wer einmal gelernt hat sich über all das zu freuen was er nicht, oder besser nicht mehr braucht, geniest einen Bummel durch die Stadt auf ganz eigene Art. Nichts zu brauchen ist ein wundervolles Gefühl. Sagt es uns doch, dass wir alles haben, was wir brauchen. Wer glaubt, Glück mache aus, alles zu bekommen, was man wolle, der wird dieses Ziel nie erreichen. Wer aber erkennt dass er nur alles zu wollen braucht, was er bekommt, ist bereits am Ziel und glücklich. Glück können wir nicht machen, aber wir können es geschehen lassen. Oft brauchen wir nur aufzuhören mit all dem machen und das gluck stellt sich von ganz allein ein.

Voor degenen die het Duits niet machtig zijn hier een vertaling.

De charme van de eenvoud is voor diegenen die haar nog niet kennen overweldigend. Weinig (minder) kan zoveel meer zijn! Wie eenmaal geleerd heeft blij te zijn met alles wat hij niet, of liever gezegd niet meer, nodig heeft, geniet op een totaal andere manier van een wandelingetje door de stad. Niets te hoeven hebben is een wonderlijk gevoel. Het vertelt ons namelijk dat wij alles hebben wat we nodig hebben. Wie meent dat geluk betekent alles te krijgen wat men wil, zal zijn doel nooit bereiken. Wie echter erkent dat hij alleen maar alles hoeft te willen wat hij krijgt, heeft zijn doel al bereikt en is gelukkig.

We kunnen geluk niet maken, alleen maar laten gebeuren. Vaak hoeven we alleen maar op te houden met 'doen' [zoeken?! - meibloempje] en dan dient het geluk zich vanzelf aan.

Zoekt of Gij zult vinden.

2011-04-09T10:27:00.003+02:00

Vorig weekend zijn wij er even tussenuit geweest. Gezellig naar Drenthe. Op de zondagmiddag wilden we nog iets 'gaan doen', maar ja, wat? En vooral... waar? We besloten op aanraden van de receptioniste van ons hotel naar museumdorp Orvelte te rijden. Daar mag je gratis in. Helaas kostte een parkeerplek drie euro, en had ik geen geld maar alleen een pinpas op zak. Dat was dus Orvelte.

Toen besloten we (iets totaal anders, maar in ieder geval leuk, en open, en met gratis parkeren) naar Ikea in Groningen te rijden. In eerste instantie teleurgesteld over het mislukte uitstapje naar Orvelte, haalden we onderweg herinneringen op aan andere keren dat uitstapjes mislukten.

*Die keer dat we een poging deden om bij Westerbork te komen maar zo vaak/lang verdwaalden dat we het maar opgaven. (Toen hadden we inderdaad nog geen TomTom).

*Die keer daarna dat we onderweg ergens naartoe heel veel leuke dingen voorbijreden (zoals theehuizen, pottenbakkersboerderijen, kleine musea etc.) en dachten: dat moeten we onthouden voor de volgende keer. Waarheen we onderweg waren weet ik niet meer, maar we kwamen vreemd genoeg in Westerbork terecht. Waar we op dat moment dus NIET naar zochten, en daarom reden we verder.

*Die keer daarna dat we besloten leuk op de bonnefooi te gaan rondrijden om al die leuke toeristische dingetjes die we die keer daarvoor voorbijgereden waren te gaan bezoeken - en toen waren die ineens nergens meer te vinden. De paar interessante dingen die we wel zagen waren gesloten. (Wat zoeken wij eigenlijk nog in Drenthe, vraag je je nu waarschijnlijk af. Misschien wel begrijpelijk dat Drenthe bij ons al jaren synoniem is aan 'verdwalen'. Zoveel mislukte uitstapjes...)

Kortom. In de auto, onderweg van Orvelte naar ~~Zweden~~ Groningen zag ik het ineens het licht.

We moeten de gelegenheden en de mooie momenten grijpen wanneer ze zich aandienen. Want op het moment dat je ernaar gaat zoeken zijn ze niet (meer) te vinden.

Hoe vaak rijden wij leuke dingen voorbij omdat we iets anders zoeken? Hoe vaak zijn wij verdwaald en stug doorgegaan om uiteindelijk toch niet te komen waar we naar onderweg waren? Welke leuke dingen hadden we kunnen beleven als we waren gestopt met zoeken, en in plaats daarvan blij waren geweest met wat we vonden?

Als om ons te testen gebeurde er toen iets grappigs. Omdat we in Groningen bekend (denken te) zijn hadden we de TomTom niet aan en we namen prompt (ja hoor) de verkeerde afslag van de snelweg. Zucht, dat kon er ook nog wel bij. Na twee straten in blinde verwarring gereden te hebben zag ik ineens waar we waren. Vlakbij de straat van het Grafisch Museum, waar ik mijn boekbindcursus had gedaan. Ik wilde echtgenoot altijd graag nog het Grafisch Museum laten zien, en het schoot me te binnen dat het op zondag geopend is. We besloten meteen om nu eens niet door te rijden, maar deze kans te benutten nu hij zich voordeed.

En toevallig was een parkeerplek voor de deur; Bij binnenkomst bleek dat we gratis entree hadden omdat het toevallig museumweekend was. Zo werd onze middag alsnog heel erg leuk. En natuurlijk zijn we daarna op ons gemakje naar Ikea gegaan.

Verdwaler of vinder?
De volgende dag begon ik te lezen in Ziels Eigenwijs, een boek van Annemarie Postma.
Tot mijn verrassing kwam ik bij een hoofdstukje met als ondertitel: Zoekt en gij zult verdwalen.

Ah! Zei ik het niet! (Synchroniciteit, ook zoiets wat alleen gebeurt als je er niet naar zoekt.) Annemarie schrijft dat mensen die zoeken vaak zo'n bewustzijnsvernauwing hebben dat ze niet zien wat er om hen heen gebeurt. Iedereen snapt het wanneer je het voorbeeldje geeft van het zoeken naar de bril, die op je eigen hoofd blijkt te staan. Hoe kan het dat je dat niet gemerkt hebt? Omdat je aan het zoeken was en je dus afsloot van de realiteit. Je voelde niet eens dat hij op je hoofd stond!

Wat dat betreft kun je dus beter een vinder zijn. Vinders worden nooit teleurgesteld omdat ze niet krijgen of bereiken wat ze zochten. Ze zijn blij met wat ze zomaar op hun pad vinden, met wat hun toevalt.

Plannen kunnen op duizend manieren in het water vallen en zo tot teleurstelling leiden. Het is gesloten. Het regent. Het licht is niet goed voor de foto die je nu eindelijk wilt gaan maken. Iemand die een diamant zoekt en die nooit vindt (of eentje die kleiner is dan hij wilde), zal zich waarschijnlijk ongelukkig voelen.

Maar onderweg naar Ikea kun je tot een wijs inzicht komen, zomaar, zonder dat je dat van plan was. Of je staat plotseling op het goede moment op de goede plaats. Voor wie geen diamant zoekt is de vondst van een mooie steen al reden om blij te zijn.

De vraag is dus niet langer wat wij zoeken in Drenthe (of in het leven), maar wat wij er vinden. En of we daarmee dan blij kunnen zijn.

En jij? Ben jij een zoeker of een vinder?

Kristal.

2011-04-01T14:49:00.002+02:00

In het kader gezond, groen en (nou ja...) goedkoop: de deokristal. Of kristaldeo. Ik gebruik er nu sinds een paar dagen een, en hij bevalt me zeer goed. Zelfs beter dan de Weleda deodorants.

Hoe werkt het? Eenvoudig. Je moet de kristal wat vochtig maken, gebruiken als deo, en daarna weer droog opbergen.

Die van mij komt bij Trekpleister vandaan, het merk is DO2, helaas doen die ze uit het assortiment. Ik wist niet dat TP ze verkocht, maar dochter A. belde vorige week vanuit een TP dat ze in een opruimingsbak lagen. Normaal gesproken kosten ze €6,95 en nu €4,00. Leuk prijsje om het eens te proberen. En met goed resultaat. Geen irritatie, geen rare luchtjes. Dus op naar de TP voor de laatste deokristallen.

Insectenhotel.

2011-03-31T14:48:00.000+02:00

Leuk: een insectenhotel. Dat denk ik tenminste. Goed voor de biodiversiteit, praktisch als je macrofoto's wilt maken en graag een paar insecten achter de hand hebt. En als die insecten nou keurig in dat hotel gaan, hebben wij de hele zomer geen last van ze! Ik heb (jahaaa) zojuist een insectenhotel gekocht maar kom er nu achter dat je ze ook zelf kunt maken. ~~Consuminder-fail.~~
Alleen dat ophangen stelt me voor een raadsel: Hang het insectenhotel Oost-West op. Klinkt eenvoudig maar wat de bedoeling is weet ik niet. Voorkant naar het oosten, achterkant naar het westen? Of links-Oost en rechts-West?
Gelukkig vond ik een website die stelde dat insecten van warmte houden en dus het liefst de ingang aan de zonkant hebben. He he. Dat snapt een leek als ik ook. En wat komt dat weer goed uit, dat ik zelf vooral van schaduw houd. Gaan de insecten & ik elkaar niet in de weg zitten.

Gaaf! De wildplukwiki.

2011-03-24T13:00:00.001+01:00

Ik heb in dit blog al eens over 'wildplukken' geschreven. En over eetbaar onkruid. Maar ja, je kunt wel van alles willen plukken, maar waar vind je het? En wanneer? Groot is mijn vreugde nu ik de wildplukwiki heb gevonden. Samen met de wildplukwijzer een onmisbaar hulpmiddel voor de wilde plukker.
Op (of is het in?) de wildplukwiki vind je per maand de mogelijk te oogsten planten. Handig!

Mark&Me, recepten week 3.

2011-03-23T15:04:00.001+01:00

Zo. Ik moest natuurlijk eerst nog wat recepten van week 2 inhalen, maar dat is gelukt. De haver-wortelkoekjes waren een groot succes. Omdat ik er nootmuskaat, kaneel en citroenrasp aan toegevoegd had (moest ook volgens het recept) waren ze heerlijk kruidig. Beetje oosters.

De volgende variant van de koekjes, haver-pindakoekjes heb ik inmiddels ook gemaakt. Met als smaakmakers kokos en rozijnen. Wat kan ik zeggen? Ze zijn op voordat je er erg in hebt.
Opmerking: Een heel kookboek koken is leuk en ook lekker, maar niet goed voor de lijn. Zelfgebakken koekjes zijn namelijk verschrikkelijk onweerstaanbaar.

De gebakken tofu met soja vond ik minder interessant dan die van de eerste week (gewoon met een beetje zout).

De pasta met broodkruim heb ik gemaakt, evenals de vorige week erbij ingeschoten pasta met kruiden. Nou ja, eigenlijk heb ik een combinatie gemaakt: pasta met kruiden, én broodkruim. Want de basis (knoflook, chilipeper en olie) was hetzelfde. Ik vond het reuze lekker, maar (sorry Mark B.) we hebben er toch ook nog maar wat rode saus bijgemaakt, want het was een beetje droog. Misschien had ik er een flinke scheut olie bij moeten gooien. De smaak was wel perfect, lekker pittig.

De kleefrijst moest ik zoeken. Ik kwam in de toko terecht waar ik in de loop nog even zes mango's voor €1,50 meenam. En een gratis spaanse peper kreeg.

Die spaanse peper was voor een recept van Jamie Oliver. Ik had hem vorige week zo'n 30-minuten-menu zien koken en dat zag er zo eenvoudig uit dat ik het ook wilde maken. Het was kip piri-piri met salade en een aardappels-husseltje, en dan met een soort custardpuddinkjes na. Mensen...dat was wel zo verschrikkelijk lekker, dat de kinderen smeekten of ik niet alle Jamie-boeken wil koken in plaats van de Dikke Vegetarier. Maar ik denk dat dat een duur grapje wordt, want Jamie werkt graag met grote stukken vlees en dat gaat bruintje hier niet trekken.

De kleefrijst moest eerst weken, en daarna...eh...kleven? Stomen in een theedoek. Nou ja, dat is me gelukt, ik heb dus nu een theedoek vol kleverige rijst waarvan ik dan straks een lekker hapje ga maken. Misschien met kokos. Of iets pittigers...

De groentebouillon leidde weer tot een lekker soepje (tomatensoep deze keer) en het sodabrood werd verslonden alsof er hier nooit eten op tafel komt.

Geroerbakte groenten kon ik maken met de paksoi uit het biologische groentenpakket - roerbakken met gember, wortel en ui. Heerlijk.

Last but not least de in bier geglaceerde zwarte bonen. Zwarte bonen zijn bij de biologische winkel te koop. Ik vond ze alleen niet zo zwart, meer donkerbruin. Misschien was het recept ook wel te bereiden met bruine bonen. Het glaceren in bier en een lepel honing maakte het heel smakelijk. Het restantje bier smaakte er trouwens ook voortreffelijk bij.

En ik ben nu de tel al kwijt van hoeveel recepten ik gemaakt heb en hoeveel ik achterloop en hoeveel ik er nog moet maken. Maar je maintiendrai...

Mooie foto's.

2011-03-23T13:44:00.000+01:00

Deze foto's zijn allemaal van de hand van Echtgenoot.

Tuin.

2011-03-20T18:29:00.006+01:00

Gisteren heb ik de tuin klaar gemaakt voor het komende seizoen. (Tjonge. Ik begin al als een echte tuinier te klinken! Nog even en ik krijg groene vingers...)
Het leukste van de natuur is dat ze gewoon verder gaat waar de mens ophoudt. Dus was er gedurende mijn winterse afwezigheid/verwaarlozing in de twee vierkantemetertuintjes een spontane viooltjeskwekerij ontstaan. Beide bakken stonden nu helemaal vol met prachtige viooltjes, die ik door de hele tuin kon planten. Nu zijn de vierkantemetertuintjes weer klaar voor de groenten en de kruiden, en is de rest van de tuin helemaal klaar voor de lente met al die donkerblauwe bloemetjes. Daar wordt een mens toch vrolijk van. :-)

Minimalisme - hype op retour?

2011-03-16T08:31:00.001+01:00

Hoe toevallig. Afgelopen week berichtten maar liefst twee kranten over de minimalisme'beweging'. In NRC-next stond een groot artikel, in een andere krant (gevonden in de trein) een column. Alsof het minimalisme net uitgevonden is. Wat viel me op?

1) Minimalisme schijnt ineens hot te zijn. Aha, de laatste paar jaar loop ik voor op de trends, ik schreef er al eens eerder over. Nu weet ik zeker dat de ukulele binnen twee jaar ook een hype gaat worden!

2) Veel aandacht krijgt ook Everett Bogue (die ik ook volg), die eerst tot minimalisme-goeroe uitgroeide, e-books schreef, en daarna zijn bekomst hiervan kreeg; onlangs begon hij een website met de naam fuckminimalism en de goede raad: We hoeven hier niet veel over te zeggen, het enige dat je nodig hebt is een flinke container om je troep in te gooien. Niks geen 'beweging'.

Hoewel het voor velen misschien anders overkomt ('hij keert het minimalisme de rug toe'), vind ik het persoonlijk een logisch vervolg. Het is het toppunt van minimalisme, namelijk ook het ophouden met zeveren over opruimen en weggooien en minimalistisch leven. Dat scheelt een hoop ruimte en tijd! Dat punt zal ik wel nooit bereiken. Maar ik volg de ontwikkelingen met interesse.

3) Consuminderen en minimalisme worden in de media nogal eens op een hoop gegooid. In mijn ogen zijn het twee verschillende dingen, die elkaar echter wel raken. Een minimalist zal vaak ook consuminderen. Maar een consuminderaar is niet automatisch een minimalist. Je kunt weinig kopen en toch je huis volgestouwd hebben met jarenlange opgehoopte overtollige spullen.

4) Online bij NRC-next staan ook reacties. En een reactie die ik een paar keer tegenkwam was de gedachtengang: minimalisten zijn in wezen net zo hard met spullen bezig als de gemiddelde mens. Dus evengoed materialistisch en niet spiritueel. Misschien wel méér materialistisch dan de gemiddelde mens, want ze hebben vaak duurdere gadgets (iPhone, Macbook) omdat ze dan met minder spullen toekunnen. En ze scheppen op over wie met het minste aantal dingen kan leven.

Ja, een minimalist is (zeker in de beginfase) met spullen bezig. Maar dan vooral met: Hoe kom ik eraf? Wat kan ik missen? Op welke grond heb ik deze dingen bewaard? Voegt dit bezit werkelijk iets toe aan mijn leven? Heb ik het NODIG? Je daarmee bezighouden is in mijn ogen geen materialisme.

Er lijken ook twee soorten minimalisten te zijn. Je hebt de 'dagelijkse' soort - daar hoor ik bij. Die proberen hun bezittingen terug te brengen tot wat ze echt nodig hebben en overtollige spullen weg te doen. En je hebt de extremere minimalisten die willen dat alles wat ze hebben in hun rugzak past. Ook leuk, maar niks voor mij. En toch heel inspirerend. Ik leest graag de blogs van mensen die wel zo leven, die de extremen een beetje opzoeken.

Mijn conclusie? Bij de grote massa gaat het minimalisme nu opvallen en men zal er over gaan nadenken; bij de trendsetters breekt inmiddels het inzicht door dat minimalisme nog veel minimalistischer is wanneer je er niet over praat, schrijft, blogt, en e-books van verkoopt. Maar zonder al die (niet-minimalistische) acties zou de boodschap het grote publiek nooit bereikt hebben. En zonder eerst die weg afgelegd te hebben zouden ook de trendsetters dat inzicht niet hebben gekregen. Minimalisme zie ik daarom als een reis waarbij je steeds andere dingen tegenkomt en nieuwe standpunten opdoet; niet als een religie met vastgelegde regels en dogma's.

Het leukste aan die krantenartikelen vond ik dat ik twee nieuwe sites vond: het blog van Lean Looney en de site www.spullendelen.nl. De laatste site is gebaseerd op het idee dat het redelijk onzinnig is dat jij en ik en al onze buren allemaal dezelfde spullen hebben, die we allemaal maar af en toe gebruiken. Een boormachine. Een sneeuwschep. Een gourmetstel. Waarom niet delen?

En wat vind jij? Is minimalisme ook materialisme? Zijn al die blogs nutteloos (geweest)? Ga je voor 'dagelijks' of 'extreem' minimalisme?

Mark&Me, recepten week 2.

2011-03-15T18:13:00.002+01:00

Het is een goed idee, elke dag een recept uit De Dikke Vegetarier. Zo deed ik deze week weer nuttige vaardigheden op. Wat te denken van ovengebakken tofu? Ik wist nooit zo heel goed wat ik met tofu aanmoest - ik had wel een lekker receptje uit het Groot Leven Lang Fit Kookboek ('stedda eiersalade') maar dan was het niet meer herkenbaar als tofu. Nu wel. En dit recept is simpel en nog lekker ook. Ik betrapte mezelf erop dat ik stukjes gebakken tofu liep te peuzelen alsof het chips waren. Need I say more?
Het is echt eenvoudig: neem een blok tofu, druk het vocht eruit, bestrooi aan alle kanten met zout en zet een uur op een stukje bakpapier in de oven. De tofu wordt bruin, van buiten stevig, van binnen zacht. Ik heb de tofublokjes - die ik niet al opgegeten had - door een salade gegooid. Lekker.

De eenvoudige groene salade was trouwens ook verrukkelijk. Soms raken we zo gewend aan salades overladen met een veelvoud aan groenten, kruiden en smaakmakers dat we vergeten dat gewoon slabladeren met wat azijn en olie ook een delicatesse zijn. Back to basics met dit recept. Wel lekkere (biologische) sla nemen natuurlijk.

De eenvoudige groentebouillon was ...eenvoudig, inderdaad. En voor een maaltijd wat weinig, dus heb ik er maar een soep mee gemaakt. Zuurkoolsoep om precies te zijn. Ook uit DDV. Die smaakte geweldig en ging erin als koek. Bij die soep serveerde ik maïsbrood, en dat is een blijvertje...er werd om gevochten. En dat terwijl ik niet eens het goede maïsmeel had gebruikt. Volgende keer nog lekkerder?

Het roerei at ik als lunch, en ik ken nu de fijne kneepjes van het roerei bakken: beginnen met een koude pan, en zorgen dat het mengsel niet droog wordt.

Voorgekookte groenten zijn niet zo onsmakelijk als het klinkt. Blancheer de groente, koel het snel terug, bewaar het daarna tot twee dagen en bak het met een beetje boter en een van de vele (in het boek) genoemde smaakmakers op. Omdat het nu eenmaal een recept was en ik het van mezelf moest maken, deed ik het. Maar wat kwam het me de dag daarna goed uit dat ik al groente klaar had! Een goed recept dus om te onthouden. Ook praktisch als je bang bent dat je groente verlept.

Pasta met verse kruiden. Nog niet gemaakt. Omdat we de dag daarvoor ook al pasta aten... met voorgekookte en opgebakken courgette, namelijk. En omdat het recept ook weer een grote hoeveelheid knoflook vereiste en er mensen in dit huis ziek worden daarvan.

De zilvervliesrijst behoeft geen uitleg (nou ja, tenzij iemand denkt die nodig te hebben, dan wil ik daartoe nog best een poging doen hoor...) en de haver-wortelkoekjes zal ik morgen maar gauw inhalen - sorry kinderen, maar die drie rollen chocoladekoekjes uit de aanbieding gingen er geloof ik ook wel in? Ze waren in ieder geval verdraaid snel op.

De snelle edamame met sojasaus heb ik gisteren bereid. Maar dan met tuinboontjes (mocht volgens het recept) en geserveerd op een restantje opgewarmde rijst. Volgens echtgenoot Heel Erg Lekker.

Week twee zit er op; op zondagavond was na elf dagen koken de tussenstand: dertien bereide recepten, drie nog in te halen recepten. Niet slecht, al zeg ik het zelf.

Hysterisch.

2011-03-13T06:55:00.001+01:00

Tussen de bedrijven door even een lichtelijk hysterisch berichtje van mij. Gisteren, nadat ik een dag lang (toch wel, min of meer) hard in de tuin gewerkt had, belde vriendin K. met de vraag of ik mee wilde naar...Brigitte Kaandorp. Ah! O!

Jullie hadden vast al wel begrepen dat ik fan van Brigitte Kaandorp ben, in mijn blogs verwijs ik nog wel eens naar haar teksten. En voor wie dat niet door had: Mensen, ik ben fan van Brigitte Kaandorp! Maar ik had haar nog nooit live zien spelen, dus ik riep natuurlijk meteen dat ik meeging.

Het was een try-out van 'Cabaret voor beginners', maar we hebben ons de tranen gelachen. Alles is zo herkenbaar. En leuk. En als het niet leuk is (leven ofzo) dan laat Brigitte je er toch heel hard om lachen. Wat ik ook geweldig vond: De ukulele is terug!

Na de hele geweldige show speelde ze als toegift nog mijn - tot nu toe - favoriete liedje: Ik heb een heeeeel zwaaaaaar leeeeevon - dus de avond kon toen echt helemaal niet meer stuk. Nu heb ik trouwens een nieuw favoriet lied: Wat is de bedoeling.

En de avond werd nog beter (tja, kan er ook niets aan doen, het bleef maar doorgaan gisteren) toen we met zijn viertjes naderhand wat foto's maakten als herinnering aan de leuke avond, en er iemand van Brigittes gevolg vroeg of het niet veel leuker was wanneer Brigitte herself ook op de foto zou staan. Ja, Natuurlijk!

Stuiterend (ik in ieder geval, de anderen konden zich toch iets beter inhouden) volgden we de man door de massa niet-bevoorrechte mensen naar de kleedkamers, waar Brigitte een minuut of twee later opdook en een praatje met ons maakte en met ons op de foto ging. Zomaar!
De jongen die bij de inboedel van het theater hoorde en meegelopen was om de foto's voor ons te maken, zei dat dit echt heel zeldzaam was en dat er vrijwel nooit iemand naar achteren mocht.

Dus. Ik lag om 00:30 in bed en was om 06:00 al weer (of misschien wel nog steeds) wakker, want zulks (plotseling weg, leuke avond, op de foto met soort van idool) moet allemaal verwerkt worden. En dan slaap ik niet goed. Maar dat heb ik er graag voor over.

En dan vanmiddag alweer een leuk uitstapje (wat ben ik toch een rijk mens): Met dochter A. naar Petticoat. Dus voorlopig loop ik even op adrenaline.

Mark&Me, recepten week 1

2011-03-10T08:29:00.002+01:00

Ik was donderdag begonnen met mijn Mark&Me project, een beetje vreemd zo midden in de week, maar wat zou de maandag beter maken dan de donderdag? Ik weet het ook niet.

De eerste gerechten uit elk hoofdstuk zijn vrij simpel. Ik vond dat ik het onderdeel 'gekookt ei' (woensdag) niet echt apart hoefde te maken, want er gaat zelden een dag voorbij dat ik geen ei kook. En ik hanteer een waterdicht systeem: opzetten in koud water, wekkertje op tien minuten = een precies-goed-ei.

De gekookte/gestoomde bladgroenten waren ook een makkie natuurlijk. De meest eenvoudige manier om groenten te bereiden, en dat doe ik echt heel vaak. Geen bijzonderheden.

De pasta met knoflook en olie zorgt voor wat problemen. Dochter A. heeft namelijk een ernstige afwijking: ze wordt ziek van knoflookgeur. Dus dat gerecht zal ik inhalen op een dag dat zij niet thuis eet. En dat zal dan wel met nog een paar recepten gebeuren. Want een project is leuk, maar ik ga mijn kinderen er niet voor uit huis jagen. Onthouden: misschien wordt het tijd dat ik met knoflook ga koken als ze op haar veertigste nog steeds thuis woont.

Witte rijst. Oeh, moeilijk. Wij eten vrijwel altijd zilvervliesrijst. Maar vooruit, voor dit project heb ik dan maar weer eens witte rijst gekookt. Wie weet kwam het op de manier van Mark Bittman eindelijk eens goed en werd de rijst niet te klef of te nat. En inderdaad, de rijst werd fantastisch. Ik heb iets nieuws geleerd! Namelijk: het water moet slechts 1 vingerkootje boven de rijst staan...terwijl ik 'de rijst opzetten in ruim water' altijd opvatte als 'ongeveer twee keer zoveel water als rijst'. Perfecte droge losse rijst. Voor het eerst. Ik vind dit project nu al leuk.

De haver-appelkoekjes heb ik ook gemaakt. Maar omdat ik geen gedroogde appels had, en het recept zei dat ik die mocht vervangen door elke andere soort gedroogd fruit, heb ik ze gemaakt met pruimen. Haver-pruimenkoekjes dus. En lekker dat ze waren!

Een opmerking heb ik wel: In het recept stond dat je de koekjes moest bakken op een niet-ingevette bakplaat. Dat leek me wat vreemd, en dus heb ik het grootste gedeelte van de koekjes (eigenwijs) op een stuk bakpapier-op-een-bakplaat gebakken, en een klein gedeelte op een niet-ingevette bakplaat. Voor het geval dat dat echt heel veel verschil maakte. Nou, het maakte veel verschil. De koekjes van het bakpapier waren perfect, en die zonder bakpapier moest ik van de bakplaat afbikken. Dat leverde een flinke bak koekkruimels op.

Die koekkruimels heb ik toen maar verwerkt in een trifle-achtig toetje met zelfgemaakte custard, yoghurt en een scheutje limonade. Waarvan Echtgenoot - afgeleid door de iPhone - toen dacht dat hij appelmoes of rabarber met muesli zat te eten met iets roods, 'maar geen limonade want dat zou jij nooit doen...'
Daarmee heb ik nog iets geleerd: ik heb meer van die glutenvrije sojavrouw in haar muesli-jurk die Brigitte Kaandorp zo beeldend beschrijft dan ik dacht. En ik sta bij Echtgenoot kennelijk bekend als limonade-nazi.

Edamame met tomaat en koriander. Dit recept heb ik pas gisteren bereid. Eerste opgave was: waar vind ik in vredesnaam edamame (jonge sojabonen)? Ik kreeg al wat tips van lezers (dank u) maar het geluk hielp mij een handje. Bij het ophalen van mijn biologische groentenpakket zag ik ze zomaar staan. In de reformwinkel. Dus dat probleem was veel sneller opgelost dan ik had kunnen vermoeden. Goed, het waren geen verse of bevroren edamame, maar ik ben tevreden. Het gerecht was eenvoudig te maken, en heel smakelijk (bij de witte rijst). Bijzonder: Dit is de eerste keer dat dochter A. peulvruchten heeft gegeten zonder te kokhalzen...iedereen vond het lekker en de bordjes zijn helemaal leeg gegaan!

Conclusie: De eerste halve week van Mark&Me is een succes! Nou ja, afgezien van dat geweldige maar miskende toetje. Voor straf zal ik maar eens een glutenvrije sojataart bakken, dat zal ze leren...

De uitdaging: Mark & Me.

2011-03-09T08:00:00.019+01:00

Ik heb alweer zin in een nieuw project. Daarom geef ik mezelf een nieuwe uitdaging: alles koken wat in De Dikke Vegetariër staat.

Ja, dat heb ik gewoon gejat van het boek Julie & Julia. Geweldig boek - dat ik bovendien las lang voordat de film uitkwam (op de een of andere manier voelt dat 'beter', maar dat zal wel weer een valsigheidje van mijn Ego zijn). Geweldig simpel idee ook: Alles koken wat er in het kookboek staat.
Ik heb een kast vol kookboeken (eergisteren nog allemaal verplaatst...), maar meestal pik ik overal maar een paar receptjes uit. Eigenlijk een beetje jammer. Dus beter goed gekopieerd dan slecht bedacht en ik ga al Marks recepten maken.

Waarom De Dikke Vegetariër? Omdat het eenvoudiger is bij een vegetarisch maal een stukje vlees te leggen dan van een vleesrecept een vegetarisch recept te maken. Omdat een beetje minder vlees wel zo goed is. Omdat ik het een fantastisch boek vind, en denk dat het de moeite waard is om alles te koken wat er in staat.

Hoe ga ik het aanpakken?
Ik heb iets opgestoken van Julies worsteling met Julia's kookboek; een heel kookboek op volgorde afwerken is vragen om problemen. Want dat zou dan betekenen dat we drie weken achter elkaar tofu moeten eten gevolgd door acht weken peulvruchten. Geen goed plan.

Daarom heb ik de hoofdstukken van het boek verdeeld over de dagen van de week. Omdat er meer hoofdstukken zijn dan dagen van de week, doe ik op sommige dagen iets uit twee verschillende hoofdstukken.

Per hoofdstuk doe ik de recepten wél op volgorde. En de gemaakte recepten die geschikt zijn voor het avondeten vul ik aan met andere gerechten om tot een complete maaltijd te komen. Want we eten natuurlijk wel elke dag groente, en niet enkel op donderdag. (Sorry, J.)

Mark & Me
Het boek van Mark Bittman bevat tweeduizend vegetarische recepten, dus als ik per week tien verschillende recepten maak ben ik binnen een jaar door het hele boek heen. Dat wordt mijn uitdaging: tussen nu en 28 februari 2012 alles koken wat in Mark Bittmans 'Dikke Vegetariër' staat. Voor zover mogelijk. Want ik geloof niet dat hier een winkel is die Japanse zeewier verkoopt. Of edamame. Ik moet er dus nog even over nadenken hoe ik de 'onmogelijke' recepten ga aanpakken.

Winds of change...

2011-03-08T08:41:00.001+01:00

Gisteren - toen de boekhouder voor de tweede keer niet kon komen voor de jaarlijkse afsluiting boekjaar en belastingaangifte (wegens ernstige griep) - had ik zomaar een dag 'over'. En ik had al een tijdje lopen broeden op het veranderen van de woonkamer. 'Mama heeft verbouwingsogen', zei dochter A. vorige week al. Ja, het is weer zover. Voorjaar! Ik wil weer veranderen!

Deze keer ging ik voor meer rust en eenheid in de woonkamer. Dus heb ik geheel allenig (want geen enthousiaste gezinsleden) de hele boel omgegooid. En dat is inclusief een Grote Expedit boekenkast waar de boeken drie rijen dik instaan. En die moest uiteraard naar de tegenoverliggende muur. En van die kant moest dan de antieke kast - met een losstaand bovendeel - weer naar de overkant. En oja, ook de kast met alle apparatuur (Snoeren! Kabels! Elektra!) wilde ik ergens anders hebben.

Ik besloot om voordat ik ging beginnen eerst de rest van het huis op te ruimen en netjes te maken. Afwas weg, vloeren netjes, bedden opgemaakt. Want ik kon me zo voorstellen (nou goed dan, het is misschien zelfs wel eens voorgekomen) dat ik na het verplaatsen van de meubels geen energie meer had voor de onbeduidende dingetjes zoals koken en afwassen. Ken Uzelve, zeiden ze in het oude Griekenland, en daar houd ik mij aan.

Maar toen alles netjes was kon ik aan de slag. Ik besloot met de monsterlijke boekenkast te beginnen. Ik ben telkens weer verbaasd hoeveel boeken er in die kast staan. Toen de kast leeg was, was de hele kamer gevuld met boeken! (Bij dezen een bedankje aan Ikea voor de Expedit).

Eigenlijk verliep het allemaal zeer voorspoedig. Het uitruimen, verplaatsen en weer inruimen van de Expedit duurde zo'n anderhalf uur. En natuurlijk heb ik ook alle boeken afgestoft, spinraggen verwijderd en dergelijke. Gedurende dit soort verbouwinkjes hou ik meteen een voorjaarsschoonmaak, alles wordt gestoft en gesopt, en je wilt niet weten hoe de plinten achter die boekenkast eruitzagen.

De kast met apparatuur, de bank... ach, het is allemaal van Ikea, dus betrekkelijk licht in gewicht. Dat maakt verplaatsen wel eenvoudig.

Rond drie uur 's middags was ik klaar. Ik ging met de hond wandelen, en op dat moment kwam Echtgenoot juist thuis. Goed getimed, kon hij fijn even de eerste schok verwerken zonder mij. (Hij was wel op de hoogte van de plannen voor verplaatsing. Zo ben ik dan ook wel weer, tegenwoordig.)

Uiteraard vond Echtgenoot het de eerste tien minuten dat ik weer thuis was Helemaal Niks. Lelijk. Daarna, toen ik bereidwillig aanbood alles weer terug te schuiven - nou ja de tv-kast misschien - vond hij het toch wel leuk en kon het wel zo blijven staan. Waar ik eerlijk gezegd ook op gerekend had. Ken Uzelve is dan misschien een praktische handleiding, maar Ken Uw Echtgenoot zou het ook goed gedaan hebben bij het orakel van Delphi.

En nu het beste nieuws: Ik verwachtte enorme rugpijn te krijgen. Of spierpijn, waar dan ook. Maar de dagelijkse oefeningen werpen hun vruchten af; ik bemerkte tijdens het werk al dat mijn conditie verbeterd is, maar daarbij komt nog dat ik helemaal geen spierpijn heb gekregen! Mijn rug- en andere spieren zijn een stuk sterker geworden. Conclusie: verbouwing geslaagd, geen bijkomende schade. Ik kan mijzelf weer eens feliciteren.

En dan zal ik vandaag wat lekkere dingen gaan maken. Want ik heb mij (á la Julie&Julia) voorgenomen elke dag iets te koken uit De Dikke Vegetariër. Het schema voor de komende vier weken is al gemaakt. En de eerste salade ook. Maar ik loop nu (al) twee dagen achter, dus die zal ik maar eens inhalen. Iets van haverkoekjes staat er op het programma, en daar doe ik Echtgenoot in elk geval wél een plezier mee...

En zo kan het ook!

2011-03-03T10:16:00.000+01:00

Ik heb geloof ik wel een speciaal lijntje met de kosmos - of hoe je het ook wilt noemen. Blogpost ik vanochtend over mijn test met azijn en soda, lees ik zojuist een tweet van stofzuigerzen over minder plastic gebruiken; ik open geïnteresseerd de webpagina, en vind een link die leidt naar een andere pagina, namelijk deze: Zelf wasmiddel maken. Tadaa! Doe er uw voordeel mee.

Update: Soda en azijn.

2011-03-03T08:15:00.000+01:00

Eindelijk was deze week de fles wasmiddel leeg. En kon ik gaan experimenteren met het wassen met alleen soda en azijn. Ik heb drie wassen gedraaid, twee op 60 graden (washandjes, handdoeken e.d.) en een kledingwas op 40 graden. Wat kleding betreft ben ik tevreden. En ook de eerste handdoekenwas was prima, alles schoon en geen 'geurtjes'. Maar de tweede 60-gradenwas vond ik niet fris ruiken. Het was nu ook weer niet echt zo dat het stonk, maar het rook ook niet 'schoon'. Misschien omdat er ook een dweil bij zat?

Nu weet ik niet in hoeverre we bij het gebruik van een normaal wasmiddel bedonderd worden door onze neus: het ruikt fris dus het zal wel schoon zijn. Voor hetzelfde geld is mijn was nu precies zo schoon, alleen zonder chemisch fris luchtje. En ik vermoed dat wanneer het weer het weer toelaat om de was buiten te drogen, dit probleem ook uit de weg geruimd is. Mijn droogmolen staat helaas op het noorden, en zolang de tegels van het terras niet droog zijn is het niet 'drogend' genoeg om was te drogen, aldus een oude wijsheid die ik van mijn vorige buurvrouw leerde. Niets ruikt zo lekker als door de zon en de wind gedroogde was.

Ik ga deze week nog door met testen. Als ik het echt niet langer aankan dan moet er toch maar een klein beetje Ecover wasmiddel bij sterk vervuilde was.

Uniform.

2011-02-25T09:47:00.000+01:00

Eerder in mijn zoektocht in/naar minimalistisch leven ruimde ik mijn kledingkast al drastisch op. (Weet u nog? ---> Minimale vooruitgang.) Ik verminderde de hoeveelheid kleding naar maximaal zeven stuks van elk. Ja, ik weet het, dat is nog steeds veel. Dan kun je nagaan wat ik voor die tijd allemaal overtollig had.
Minder kleding hebben bevalt heel goed. Maar omdat ik 'nomadenbloed' heb - niet dat ik zo dol ben op reizen maar wel op veranderingen - hou ik ook van afwisseling. Dus probeer ik een evenwicht te vinden: Niet te veel kleding, wel geregeld afwisseling. Dat bereik ik door af en toe in de opruiming of in de kringloopwinkel iets te kopen, waardoor ik dan toch het prettige gevoel van 'iets anders' heb. Er gaat dan natuurlijk ook weer iets de deur uit.

Maar om te voorkomen dat ik bij die nieuwe leuke dingen weer andere bijpassende dingen 'nodig' zou hebben, moest ik wel een plan bedenken. Na een poosje kwam ik tot een oplossing. En nee, het is geen uniform - zo minimalistisch ben ik nu ook weer niet. (Hoewel een tuniek+wijde broek die voor alle gelegenheden geschikt zijn me wel handig lijken. Een beetje middeleeuws: wijde kleding die je niet voelt, in een kleur waarbij een hondehaartje hier of daar (of een vlek van het koken) niet opvalt.)

Mijn uitkomst is: alleen nog kleding in zwart, wit, grijs en blauw kopen. Ik weet door jarenlange ervaring dat ik felgekleurde kleren wel leuk vind - als ik ze koop. En ze staan mij ook wel. Maar vaak dragen doe ik ze niet. Ooit kocht ik rode schoenen omdat ik eens iets fleurigs wilde, maar ik heb ze met tegenzin gedragen, want ik ZAG ze de hele tijd. Ik wil mijn kleding niet continu zien als ik het aanheb.

De voordelen van deze beperking zijn enorm. Zo past alles uit mijn kledingkast nu bij elkaar - de stijl even daargelaten. In de (kringloop)winkel hoef ik alleen maar de rekken met zwarte, witte, grijze en blauwe kleding te checken. Dat scheelt een hoop tijd. Zwarte of blauwe laarzen of schoenen zijn altijd goed, en passen dus bij al mijn kleding. Ook de kleuren van mijn sokken en leggings kan ik nu beperken. 's Winters draag ik meer zwart en 's zomers meer grijs en wit. Blauw (grijs trouwens ook!) is er in zoveel verschillende tinten, dat het alsnog niet saai wordt. Ik heb felblauw, marineblauw, turquoise, grijsblauw, lavendelblauw, nachtblauw, denim... never a dull moment. En laten we de printjes, ruitjes, stipjes en streepjes niet vergeten. Variatie genoeg!

Heb ik toch enorme behoefte aan kleur, dan kan ik dat altijd met accessoires oplossen. Een felroze sjaal. Of een paar kleurige oorbellen. Ja, ik heb er een paar gehouden, ook na de opruimbui van twee weken terug. :-)
Dit systeem bevalt me uitermate goed. Vooral omdat ik nu zeker weet dat als ik iets koop het bij al mijn andere kleding past. Grijs shirt met blauwe print? Helemaal oké. Zwarte blouse? Perfect. Zo heb ik ook uit de opruiming of de kringloopwinkel geen miskopen meer. En kan ik lekker blijven veranderen, ook met minder kleding. Want leven met enkel de spullen die ik nodig heb is prima, maar het moet natuurlijk wél leuk blijven. :-)

(Buiten) Bedrijf in Drie Drama's?

2011-02-21T08:20:00.000+01:00

Drama's? Alweer drama's? Ja, helaas. Maar geen zorgen, dit zijn oude drama's.

Het begon toen ik op de lagere school zat. In de zesde klas moesten wij een linnen tas naaien en met uitgeknipte dingetjes appliqueren. Zo. Dat leek heel leuk, en dat was het ook toen ik op de naaimachine van school mocht werken. Het naaien oefende een grote aantrekkingskracht op mij uit.
Thuis hadden we ook een naaimachine en die werd tevoorschijn gehaald, en vol goede moed begon ik met naaien. Maar de naaimachine - die jarenlang stof en vocht verzameld had in de oude boerderij waar wij woonden - zei al heel snel PANG en FLITS en daar zat ik...met een hartverzakking van schrik en een kapotte naaimachine. En ik was altijd al zo bang voor elektriciteit... die explosie heeft mijn idee dat elektrische apparaten allemaal potentieel dodelijke wapens zijn enorm gevoed. De afloop van die zaak is nog een hele rel geworden want ik weigerde om nog een naaimachine aan te raken en heb in plaats van applicaties te naaien leuke motiefjes op mijn tas gestreken wat meester Jansen absoluut niet kon bekoren.

Eenmaal getrouwd wilde ik eigenlijk toch wel een naaimachine. Dus een leuke tweedehands naaimachine gezocht en gekocht, maar - zou ik het aantrekken? - ook die gaf met een knal de geest.

Later wilde ik het nog eens proberen. Drie maal is scheepsrecht, nietwaar? Dus wederom een naaimachine gezocht. Gelukkig was deze verkoper zo vriendelijk om de naaimachine nog even uit te proberen voordat hij die verkocht, en toen zei de naaimachine al KNAL en FLITS terwijl hij nog niet in mijn handen was geweest; dat gaf me enerzijds moed (lag het dus toch niet aan mij!), anderzijds kreeg ik een langzaam omhoogkruipend vermoeden dat ik geen naaimachine 'mocht' hebben. Wees eerlijk, zouden jullie ook niet huiverig worden als elke naaimachine spontane ontploffingsneigingen vertoont zodra je in de buurt komt?

Een tijdlang zag ik toen maar van het naaien af. Nou ja, totdat ik op allerlei blogs leuke dingen zag, en toen begon het toch weer te kriebelen. Dan maar geen tweedehandse. Een niet te dure nieuwe zou misschien beter voldoen. Bij Ikea had ik al tijden een naaimachine zien staan voor 50 euro, en die moest het toen maar worden. Ach en wee, toen ik dat eenmaal besloten had en het apparaat wilde kopen was de naaimachine (natuurlijk!) nét uit het assortiment gehaald.

Weet je wat? Laat maar zitten. Een paar jaar lang heb ik mezelf dat voorgehouden. Telkens als de kriebel opkwam (Leuke kussenhoesjes! Schattige rokjes voor de kinderen!) herinnerde ik mijzelf die mislukte pogingen en bedacht dan dat ik met een dure naaimachine waarschijnlijk ook helemaal niets zou kunnen beginnen. En dat zou pas echt zonde zijn en geld kosten en ruimte innemen.

Handig!
Maar....(tromgeroffel!) ik heb een naaimachine! Jawel! In de kringloopwinkel vond ik de oplossing. Een oude handnaaimachine (zo een die je nog zelf moet aanzwengelen) werd voor het lieve sommetje van maar liefst 8,50 euro mijn eigendom. Een aardige mevrouw die daar ook winkelde heeft me precies uitgelegd hoe het werkt en me geholpen de beste van de vier naaimachines uit te zoeken. (Deze is het beste want hij heeft een Achteruit! Echt waar!)

En nu kan ik dus naaien zonder vrees voor ontploffingen en andere nare elektrische problemen. Gewoon op handkracht. Het is zo leuk, ik heb al heel wat reclamefolders aan elkaar zitten naaien. Ik durfde nog niet direct op zo'n leuk stofje te beginnen natuurlijk. Het fijne van een handnaaimachine is: er zitten geen lelijke snoeren aan. En hij is mooi. Geen lelijk wit plastic ding, maar een prachtig kunstwerkje. Het lijkt gewoon al heel knus en authentiek als hij op tafel staat.
En voor 8,50 euro durfde ik nog wel een gokje wagen...mocht ik naaien toch niet leuk vinden dan kan het apparaat ook zo weer naar de kringloopwinkel of op marktplaats. Mocht ik het geweldig vinden, dan kan ik altijd nog een (nog) beter onderhouden/mooiere handnaaimachine kopen. En die mag dan ook best wel een tientje kosten, vind ik. Ja, zo ben ik dan ook wel weer. Zuinig zijn is leuk, maar voor een hobby mag je best wel iets overhebben. Toch?

Leuk!...pardon: Luijk!

2011-02-19T10:02:00.000+01:00

Ik heb uit de bibliotheek het boek "Dat doen we zelf wel!" geleend, geschreven door Teunie Luijk. Voor velen van jullie is zij wellicht een bekende. Ze schrijft namelijk ook het blog "Eenvoudig leven". In de kolom rechts van deze post kun je de link naar haar blog vinden.
En hoewel haar leven over het algemeen totaal niet eenvoudig op mij overkomt (tien kinderen; zelf houthakken, broodbakken, sokken breien, jam koken, tuinieren, kippen houden, soep maken, groenten inmaken...Ze doet per dag minstens het tienvoudige van wat ik allemaal verricht) leest zowel het blog als het boek heel lekker weg.

In "Dat doen we zelf wel!" (ik vind het toch zo'n leuke titel...ik zie gewoon iemand voor me die de mouwen opstroopt, de handen in de zij zet en zich geen oor laat aannaaien door de commercie) vind je per seizoen een paar hoofdstukjes met verhalen over hoe Teunie de zaken aanpakt. Zelf cadeautjes en taart maken voor feestjes, de boodschappen in zo weinig mogelijk tijd (en zo goedkoop mogelijk) doen, en hoe weckt ze nu eigenlijk groenten, vruchten, vlees en cake... (ja...cake!).

Ik had het boek vooral uit nieuwsgierigheid geleend, ik verwachtte niet echt veel nieuws te leren omdat ik Teunies blog ook al lees, maar toch heb ik weer wat dingen gelezen waar ik iets aan heb. Misschien ook omdat je een boek toch anders leest dan een blog. Handig lijkt het mij bijvoorbeeld om de niet-bederfelijke boodschappen maar eens per maand te doen, aan de hand van een lijst. En die boodschappen dan laten bezorgen, zodat je er nauwelijks werk van hebt. Je grijpt nooit mis en daarnaast hoef je wekelijks alleen nog de verswaren te halen - voorzover die niet in je tuintje groeien of rondscharrelen. Ook het hoofdstukje over geldzaken vond ik echt interessante kost.

Sokken breien zal ik wel niet zo gauw gaan doen, maar afgezien van die voor mij overbodige informatie is het een echt leuk/Luijk boek geworden, op de smeuïge Teuniemanier geschreven. Voor iedereen die zuinig wil (of moet) leven is dit boek zeker een aanrader om te lezen, met als toegift een leuk inkijkje in het leven van een groot gezin.

Huishoudbeurs.

2011-02-16T08:00:00.018+01:00

Overal lees je het, iedereen twittert erover: De Huishoudbeurs. Een evenement dat zijn weerga niet kent. Als kind keek ik er erg naar uit om naar de Huishoudbeurs te gaan. Gratis ballonnen, pennen, stickers, potloodjes, doosjes met snoepjes...wat wil een kind nog meer! Het was er ook reuze interessant: mijn ouders kochten er dingen als keukenmachines, we bekeken demonstraties van pannen (met anti-aanbaklaag!) en aten ons ongans in de 'food'-hal, want het was tenslotte gratis.

Echtgenoot en ik zijn ook een aantal keer met zijn tweetjes naar de Huishoudbeurs geweest. Heel gezellig was dat. Maar toch kwam ik de laatste keer - een paar jaar geleden - met een soort ontevreden gevoel thuis. Ja, het was best een leuk dagje uit, maar wat had je er eigenlijk aan? Die gratis pennen zijn aardig, maar geven het vaak al binnen enkele weken op. Stickers spaarde ik niet meer. Eigenlijk heb ik een hekel aan ballonnen. En de aanbiedingen leken thuis altijd minder geweldig dan gedurende de roes van de beurs.

Van al die jaren huishoudbeurs zijn enkele dingen slechts echt nuttig gebleken.
* Een theezetsysteem T4U (<--klik!) dat ik nog steeds dagelijks gebruik. Ideaal om thee van losse blaadjes mee te zetten. Echt geweldig.
* Een pottenopener die we bij Kuhne augurken kregen. Je kunt ze er tegenwoordig ook wel bestellen. En volgens mij kun je ze bij elke kookwinkel kopen.
* Snelverband dat zo om je vinger kleeft, erg handig voor wie veel met water werkt en een wondje aan zijn vingers heeft. Tegenwoordig overal te koop.

Verder niets. Zelfs de fantastische blikopener (geen scherpe randjes!) bleek wel fantastisch maar niet langer dan anderhalf jaar. De Ikea-opener die ik daarna kocht houdt het al tijden langer vol. Nou, op zoveel jaar huishoudbeurs maar liefst drie nuttige artikelen... 't is niet bepaald een overweldigende score.

En trouwens, nu ik eenvoudiger leven ambieer is naar de Huishoudbeurs gaan überhaupt een verspilling van tijd en middelen geworden.
Ten eerste kost het geld. Ik heb ook wel eens entreekaarten gewonnen, maar dan nog ben je geld kwijt voor benzine en parkeren. Ten tweede verkopen ze er vooral dingen die ik niet nodig heb, en die eigenlijk heel veel mensen niet nodig hebben. Ten derde kun je er vooral dingen proeven die ik nooit zou kopen: vol geur- kleur- en smaakstoffen. Waarom zou ik me er wel mee willen volstoppen als het gratis is? Ten vierde hebben we geen vijfendertig waardeloze pennen nodig, laat staan ballonnen, stickers (leuk voor de kinderen!) of andere troep die je dan maanden van het ene rommelnestje naar het andere blijft schuiven. Ten vijfde is het er verschrikkelijk druk en word je er vreselijk moe van. En last but not least word je er vanzelf hebberig en wil je binnen een kwartier na binnenkomst wél alles kopen, proeven en gratis meenemen. Die manipulatie en massahysterie staat mij - als ik weer bij zinnen ben - nogal tegen. Dus naar de Huishoudbeurs? Mij niet gezien. Ik houd mijn beurs in huis.

Eenvoud in je leven, eenvoud in jezelf.

2011-02-15T08:50:00.000+01:00

Uit de bibliotheek leende ik het boek "Eenvoud in je leven, eenvoud in jezelf" van Elaine St. James. Van dezelfde schrijfster had ik zelf al "Eenvoudig leven" in de boekenkast staan, en vreemd genoeg dacht ik dat boek ooit op dit blog besproken te hebben maar ik kan het niet terugvinden. Dus dan heb ik twéé leuke boeken te bespreken!

"Eenvoud in je leven, eenvoud in jezelf" stamt al uit 1995, en Elaine St. James schijnt beschouwd te worden als de voorloopster van de 'simplicity'-beweging. Het boek geeft 174 tips hoe je meer eenvoud in je leven kunt brengen. In je huishouden, je levensstijl, je financien, je werk, je gezondheid, je sociale leven; Dan zijn er nog hoofdstukjes Speciaal voor vrouwen, Voor wie het echt simpel wil, Dingen die je leuk zult vinden, Dingen om over na te denken, Wat lastiger dingen om over na te denken, De echt moeilijke dingen, Leuke dingen om te doen en Serieus aan jezelf werken. (Ik realiseer me ineens dat dat ongeveer een beschrijving van mijn leven is "serieus aan jezelf werken"...ik moest de hoofdstukjes over 'leuke dingen doen' maar eens gaan doorwerken.)

Natuurlijk zijn er tips die ik al toepaste. Maar dit boek zette me toch weer aan tot heroverwegen en opnieuw opruimen en wegdoen. Daarom hebben we bijvoorbeeld de kast met dvd's opnieuw doorgewerkt, en er kan minstens een grote shopper vol dvd's verkocht worden. Want wij blijken in de praktijk het liefst naar series (Dr. Who! Kleine Huis op de Prairie! McLeod's Daughters!) en musicals te kijken. Die mogen dus blijven, en een enkel film-meesterwerkje mag ook nog wel blijven staan. Maar de 'gewone' films (wel leuk maar niet bijzonder speciaal) hebben we er allemaal uitgegooid. En dat terwijl we vorig jaar ook al een grote tas vol films hadden opgeruimd en we niets meer bijgekocht hadden.

Ook de cd's hebben we eens kritisch bekeken. Allerlei cd's met een bijeengeraapt rommeltje aan muziek "De beste hits van 1989" of "Muziekkado 2004" hebben het veld moeten ruimen. Dat soort afwisselende muziek kunnen we immers op de radio wel luisteren. Wat (voorlopig) nog blijft zijn de cd's van specifieke zangers/muzikanten. Van Morrison. Enya. Mark Knopfler. Vangelis. En ook deze opruimactie leverde alweer een shopper vol aan extra ruimte op.

En dan was dit nog niet eens een specifieke tip uit het boek. Nee, die gaan soms nog een stapje verder. Neem bijvoorbeeld Tip 96: Alle accessoires de deur uit. Dat is een rigoureuze methode, maar ik ga hem denk ik wel toepassen.
Eerlijk is eerlijk, ik draag gewoon zelden sieraden of sjaaltjes of dingetjes want alles irriteert mij. En toch ligt de la nog vol met ceintuurs en sjaaltjes en oorbellen - voor het geval dát. En dat is dan al de ooit-geminimaliseerde versie. Maar zelfs die minimalistische versie is kennelijk nog overbodig.
Van zo'n boek gaan mijn vingers weer jeuken om aan de slag te gaan.

De tips zijn genummerd en je kunt dus gewoon te hooi en te gras wat in het boek lezen. Ze zijn wel onderverdeeld in bepaalde onderwerpen (zie eerdergenoemde hoofdstukjes) en de tips verwijzen soms ook weer naar andere tips zodat je gerelateerde dingen snel kunt terugvinden.

Hoewel de boeken niet van recente datum zijn is de informatie tijdloos en nog steeds nuttig.
Voor wie geïnteresseerd is in eenvoudiger leven zijn de boeken van Elaine St. James daarom zeker een aanrader.

Goed nieuws.

2011-02-10T08:36:00.000+01:00

Het is niet te geloven, maar ik heb mijn sportschool-in-een-tas eindelijk ingewijd. En nee, ik heb niet alleen maar lekker op de oefenmat gelegen (die is trouwens wel heerlijk zacht). Echt, ik doe nu elke ochtend (sinds maandag, dus ik durf nu wel te zeggen 'elke ochtend') een kwartier tot twintig minuten oefeningen uit een boek dat ik ooit geleend heb uit de bieb en waarvan ik de oefeningen gekopieerd heb. Die oefeningen zijn er met name op gericht om naar alle gewrichten de doorbloeding te verbeteren. Fitonics heette het boek. Ik kopieer altijd dingen uit biebboeken, dat scheelt een hoop ruimte en geld. Heel minimalistisch, alleen de info die je echt wilt gebruiken bewaren.

En na die oefeningen doe ik nog een paar yogadingetjes. Zoals op een been staan en je armen naar boven uitstrekken en achterover leunen. Ik herinner me dat ik een paar jaar geleden best een goed evenwichtsgevoel had, maar ik vermoed dat er momenteel bejaarden rondlopen die beter op hun linkerbeen kunnen staan dan ik. Maar we gaan moedig door.

Verder doe ik al een paar weken 's avonds voordat ik ga slapen nog wat armoefeningen met de fitnessbanden. Echtgenoot klaagde laatst al dat ik plotseling zo sterk in mijn armen geworden ben, ha! (Ik hield hem even stevig vast, vandaar.)

Ik heb nu wel overal spierpijn, maar ik merk anderzijds dat ik overdag ook ineens een stuk actiever ben geworden. Maar dat kan natuurlijk ook komen omdat januari voorbij is. Omdat de zon pas weer om half zes ondergaat in plaats van om half vier. En omdat de vogeltjes weer zingen. Wat maakt het uit, ik voel me in ieder geval weer een heel stuk beter. En... ik heb mijn sportattributen niet voor niets gekocht. En dat voelt misschien nog wel het allerbeste: Het Was Geen Miskoop!

Zand, zeep en soda of Groen schoonmaken.

2011-02-08T19:26:00.004+01:00

En als we dan toch bezig zijn de wasmiddelen te vervangen door soda en azijn, en de synthetische huid-en haarverzorgingsprodukten door natuurlijke, waarom dan ook niet de schoonmaakprodukten vervangen door lekker groene en goedkope middelen: azijn, soda en groene zeep!

Online zijn heel wat artikelen te vinden over deze drie alleskunners. Op de site van AH, en dan onder het tabblad huishouden, kun je alleen al 388 tips vinden over schoonmaakazijn, 266 tips betreffende soda en 89 tips over wat je met groene zeep kunt doen.

En wat die drie musketiers niet kunnen, kan Ecover wel. Dan hoef je geen agressieve, bijtende middelen te gebruiken die je de adem benemen en die je slechts mag gebruiken met handschoenen aan in een goed geventileerde ruimte.

Waar ik ook erg tevreden over ben is Sodasan citrusreiniger. Deze allesreiniger (te koop bij de biologische winkel) kun je enorm verdund gebruiken, werkt heel goed en heeft een heerlijke natuurlijke citrusgeur. Met een flesje kun je iets van 1600 liter sop aanmaken! Sodasan past duidelijk ook in de categorie Goed, Goedkoop en Groen.

In principe hoef ik dus in mijn aanrechtkastje niet veel schoonmaakmiddelen te stouwen; een flesje Neutral afwasmiddel, groene zeep, soda, azijn en een flesje Sodasan zijn voldoende voor allerlei soorten schoonmaakwerk. In het toilet gebruiken we Ecover toiletreiniger.

Wat zijn jullie goedkope en groene oplossingen voor het huishoudelijk werk?

Ritme van het leven.

2011-02-07T12:38:00.001+01:00

Ik had het wel verwacht. In de winter ben ik minder goed in spullen wegdoen dan gedurende de rest van het jaar. Er zit nog een mechanisme in de mens - denk ik dan - dat ons toeschreeuwt: bewaar wat je bewaren kunt...je weet niet hoe lang de winter gaat duren! En dus hield ik mij een beetje gedeisd. Ik kocht zelfs een paar dingen zoals nieuwe laarzen.

Maar nu het niet meer vriest voel ik meteen weer hoe de ruimte in mijn huis lijkt te krimpen. Ik stoot mij aan plotseling overtollig lijkende spullen. Ik kan ineens papieren niet meer vinden (maar dat kan ook komen omdat ik heel erg met kasten aan het schuiven ben geweest). Het begint weer te kriebelen...ik wil opruimen! Dat is kennelijk het ritme van het leven: 's winters rust. In het voorjaar aan de slag.

En ik weet al waar ik nog kan minimaliseren. In de douche bijvoorbeeld. Hoewel er genoeg produkten zijn die 'alles-in-een' beloven te zijn, hebben wij vreemd genoeg alle vier een hele voorraad 'eigen' spullen. Eigen shampoo. Voor rood haar, donker haar en gewoon haar. Anti-roos, anti-klit, voor pluisvrij en soepel haar. Daarbij behorende crèmespoelingen.
Eigen tandpasta, tandenstokers, zeep, doucheprodukten. Daarom hebben we twee ladenkasten in de douche staan, en nog kunnen we niet alles kwijt. Dat kan anders.

Deze voorraden zijn opgehoopt toen ik nog meende flink te moeten inslaan telkens als er iets in de aanbieding was. Behalve dat het vreselijk veel plaats inneemt ben ik inmiddels helemaal tegen al die produkten. Het liefste zou ik het bij eenvoudige produkten houden, zo natuurlijk mogelijk. Biologische winkel. En dan niet voor iedereen een la vol andere tubes en shampoos, maar gewoon voor ons allemaal hetzelfde. Dat zou enorm veel ruimte schelen, en volgens mij ook stukken beter voor de gezondheid zijn. Maar ja, weggooien is ook zonde. Dus we worstelen ons erdoorheen, en ik hoop alle haar- en huidverzorgingsprodukten op te maken, en daarna compleet over te stappen. Nieuwe voorraden koop ik allang niet meer, ook al is het nog zo goedkoop.

Zo. Mijn eerste nieuwe minimaliseerplan is een feit. Welkom in 2011!

Goed en goedkoop wassen.

2011-02-01T09:02:00.000+01:00

Al langer had ik overwogen te stoppen met het gebruik van wasmiddel. Dat wil zeggen, de variant die je in de winkel vindt. Ik gebruikte altijd al heel weinig wasmiddel en spoelde na met azijn, om te zorgen dat er geen wasmiddelresten in onze kleding achterbleven. Wanneer ik dat vergat merkte ik toch meteen dat ik jeuk krijg van kleren die nog wasmiddelresten bevatten. Kennelijk is wasmiddel dus niet zo goed voor je huid. Ik vroeg me af of ik niet gewoon met soda en azijn zou kunnen wassen, maar het zomaar in het wilde weg proberen durfde ik niet.
Daarom ben ik heel blij dat in de nieuwste Genoeg (februari/maart 2011) een uitgebreide handleiding stond van een lezeres. Zij waarschuwt dat je, voordat je de eerste keer met soda en azijn gaat wassen, eerst je wasmachine moet schoondraaien op 90 graden met een liter schoonmaakazijn erin. Dat heb ik gedaan (mocht sowieso wel eens gebeuren), en wat ziet mijn wasmachine er nu geweldig uit van binnen!

Daarna is het simpel: In plaats van wasmiddel gebruik je voortaan 125-150 gram soda in het wasmiddelvakje, en 60 ml. natuurazijn in het wasverzachtervakje.

That's it! Superschoon, non-allergeen, milieuvriendelijk, zacht en goedkoop! En mocht je ooit bleekmiddel nodig hebben, kun je een tablet Steradent gebruiken boven op het wasgoed in de trommel. Ik zie het mezelf nog niet doen, maar ik geef de tip gewoon door voor de liefhebber.

Zodra mijn huidige wasmiddel op is (bijna...) ga ik over op soda en azijn. Want eindelijk weet ik de juiste hoeveelheden. Dank u wel Mevrouw Tonni van Accooij-Prudon!

Schrijven

2011-01-31T10:39:00.002+01:00

Jullie hebben het even zonder mij moeten doen, maar ik heb niet stilgezeten. Integendeel. Ik kreeg de geest en vond dat ik maar eens moest gaan meedoen met een paar schrijfwedstrijden. Alleen zat de ene wedstrijd nogal tegen de deadline aan toen ik hem ontdekte, en was een verhaal van 8000 tot 10000 woorden vereist. Dat is gelukt, maar het kostte even tijd. En dan moet je het verhaal nog laten controleren en beoordelen door vrienden en familie om uit te vinden of het wel spannend genoeg is, of ze de clou niet te veel zien aankomen (of te onlogisch vinden) en om de puntjes op de i te zetten. Gelukkig vonden ze het allemaal goed en leuk en spannend, behalve dochter A. die het wel leuk vond, maar meer een kinderboek ('zoiets als De Olijke Tweeling') en niet spannend genoeg ('er gebeurt niks engs in'). Bovendien zouden er meer dwaalsporen in het verhaal moeten zitten, vond ze. Nou kan het komen omdat zij al wist wat het plot was, dat leest toch heel anders. Maar toch hoop ik dat de jury niet bestaat uit zeventienjarigen.

Na dat verhaal heb ik nog twee columns geschreven voor een columnwedstrijd; mijn laptop heeft overuren gedraaid deze dagen. En nu roept de huishoudelijke plicht weer. Want de afwas stond tot het plafond de afgelopen week, en met het gezond eten heb ik ook een beetje de hand gelicht. En heel tactisch zei (wederom) dochter A. toen tot haar vader: "Ja pap, als mama schrijfster wordt leven we voortaan altijd zo..."

Spel(let)je.

2011-01-18T14:43:00.001+01:00

Onderstaande schreef ik voor schrijverspunt.nl. Ik heb het met een paar aanpassingen hier geplaatst, zodat jullie vandaag ook wat te lezen hebben. ;-)

Als klein kind al wilde ik schrijfster worden. Ik verslond boeken - in de zomervakantie las ik rustig veertig stuks - en als ik een bijzonder mooi boek las, raakte ik meteen geïnspireerd en deed dan ook pogingen tot 'schrijfster zijn'. Verder dan wat Leni Saris-achtige misbaksels en een prijswinnend verhaal voor de Tikker ben ik toen niet gekomen. Inmiddels weet ik dat men geen schrijver 'wordt': je schrijft of je schrijft niet. En ik schrijf dan wel, en veel ook, maar een boek is er nog niet van gekomen. Ik heb nog geen verhaal waarvoor het de moeite waard is bomen om te hakken - wat volgens Renate Dorrestein een van de dingen is die je jezelf moet afvragen wanneer je overweegt een boek te schrijven. Als ik nooit een boek zal schrijven, ligt dat beslist aan Renate.

Misschien kan ik ook maar beter een uitmuntend lezer zijn dan een slecht schrijver. Want dat ik geniet van goed geschreven boeken wil niet zeggen dat ik zelf ook zo'n goed boek zou kunnen schrijven. Eigenlijk, bedacht ik een tijdje terug, zou ik waarschijnlijk beter 'lezer' van beroep kunnen worden. En daar begint het nu ook op te lijken. Als recensent heb ik de afgelopen tijd een aantal boeken mogen lezen en beoordelen. Dat is geweldig om te doen. Er is beslist veel talent, ook onder schrijvers die zelf hun boek uitgeven. Maar al lijkt een recensie schrijven een eenvoudig werkje, dat is het niet. Want wat schrijf je als het verhaal geweldig is maar de spelling abominabel? En wat moet je als een boek in grote lijnen goed geschreven is maar stijl en grammatica behoorlijk overhoop liggen? Of als de punten en komma's lukraak lijken te zijn neergezet? Aangezien zo'n boek dan al gedrukt is valt daar niet veel meer aan te veranderen natuurlijk, dus hooguit kun je de schrijver wat tips geven voor zijn of haar eerstvolgende boek. (Dat over het algemeen al onderweg is - verbazingwekkend hoeveel inspiratie er in Nederland heerst!)

Het is ook niet makkelijk. Wie schrijft - en hoopt gelezen te worden - moet behalve een goed verhaal minstens een beetje taalgevoel hebben. En was dat nou maar alles. Maar je taalgevoel brengt je niet zo heel ver meer wanneer je examentijd twintig jaar geleden was. Voorbeeldje: Ik was zelf het type van tienen voor dictees (en enen voor wiskunde, het voorbeeld was niet bedoeld om te pochen), maar nadat ik van school was hebben ze achter mijn rug om de regels veranderd. En zoals mijn oma in de jaren '80 nog stug 'bosschen' en 'menschen' schreef - waar wij dan heimelijk wat om lachten - zal ik wellicht zelf 'panne(n)koeken' verkeerd schrijven en het mikpunt van spot zijn voor mijn kinderen omdat ik het idee van de tussen-n niet geleerd en begrepen heb. Mijn taalgevoel, dat me zonder missers door Latijnse termen, spreekwoorden en 'd of dt' - problemen heen helpt, is dan ineens nutteloos.

Gelukkig is er internet. Al surfend leert men. Daarom wil ik graag wat ontdekkingen delen; wie weet heb jij er ook iets aan, bijvoorbeeld omdat je (toevallig) een boek schrijft. Heb je bijvoorbeeld wel eens gehoord van onjuist spatiegebruik? Dat is wanneer je woorden onnodig opsplitst in twee of meer woorden. Taxi chauffeur. Apothekers assistente. Spatie gebruik. Fout! Er hoeft echt geen spatie in een woord enkel omdat het langer is dan zes letters! Maar (hoor ik jullie tegensputteren) is dat nou zo'n verschrikkelijke misser? Wél als het de betekenis van je zin totaal verandert. De site www.spatiegebruik.nl toont ons hilarische voorbeelden. Lees, lach, en leer.

Ook leerzaam is de website www.beterspellen.nl. Hier kun je elke dag een test doen bestaande uit vier meerkeuzevragen. 'Loofhuttenfeest', schrijf je dat met een hoofdletter of een kleine letter? Is het nu 'hang-en-sluitwerk' of 'hang- en sluitwerk'? Gemene vragen, ja. En ook ik heb wel eens een antwoord fout (grrr!). Maar zulke spelletjes helpen je om over je spelling na te denken.

Op taaladvies.net staan vragen over taal beantwoord. 'Keek' of 'keken' er nou een miljoen mensen naar de wedstrijd? Op die site staan per taalprobleem veel voorbeelden waardoor je beter begrijpt hoe het werkt en waarom bepaalde regels van toepassing zijn.
En laat ik www.onzetaal.nl niet vergeten. Daar kun je je ook aanmelden voor een nieuwsbrief waardoor je op de hoogte blijft van veranderingen en nieuwtjes over taal.

Wil je liever een boek voor de nodige informatie? Dan is het Trouw Schrijfboek zeker een aanrader. Veelvoorkomende fouten, witte en groene spelling, moeilijke woorden...alles waarvan je niet wist dat je het verkeerd kon doen staat daarin.

Sommige mensen vinden dat hier en daar een fout niets uitmaakt, zolang de lezer maar begrijpt wat er bedoeld wordt. Maar ik zie dat anders; de schrijver wil een verhaal vertellen, de lezer wil dat verhaal lezen en er van genieten. Bedenk dat de lezer zijn vrije tijd in een (misschien wel jouw) boek stopt! Wat veel zelf-uitgevende schrijvers zich misschien niet genoeg realiseren is dat leesplezier flink bedorven kan worden door spelfouten. Telkens als ik een spelfout zie op een pagina haalt me dat een klein beetje uit het verhaal. En als er veel fouten zijn dan kan het gebeuren dat ik uiteindelijk fouten zit te 'lezen' in plaats van een boek. Dat moet je als schrijver niet willen.
Natuurlijk hoef je nu niet bevend aan je bureau zitten, te bang om nog een letter op papier te zetten. Schrijf er lekker op los, maar controleer en corrigeer je spelling, stijl, grammatica en interpunctie. Kritiek op je spelling krijg je liever vóórdat je boek gedrukt is, dus laat het ook door iemand anders controleren. Het liefst door iemand die er verstand van heeft. Want niets is dodelijker voor een goed verhaal dan storende fouten. En dat daar dan een boom voor omgehakt is.

Survival of the fittest.

2011-01-15T12:00:00.002+01:00

Nee, 't is niet omdat ik goede voornemens heb. Die heb ik niet speciaal in januari. Ik bedoel maar: als je ongeveer per dag, week en maand al goede voornemens hebt (die volgens het spreekwoord overigens de weg naar de hel plaveien - waarom willen we ze dan eigenlijk?) dan hoef je niet zo dringend meer op 1 januari.

Kennelijk hebben de meeste Nederlanders ze echter nog steeds. En kennelijk draaien die goede voornemens nog steeds om gezondheid en afvallen. En zo komt het dat Aldi en Lidl mij gezamenlijk een vrijwel complete sportschool aan attributen aanbieden - zoals daar zijn: Een fitnessmat, gewichten, nog meer gewichten, fitnessbanden in allerlei soorten en maten, een fitnessbal, nog een andere fitnessbal in de vorm van een ongepelde pinda (aaah, pinda's!), massage-apparaten en nog allerlei dingen die ik nu vergeten ben.

Omdat ik weet dat het wel een jaar duurt voordat ditzelfde aanbod terugkomt, kon ik het natuurlijk toch niet laten om wat dingetjes te kopen (gelukkig had ik nu ook net even geen goede voornemens over geen-geld-uitgeven). Bijvoorbeeld voor het geval dat ik komende maandag totaal onverwacht een goed voornemen krijg om meer te gaan bewegen. Je weet maar nooit, en een slimme meid is op haar toekomst voorbereid leerden ze mij vroeger op school. Nu ben ik de trotse eigenares van een fitnessmat, fitnessbanden en een fitnessbal. (Die we niet kunnen opblazen omdat we geen pompje hebben. En mijn longcapaciteit is duidelijk ook niet meer wat 'ie geweest is, daarom had ik die spulletjes ook wel min of meer nodig.)

Door jarenlange ervaring wijs geworden heb ik alleen spullen gekocht die (oké, afgezien van die bal dan, maar als die leeg is weer wel) weinig ruimte innemen. Zodat ik straks niet een huis vol sta-in-de-wegs heb die ik dan om die reden weer wil wegdoen. Er dringen zich namelijk bij Echtgenoot nogal eens ongewenste herinneringen op aan een cross-trainer, een ab-roller en nog wat van dat groot materieel dat wegens ruimtegebrek steeds maar verplaatst werd totdat de laatste verplaatsing die naar een andere eigenaar (of grofvuil) was. En die dus zonde van het geld waren. Toch gek, ik kan me die dingen niet echt meer voor de geest halen.

Waarschijnlijk hebben meer mensen (wegens uitdijende taille toevallig?) ruimtegebrek, want in onze kringloopwinkel staat op dit moment een flinke uitstalling hometrainers, cross-trainers, roei-apparaten en buikspiermartelwerktuigen. Voor bijna geen geld.

Maar dát koop ik dus niet. Want hoeveel beter wil je het hebben? Ik heb nu een uitgebreide sportschool (bovengenoemde aankopen + daarbij nog wat gewichtjes en een fijn antiek yogaboek van Kareen Zebroff) die in zijn geheel in een grote PIP-shopper past. Die vrijwel geen ruimte inneemt.

Enne... die nu aan de verwarming in de slaapkamer hangt te wachten op mijn eerstvolgende goede voornemens.

Knetter.

2011-01-10T12:30:00.003+01:00

Een paar maanden terug was Fryslan in het nieuws. Friezen klaagden massaal over knetterende en fluitende waterkokers, vaatwassers en wat dies meer zij. In het landelijke nieuws werd het bericht wat spottend gebracht; die Friezen toch... eindelijk helder (wit) water en helemaal in paniek. In de rest van Nederland maakten waterkokers altijd al lawaai! De Friezen hadden het trouwens allemaal verkeerd begrepen, want volgens waterboer Vitens kon het onmogelijk aan het water liggen.

Waaraan ligt het dan wel? Want ook onze waterkoker had dezelfde verschijnselen. Ja, voorheen maakte onze waterkoker ook geluid natuurlijk, maar dit waren andere, vreemde, geluiden; gesis, gefluit en geknal. Wij gebruiken de waterkoker veel, en ontkalken hem ook geregeld. Maar in plaats van de bruinige kalkaanslag - zo'n dun hard laagje dat je met een poosje weken in azijn weer wegkrijgt - zat er deze keer een laag witte drab in onze waterkoker; op de bodem en de wanden. Totaal anders dan voorheen, en waar komt dat vandaan? En nu is de waterkoker - na een laatste knal en een fluit gisteravond - kapot. Hij gaat nog wel aan; het lichtje brandt maar er gebeurt niets meer. Kaput. Daar kunnen we naar fluiten...

Nee, het zal wel niet aan het water liggen. En bij de brand in Moerdijk vorige week is ook geen gif in de lucht gekomen. En Sinterklaas bestaat.

Maar omdat je het nooit zeker kunt weten, en ik geen zin heb om over een paar maanden wéér een kapotte waterkoker te hebben - ik ben niet knettergek natuurlijk - koop ik nu maar een ouderwetse ketel voor op het gasfornuis (daar heb ik eindelijk mijn smoes om 'Le Lapin' te kopen!). Daar kan in ieder geval niets aan kapotgaan. En een ketel mág fluiten...óók in Friesland.

Uit de kast.

2011-01-08T11:09:00.004+01:00

Hoewel ik twee posts terug schreef dat bureautje MICKE precies tussen twee kasten paste, wil dat niet zeggen dat ik tevreden ben. Ja, wel met het bureau, maar niet met de opstelling in de kamer. Het ritme klopte niet meer. De ene kast stond te dicht op weer een andere kast die dan een beetje uit het midden moest. Dat gaf allemaal onregelmatigheden. Ja, ik ben een tikje manisch-symmetrisch. Maar dat geeft niet, ik ben tevens het type dat graag eens een kastje verzet. Ik heb soms zomaar in januari (of op maandagen) een gevoel van: Ha! het is januari (of maandag), laat ik eens wat dingen veranderen.
Al is het alleen maar om er achter te komen dat het eerst toch beter stond, maar dat weet ik dan tenminste wel héél zeker.

Verandering voelt voor mij goed; verandering betekent vaak vooruitgang, verandering dwingt je tot het opnieuw overwegen van dingen, en tot het opnieuw waarderen van dingen. Wanneer je plotseling minder bergruimte hebt, moet je opnieuw vaststellen wat de moeite waard is om te bewaren. Wanneer je je kamer anders gaat inrichten moet je opnieuw vaststellen wat de functie is van de kamer; wil je er gezamenlijk eten en knutselen (grote tafel), wil je dingen uitstallen (vitrinekast) wil je er veel tv kijken (bank pontificaal voor de tv) enzovoort. Het is dus niet alleen een kwestie van de kamer veranderen, het kan een verandering van instelling, opstelling en afstelling betekenen. Met meubels schuiven is een beetje met je leven puzzelen.

Zoals te verwachten viel is dat precies waar Echtgenoot niet van houdt. Niet van veranderingen in routine, niet van veranderingen in huis. Geen gepuzzel met zijn leven, en hij wil daarom geen kasten verzet zien. Om schuifpartijen mogelijk te maken moet er eerst langdurig langzaam gehint en bewerkt worden. Als hij dan zover is slaat hij meestal door in het andere uiterste (Als je nu een tekening maakt dan halen we de hele kamer leeg, en doen we alles in een keer goed! of: We kunnen wel verhuizen, dan kunnen we lekker helemaal opnieuw beginnen!)

Hooooo, ik wilde alleen maar een kastje verplaatsen! (maar als hij eenmaal aan verhuizen toe is, kan dat geen enkel probleem meer zijn, dacht ik zo). Maar we waren het ook deze keer weer eens geworden, en er kon geschoven worden met de kasten.

Uiteraard komt er het moment dat je de eerste kast hebt leeggehaald waardoor werkelijk de hele woonkamer vol boeken, papier, tijdschriften, knutselspullen en kantoorartikelen staat. (Hoe is dat mogelijk? Zijn Ikeakasten uit hetzelfde hout gesneden als de Tardis? Met binnenin tien keer meer ruimte dan de buitenkant doet vermoeden?)

Niet geheel toevallig - want de wet van Murphy- is dat verbijsterende ogenblik waarop je je afvraagt hoe al die spullen in vredesnaam ooit in de kast gepast hebben, precies hetzelfde moment waarop zich onverwachte visite aandient. 'Leuk, jongens!' zeg je dan met je kiezen op elkaar en je loopt om de rommel heen thee en koffie aan te dragen. Vanwege de visite (en dit gebeurde dus drie keer, wat hebben al die mensen ineens? Tijd teveel? Normaal lees: als het opgeruimd en netjes is zie ik nooit iemand!) duurt het kasten verplaatsen nu al drie dagen.

Maar dat geeft niet, uiteindelijk komt het allemaal weer goed; hetzij omdat ik compleet tevreden ben met de uitkomst van de meubel-puzzel, hetzij omdat ik me er weer voor een tijdje bij neerleg dat het niet helemaal klopt, maar dat het is wat het is, en dat ik daarmee maar moet leven. Dus laat mij maar schuiven.

Niets kopen...een makkie!

2011-01-03T20:39:00.001+01:00

Voor mensen zoals jij en ik - die graag zuinig zijn, of minimalistisch, of milieubewust...maar die toch af en toe zo'n aanval hebben van kooplust - is er een geweldige nieuwe website in de lucht:

www.nietskopen.nl

Leef je helemaal uit, stop ongegeneerd je virtuele winkelkarretje vol, en betaal nu eens niets! De site geeft je de kick van het winkelen maar heeft als bijkomend voordeel dat je huis schoon blijft. En je geweten ook. Je krijgt een positief gevoel van de reclame die op de site staat, in plaats van een honger naar méér. Dus allemaal naar www.nietskopen.nl!

Knallend het jaar uit. (Drama in drie bedrijven)

2011-01-01T21:24:00.001+01:00

(Eerste Bedrijf - de winkel)

Het begon zo onschuldig.

Na onze vakantie in Groningen te hebben doorgebracht, zouden we op weg naar huis nog even langs IKEA om een GODMORGON doos-met-vakken voor dochter A. te halen. De GODMORGON waarvoor we al maandenlang telkens bij IKEA aanwipten en waarvan we dagelijks de voorraad via de website checkten was namelijk eindelijk weer aanwezig.

De kinderen bleven eventjes in de auto wachten omdat onze hond niet naar binnen mag in IKEA, en wij zouden even heel snel door de winkel. Dat kunnen we inmiddels heel goed, heel snel door de IKEA - ook al hebben ze inmiddels alle 'korte' routes opgeheven. We rennen blindelings op ons doel af - totdat ze alles weer een keer verbouwen natuurlijk.

De GODMORGON was werkelijk voorradig maar van de weeromstuit en door het inmiddels opgebouwde schaarstegevoel kochten we er meteen maar drie. Van de vijf die er lagen. De voortekenen voor een ramp waren er dus wel, alleen zagen we ze nog niet.

Met drie GODMORGONS, drie bamboeplantjes en twee onderdelen van een tafel in ons karretje spoedden wij ons naar de kassa. Maar niet voordat we in de Koopjeshoek geneusd hadden, natuurlijk. Nu waren wij slechts vijf dagen eerder nog in de IKEA geweest om de GODMORGON te zoeken, dus het was meer uit gewoonte dan uit verwachting dat we de Koopjeshoek inliepen.

Inderdaad stonden er de standaard tafeltjes met beschadiging, stoelen met smerige kussens en kastjes met ontbrekend deurtje (taaltechnisch gezien is 'met' ontbrekend deurtje een beetje vreemd, vind ik). Maar er stond ook een bureautje. En of het nu was omdat het zo'n perfect bureautje was zonder enige beschadiging (tevens in de volmaakte kleur), of omdat ik net vorige week bedacht had dat aan de tafel werken me toch niet honderd procent bevalt, of omdat het bureautje voor half geld was, gecombineerd met het feit dat ik de laatste tijd gewoon niks meer heb gekocht...ik was ogenblikkelijk verkocht.

Het bureautje - MICKE geheten - overigens nog niet. Dat kostte enige hoofdbrekens. Want MICKE was wel heel handig compleet gemonteerd (wat me minstens een uur werk zou schelen), maar de vraag hoe we MICKE op die manier thuiskregen was niet eenvoudig te beantwoorden. MICKE was dan wel niet reusachtig, en onze kofferruimte best royaal, maar het zou duidelijk passen en meten worden. Het dubben duurde een minuut of tien (tot zover 'snel door IKEA'). Tenslotte bedachten we dat we MICKE ook gedeeltelijk konden demonteren. Maar, zo bleek, demonteren mag pas na aankoop; gereedschap daarvoor konden we lenen bij de klantenservice.

Ik wist dat ik spijt zou krijgen. Weer zo'n verkeerd begrepen voorteken; ik dacht dat dat zou gebeuren als ik MICKE eenzaam bij zijn Zweedse weeshuis achterliet. Dus mocht MICKE mee.

(Tweede bedrijf - de klantenservice)

Een kwartier (hoezo, snel?) nadat we door de kassa waren was ik aan de beurt bij de klantenservice. Ik leende een kruiskopschroevendraaier omdat ik daarmee de acht verbindingen van het bovenblad met de poten kon losmaken. Althans, dat was het plan. Spijtig genoeg bleken twee schroeven (nou ja, van die dingen die je een kwartslag moet draaien) weigerachtig. En alle andere mogelijke manieren om MICKE in onderdelen te ontleden faalden ook, wegens showroombestendige montage.

Nadat echtgenoot een minuut of tien (hoorde ik nu huilende kinderen in de auto?) van alles geprobeerd had, dook ik zelf maar eens onder het bureau. In mijn dikke winterjas, met een sjaal om, en vol ergernis vanwege een tegenwerkende MICKE (en het feit dat je pas mag demonteren na de kassa, zodat je eerst na betaling ontdekt dat je aankoop niet gewoon vastgeschroefd maar ook gelijmd en voor de eeuwigheid verzegeld is) duurde het ongeveer een kwart minuut voordat ik zo rood als een tomaat was. Kookpunt bereikt.

Het was inmiddels druk bij de klantenservice en de andere wachtenden bleken graag hun tijd te doden met kijken naar mensen zoals wij - sukkels, verslagen door een IKEA-creatie. Uiteindelijk gooide ik de ~~handdoek in de ring~~ schroevendraaiers weer in de bak met gereedschap en besloot dat MICKE dan maar gemonteerd en wel mee moest. Want koopjes kunnen helaas niet geruild worden, dus we konden MICKE niet meer inleveren. Goddank konden we in de lift naar het parkeerdek even weer afkoelen. Dat was hard nodig.

(Derde bedrijf - de parkeerplaats)

Het begon er op te lijken dat mijn jarenlange vriendschap met IKEA zijn eerste deukjes zou krijgen. Maar met mijn timmermansoog en geweldige ruimtelijke inzicht zou ik MICKE wel in onze kofferback krijgen, dus ik gaf de moed nog niet op. Alles kon tenslotte nog meevallen en goedkomen.

Drie kwartier later twijfelde ik tussen MICKE gewoon achterlaten op de parkeerplaats of hem vóór achterlating eerst compleet te vernielen (Daleks uit Dr. Who snerpten in mijn hoofd: EXTERMINATE! EXTERMINATE!). Beide opties leken goedkoper en makkelijker dan MICKE meenemen naar huis. Echtscheiding lag inmiddels in de lijn der verwachting, en MICKE kon wat mij betreft als brandhout afgevoerd worden.

Oké, ik had gelijk gehad, mijn timmermansoog had zich niet vergist; MICKE paste in onze auto. Als er niet ook twee kinderen, een hond, vier koffers en wat nodeloze werkspullen van Echtgenoot in hadden gemoeten. En een ukulele.

Als we de poot eraf konden schroeven (We hadden nóg een poot gevonden die eraf kon! Heel simpel!) had hij gewoon gepast. Maar van die vier schroeven - we vonden zelfs nog een IKEA-draaisleuteltje in onze auto! Het lot was ons gunstig gezind! - bleken er twee een afwijkend formaat te hebben, en niet losgedraaid te kunnen worden.

Vijfentwintig keer ging MICKE de auto in en uit, waarbij hij door de blubber op de parkeerplaats steeds viezer werd, en ik overal beschadigingen zag ontstaan, en nog paste het niet. En ik hoefde geen beschadigd vies bureau! Ik wilde naar huis! (Ondertussen reden er telkens auto's voorbij met mensen die niet eens een poging deden hun nieuwsgierigheid te verbergen - of erger nog, die lachend naar ons wezen. Ik kan alleen maar hopen dat geen van hen een filmpje op Youtube geplaatst heeft.)

Echtgenoot vertikte het om op te geven en probeerde een zesentwintigste keer. "Als je nou eens meehelpt!" riep hij kwaad. Alsof ik tot dan toe nog niets gedaan had. (En wie zet er trouwens altijd alle IKEA-kasten in elkaar? Nou? Nou?) Uit frustratie gaf ik zo'n duw tegen het bureau dat het de auto invloog. En niet meer terug kon.

Potdorie. MICKE zat in de auto. Ik wilde MICKE niet meer, zo vies en kapot!

Maar MICKE zat in de auto en weigerde nog te bewegen, dus bleef over hoe we onszelf nog om het bureau heen de auto in konden krijgen. Ik weet niet hoe, maar dat lukte. Mensen zijn iets flexibeler dan bureaus, blijkt. (Niet alle mensen, en niet véél flexibeler, maar toch.) We konden ons niet meer bewegen, iedereen was nijdig, en de reis naar huis werd in doodse stilte afgelegd. Het was dat ik besloten had niets meer te zeggen, anders had ik gezworen nooit (maar dan ook nooit) (NOOIT! Met de nadruk op N O O I T !) meer een voet in de IKEA te zetten. Voortaan alleen nog Kringloopwinkelmeubels aan te schaffen. Wat? Helemaal nóóit meer meubels te kopen.

(Slot)

En toen kwamen we thuis en pakten we de auto weer helemaal leeg. Dat was een stuk makkelijker dan de auto volpakken. De beschadigingen op MICKE bleken plotseling alleen vuile plekken te zijn. MICKE bleek - schoon en heel - volmaakt in de woonkamer te passen tussen twee kasten. MICKE en ik zijn daarom nu weer vrienden. IKEA en ik ook.

En zelfs Echtgenoot en ik zijn toen maar gauw weer vrienden geworden.

Goddank heb ik niks gezegd over nooit meer naar IKEA ofzo.

Jaaroverzicht.

2010-12-23T08:19:00.006+01:00

Het is de tijd van de lijstjes. Grote favoriete lijst hier in huis is natuurlijk de Top 2000 - gezellig naar oude muziek luisteren in een nieuwe volgorde. Het lijkt me de tijd voor een klein jaaroverzichtje van mijn kant.

Minimalisme. Is mijn huis dit jaar leeg & kaal geworden? Nee, maar het is wel flink opgeruimd. Ik schafte stapels boeken af en ontdekte dat je aan honderd kookboeken ook wel genoeg hebt. Ik ruimde zolder en kasten op en ontdekte dat meer ruimte en minder spullen enorm prettig is, en ook zo overzichtelijk. Ik kromp mijn kledingkast in tot zeven stuks van alles en ontdekte dat dat echt meer dan genoeg is. Ik heb de laatste paar maanden dan ook geen kleding meer gekocht.

Het beste bewijs dat ik goed opgeruimd heb, kwam toen we voor een (Witte Olifanten)spel per persoon drie cadeautjes moesten inpakken. Maar het moesten beslist dingen zijn die overbodig waren, of die we toch al kwijt wilden. Dat betekende dus twaalf overbodige dingen zoeken om weg te doen.

En raad eens... het heeft me uren gekost om iets te vinden en we hebben nog vals gespeeld ook. Want wegens te weinig 'rommel' om weg te geven, hebben we zelf nog wat dingetjes zitten knutselen. En één van de cadeautjes kwam uit het verse kerstpakket, dus dat was nog niet eens echt van onszelf. Drie dingen kwamen uit de collectie van Echtgenoot, en drie dingen kwamen regelrecht uit onze eeuwige bron van inspiratie - de papiercontainer. Toen was ik wel eventjes heel erg tevreden met de acties die ik dit jaar ondernomen heb.

Ander onderwerp: Geld. Hebben we rare dingen gedaan dit jaar? Nou, eigenlijk wel. Maar het waren wel dingen waar we honderd procent achter stonden; geen opwellingen, door reclame ingefluisterde 'noodzaken' of impulsaankopen meer.

We kochten een chihuahua en dat kostte ons een rib uit ons lijf. Maar Maxi heeft ons al voor veel meer dan dat bedrag plezier en warmte en gezelligheid gegeven. Verder verkocht ik de oude TV en de DVD-recorder (en nog veel meer spullen) maar we hebben wel een andere TV aangeschaft. Een TV Die Niet Bromt. Heerlijk. Oja, en ik heb natuurlijk een andere computer. De oude staat nog op de nominatie om te verkopen. Maar zoiets kan ook handig zijn om achter de hand te hebben voor als het financieel even wat minder gaat.

Wat betreft geld verdienen zijn we op dit moment ook bezig van fotografie niet alleen een geldverslindende maar ook een geld-in-het-laatje-brengende hobby te maken. Hoe het uitpakt moeten we nog even afwachten, maar zodra ik meer weet horen jullie het. Ook heb ik dit jaar nog iets van vilt verkocht via mijn gratis webwinkel (die ik eerlijk gezegd al bijna vergeten was).

Al met al, in het geldoverzicht een aantal plussen (ik won op het blog van Teunie Luijk de kalender van Marieke Henselmans voor 2011!) en een paar minnetjes (zoals de oven die kapot ging en vandaag gerepareerd moet worden), maar ik ben niet ontevreden. Als de winter niet te streng wordt kunnen we ons hoofd waarschijnlijk wel boven water houden tot het voorjaar.

Natuurlijk bestaat mijn leven uit meer dan deze dingen. Ik volgde een korte cursus boekbinden, en deel twee begint in januari... Ik stond in het Flow Vakantieboek met mijn lijstjesmanie. (Was het iemand al opgevallen dat ik nu ook met een lijstje bezig ben?) Ik kocht een ukulele en heb daar veel plezier van. Ik las stapels boeken en ik ben recensent geworden voor www.schrijverspunt.nl. In feite wil ik ook nog geld gaan verdienen met het corrigeren van manuscripten, daar moet ik nog even wat meer werk van maken. Je wilt niet weten hoeveel spelfouten mensen maken - wat op zich geen probleem is. Maar schrijf dan geen boek, of laat het corrigeren. Ik lees toch graag een foutloos boek, heb ik ontdekt.

Ik hou het hier maar bij. Over het algemeen was het een goed jaar. Dit, en dan een beetje beter, voor volgend jaar...dan komt het wel goed.

En hoe zag jouw jaar eruit? Heb je opgeruimd? Bespaard? Ukulele gespeeld?

Mooie plaatjes.

2010-12-17T21:31:00.001+01:00

Vanochtend ging de zon prachtig op, en G. heeft heel mooie foto's kunnen maken.

Uitslag weggevertje.

2010-12-16T16:01:00.000+01:00

Het Italiaanse kookboek van Fattoria La Vialla is, met behulp van onpartijdige trekking door www.random.org, gewonnen door Sandra. Gefeliciteerd!
Sandra, als je je gegevens mailt naar brainiacs at home punt nl (vervang de at en de punt door symbolen) dan stuur ik het boek naar je op. Mocht er binnen een week geen reactie zijn, dan gaat de prijs naar een van de andere deelnemers.

Uke gotta sing.

2010-12-15T08:23:00.002+01:00

(Op een feestje ... nou ja, een gezellig bijeenzitten.)

"Wat heb jij nou bij je?"
"Mijn ukelele."
"Oh, kun jij daarop spelen?"
"Nee, maar ik lijd aan grenzeloze zelfoverschatting..."

Ha ha ha.

"... Dus als jij nou even met mij gaat zingen ... "
" O-keee."

En vier regels later brulden dertig mensen vol overgave de Zuiderzeeballade mee.

Dat is de lol van een ukelele. Uke gotta sing. Instant gezelligheid. Met vier akkoorden en een paar liedjes plezier brengen. Op het internet staan filmpjes waar je letterlijk in vijf minuten drie akkoorden leert spelen. Hier bijvoorbeeld: Ukuleleunderground.
Ik ken inmiddels al wat meer akkoorden, en heb me nu zelfs op het fingerpicken gestort, maar echt, met drie of vier akkoorden kun je al de wereld aan gezelligheid leveren. En ben je de held(in) van de avond (al is het maar in je eigen fantasie) - ook wel eens lekker voor de verandering.

Uke gotta try it, too.

Blue Band

2010-12-09T13:58:00.003+01:00

Soms kijk ik gewoon voor de lol in mijn kookboeken. Niet omdat ik iets moet gaan verzinnen, maar zomaar, om ideetjes op te doen en mentale notities te maken voor als ik weer eens wél iets moet gaan verzinnen. Dus bladerde ik eergisteravond weer eens door mijn boeken van Jill Dupleix, door de Jamie-endekalogie, en door de Blue Band-kookboekjes.

Ah, de Blue Band-kookboekjes. Na het rode kinderkookboek waren dat mijn allereerste kookboekjes. Verzameld met boterspaarpunten.

De Blue Band-serie had grote voordelen. Zoals daar zijn: De boekjes hebben een ringband. Ideaal voor een kookboek; geen omslaande (dichtvallende) pagina's, en het boek neemt steeds maar de ruimte in van een bladzijde.

Verder staat elk recept op een eigen pagina. Geen doorlopende toestanden. Duidelijkheid, klaarheid.

Ten derde staan de ingrediënten vermeld in het recept zelf, zodat je niet steeds van het recept weer naar de ingrediëntenlijst hoeft te kijken. Maar ze staan er wel zodanig in dat het een overzichtelijk lijstje is.
En dan is Het Koken ook nog onderverdeeld in overzichtelijke, afgebakende onderwerpen met voor elk onderwerp een eigen boekje.

Kortom: Perfect voor mensen zoals ik. Met grote hang naar Duidelijkheid en Overzichtelijkheid. Urenlang kon ik bladeren in het boekje Kleine Gerechten, en in mijn hoofd feestjes organiseren waar ik al die hemelse Kleine Gerechten kon presenteren. Of nee, geen feestje... gewoon zelf opeten. Nog beter.

En toch was de Blue Band-serie bij mij een beetje ondergesneeuwd. Onder een metersdikke sneeuwlaag, eigenlijk wel. Jaren terug eerst door het Fit For Life-boek. Van Marilyn Diamond mocht je geen slechte voedselcombinaties meer maken, en dat deed een Blue Band-kookboekje natuurlijk wel. Achterin de kast kwamen ze. Maar omdat ik de hele serie met veel moeite bij elkaar gespaard had, en omdat ik uit deze boekjes echt koken heb geleerd, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen ze weg te gooien.

Toen Fit For Life weer passé was kreeg viel ik voor de Chefs. Jamie Oliver. Dat vond ik pas koken. Geen aardappel kwam er aan te pas! En Sylvia Witteman. Niet alleen lekker koken, maar ook nog lekker schrijven! Ik verzamelde boeken over broodbakken. En over het bakken van taart en koek (die ik daarna in een bui van ~~ongezond fanatisme~~ gezond leven weer wegdeed - meestal aan de kinderen zodat ik ze in een bui van wat-kan-het-me-schelen weer terug kan vragen).

De Dikke Vegetariër kwam in mijn boekenkast te staan, met zijn tweeduizend recepten en ontelbare variaties. Het USA-kookboek, HomeMade, verschillende studentenkookboeken en "Het muesliboek" "Gezond gebak" en boeken van Annemarie Postma, Gillian McKeith en Mark Bittman - noem maar op en ik heb ze wel. En anders wel gehád.

En ineens, eergisteravond, kreeg ik zin om 'normaal' te koken. (Welk ondoorgrondelijk hormoon ligt daaraan ten grondslag? Of is het De Winter?) Normaal, trouwens, als in 'Aardappels, groente en vlees.'
Aardappels, groente en vlees eten wij hier ongeveer slechts een keer per jaar. Voor de rest ben ik vooral een fantasiekok, soms heel gezond met vegetarische gerechten, soms makkelijk met soepen en lekkere broodjes. Met name omdat biologisch vlees zo duur is en aardappels zo saai zijn komt hier maar zelden aardappels-groente-vlees op het menu. Die ene keer per jaar is echt geen geintje.

Aldus geïnspireerd besloot ik weer uit de Blue Band-boekjes te gaan koken. En maakte ik Rode Kool met Gehaktballen. En aardappels. (Moet bij jullie de rode kool ook altijd 2,5 uur koken om gaar te worden?) En daarna gehaktbrood. Met een ei erin. Jammie.
En stamppot rauwe andijvie. Met spekjes... (En aardappels erin)
Voor deze week nog op het programma: Witlof met ham en kaas, Sperziebonen met rijst en ragout (in al mijn honderd kookboeken bleek ik maar 1 klein knullig receptje voor ragout te hebben!) en pittige boerenkool. (met aardappels). Ik kan gewoon niet wachten om het allemaal op te eten.

In kringloopwinkels liggen nog wel eens Blue Band-kookboekjes en die koop ik voor mijn kinderen zodat ik zeker weet dat ze behalve al die boeken vol liflafjes en 'hoe maak ik bonbons' of 'koekjes, cake en taart voor overspannen moeders' die ze van mij geërfd hebben ook paar fatsoenlijke kookboeken hebben. Waarin staat hoe lang aardappels moeten koken, en hoe je een gehaktbal maakt. Of erwtensoep.

Ja, de Blue Band-serie staat absoluut op mijn lijstje van favoriete dingen. Ook al heb ik ze een jaartje of ~~vijf~~tien verwaarloosd, ze zijn weer in beeld. Tot grote vreugde van de aardappeleters in dit huishouden.

PS: Ik spreek de naam van dit merk altijd uit als Bloe Bend. Op zijn Engels. Wat volgens mij correct is, maar massa's mensen menen dat je BLEUBAND moet zeggen. Het is ook wel verwarrend, want die lap vlees met ham en kaas erin noemen ze dan weer een cordon bleu, maar schrijven ze als cordon blue. Cordon bleu betekent trouwens hetzelfde als Blue Band. Namelijk 'blauw lint'. Wikipedia zegt:

In 1895 verscheen in Frankrijk het kookschrift "La cuisinière Cordon Bleu" van de journalist Martha Distel. Zij noemde haar weekblaadje naar de leden van de Orde van de Heilige Geest. Deze ridders behoorden in de 17e en 18e eeuw tot de allerhoogste adel rond de koning en droegen het ridderkruis aan een blauw lint dat over de schouder hing. Tijdens hun bijeenkomsten lieten ze zich door de Parijse topkoks de meest verfijnde gerechten voorschotelen. In 1827 was er al een kookboek verschenen onder de naam Le Cordon bleu ou nouvelle cuisinière bourgeoise, dat vijftig jaar lang werd herdrukt. Zo was "cordon bleu" steeds meer een aanduiding geworden van Franse topkoks in het algemeen.

Winter.

2010-12-08T15:25:00.000+01:00

Weggevertje...

2010-12-07T15:02:00.002+01:00

Helaas heeft de winnaar van het boek "Ik & mijn plant" zich niet gemeld. Ik heb opnieuw een nummer getrokken, en de gelukkige winnaar is geworden: A.!
A. gefeliciteerd! Je boek komt binnen drie weken naar je toe. ;)

En dan heb ik vandaag alweer een boek weg te geven: Het kleine kookboek van Fattoria La Vialla "Le Ricette di Giuliana". Het boek is een plaatje om te zien. Ik heb het zelf in het groot (en met meer recepten), en het is een geweldig mooi Italiaans receptenboek. (Ook Heel Leuk Om Cadeau Te Geven.)

Wat moet je doen om kans te maken?
Geef mij in je reactie je favoriete Italiaanse recept. Makkie toch? Volgende week woensdag trek ik een winnaar.

Het doet er niet toe...(2)

2010-12-03T16:40:00.002+01:00

Schreef ik onlangs niet een blog waar ik ergens tot de conclusie kwam dat ook minimalisme er waarschijnlijk niet toe doet? Ja, hier--> minimalisme heroverwogen.

En wat schrijft Mike Donghia van The Art of Minimalism vandaag? Minimalism Doesn't Matter!
Minimalisme doet er niet toe! Dramatische uitspraak voor iemand met een blog dat 'De Kunst van het Minimalisme' heet. Maar de uitleg maakt het logisch. (Die lijkt trouwens verrassend veel op mijn eigen uitleg.) Omdat zijn verhaal nog net een beetje mooier en duidelijker is, geef ik hieronder de ruwe essentie weer van wat hij schrijft.

Minimalisme opzichzelf doet er niet toe. Zoals de kwast van Van Gogh er niet toe doet als je naar zijn uiteindelijke kunstwerk kijkt. Mensen praten niet over de kwast, maar over het schilderij.

Minimalisme om het minimalisme is een valkuil. Sommige personen zoeken een doel, of iets om een leegte te vullen, en denken dat minimalisme hen dat 'iets' zal brengen; Misschien het zich onderscheiden van anderen, misschien een antwoord op de problemen die ze hebben. Ze kunnen zich verbergen achter een soort 'uitstraling' die minimalisme mee lijkt te brengen. Maar 'minimalist zijn' lost ~~geen~~ niet al je problemen op.

Maar...minimalisme als middel, als gereedschap, werkt juist enorm goed om te bereiken wat je wilt. Het geeft ademruimte en leefruimte, waardoor je kunt doen wat werkelijk belangrijk voor je is. Zoals de kwast van van Gogh wel van groot belang was om het schilderij te kunnen maken. Zonder kwast geen kunstwerk!

En net als met andere gereedschappen is wat er werkelijk toe doet bij minimalisme hoe je het gebruikt.

Inderdaad. Zoals je op je sterfbed niet zult denken: "Had ik maar meer kleren gehad en een grotere auto dan de buren...", zul je vast óók niet denken : "Had ik maar minder kleren gehad, of minder dan 100 boeken, en een kleiner huis (wat was ik toch een waardeloze minimalist)."

Want dat zijn niet de dingen waar het leven om draait. We kunnen al ons bezit wel opgeven en in een eenvoudige omgeving leven, maar als we de vrijgekomen tijd en ruimte niet invullen met dingen en mensen die er wél toe doen is het evengoed verspilling, en zullen we er geen beter mens van worden.

Maar met minimalisme als gereedschap plaats maken voor de dingen waar het leven dan wel om draait (vrienden, familie, lachen, creativiteit, natuur, en nog vele andere - onbetaalbare - dingen)... dat is de kunst.

Brrr...

2010-11-29T10:10:00.001+01:00

Als het zo koud is, zitten we graag zo dicht mogelijk op de verwarming...

Wie niet stopt...

2010-11-28T11:28:00.002+01:00

Ik las in de weekendbijlage van de krant (gratis, van de bieb ;) ) het levensverhaal van een vrouw die drugsverslaafd en prostituee was geweest. Ze vertelde hoe men haar geholpen had weer een normaal leven te gaan leiden; normaal in de zin dat ze geen illegale dingen meer hoefde doen of zichzelf hoefde te verkopen om aan geld voor drugs te komen. Ze krijgt behalve hulp en begeleiding namelijk twee keer daags een kleine hoeveelheid medicinale drugs.

Nu heb ik dat nooit gesnapt. Waarom zou je drugsverslaafden gratis drugs gaan verstrekken? Door dit verhaal begrijp ik ineens dat het wel degelijk zijn voordelen heeft: het staat onder controle, en de vrouw kan nu een geregeld leven leiden in plaats van af te glijden in de goot. En, zei ze, het heeft nog een voordeel: 'Omdat ik niet 'helemaal' gestopt ben, kan ik niet falen. De druk is zo van de ketel af.'

Dit leidde ertoe dat ze tevreden kon zijn met die hoeveelheid die ze krijgt, in plaats van steeds meer nodig te hebben, of na een periode 'clean' te zijn weer helemaal door te slaan.

Ik ben geen voorstander van drugs, en ik gebruik dit verhaal alleen vanwege die opmerking. Onlangs schreef ik over stoppen met suiker, (suiker is uiteindelijk ook een zeer verslavend middel) en toen reageerde Thijs met: structurele matiging heeft de voorkeur boven helemaal stoppen.

Helemaal geen suiker eten lijkt me niet houdbaar: je bent er de hele dag mee bezig, met jezelf op de vingers tikken en het maakt ongelukkig. [...] Goed, uiteindelijk stop je dan maar met het 0% suiker dieet, gek van die marsepein in de winkel die in je hoofd steeds groter wordt en moe van het constant kijken waar suiker in zit en waar niet. En is er weinig veranderd. Ik zou zelf de voorkeur geven aan een structurele matiging, daar bereik je overall meer mee

Nou, om maar eens met Het Testament van Boudewijn de Groot te spreken: Thijs kan tevreden zijn en hoeft niets meer te krijgen, dat wil zeggen: hij heeft toch gelijk gehad... ;-)

Nu ik het verhaal van die vrouw gelezen heb begrijp ik waarom het zo werkt. Als je 'stopt' maar daarin niet volmaakt slaagt, faal je steeds weer. Als je matigt, is je slagingskans veel groter, want een keer (meer) suiker eten is dan geen falen, waardoor het schuldgevoel uitblijft en ook de daaropvolgende "wat kan het me ook schelen"- graai in de bonbondoos. (Wat deed die trouwens in je huis, als je gestopt was met suiker?)

Maar ergens wil ik dan toch nog wel een 'grens' vastleggen. (Wat is dat toch, de hele tijd die grensjes maken en die regeltjes stellen, en die overzichtjes...) Want wat is dan matig, en wat niet meer? Want dat de slagingskans veel groter is als je matigt in plaats van stopt mag dan waar zijn, maar krijg je ook werkelijk minder suiker binnen? Als stoppen betekent dat je echt en voor altijd totaal kunt stoppen, dan lijkt mij dat toch gezonder, en de voorkeur te hebben boven 'matig'.

Mijn idee van wat matig is kan namelijk best heel verknipt zijn. In onze familie denken we soms 'niet zoveel' te eten, terwijl dat voor een ander een grote hoeveelheid lijkt. En misschien ook wel is. En dat zal met suiker niet anders gaan. Is een koekje per dag matig? Of eentje per week, zoals men dat vroeger deed - alleen op zondag een koekje bij de koffie?

En omdat daarover dan onduidelijkheid bestaat in mijn hoofd, betekent 'matig' al snel weer dat ik alles eet wat er aan mijn neus voorbij komt, omdat ik het de 'volgende keer' wel beter zal doen - dan ben ik nog steeds matig bezig, toch? Vijftig procent minder is toch een hele vooruitgang... Kortom, omdat ik me dan ook maar matig (in plaats van fanatiek) in het 'stoppen met suiker' gestort heb, schiet ik al snel weer in de oude gewoonten. Resultaat dus per saldo hetzelfde als na 'stoppen met suiker'.

Dus voorlopig moet mijn motto wellicht zijn: 'Stop met suiker, maar met mate.' Misschien helpt dat...;-)

Jassen passen.

2010-11-27T07:33:00.005+01:00

Gisteren hebben we een vruchteloze poging gedaan om een nieuwe jas voor echtgenoot te vinden. Eerst had ik twee prachtige jassen bij Wehkamp besteld. Helaas: de mouwen bleken te kort. Dan maar naar de Grote Stad. Met een C&A en een V&D moet je een heel eind komen, dacht ik.

Er waren inderdaad veel jassen. Maar onder al die vele jassen was er niet eentje waarvan de mouwen lang genoeg waren. Dat begrijp ik nou niet. Oké, echtgenoot is lang. Toen wij achttien jaar geleden trouwden, was hij de langste persoon die ik kende. Maar de jongeren van tegenwoordig zijn veel langer. Ik kom nu bijna dagelijks mensen tegen die langer zijn dan hij.

Dan zou je toch verwachten dat de kleding inmiddels ook wat aangepast is aan de steeds-langer-wordende man? Of schrijft de mode dit jaar net-te-korte mouwen voor?

Uiteindelijk besloten we naar Setpoint te gaan, wegens eerdere goede ervaringen met een pak. En natuurlijk had men daar een passende jas. Althans, passend qua mouwlengte, maar niet qua budget. Tweehonderdnegenentwintig euro moest het ding kosten. Echtgenoot maakte zich haastig uit de voeten, iets mompelend over 'nog even over nadenken', maar eenmaal buiten bleek hij überhaupt niet van plan te zijn dat te doen, want geen haar op z'n hoofd....enz. enz. Hij zou liever naar de kringloopwinkel gaan om de jas op te halen die hij daar had gezien.

Oeps.

De jas.

De jas waar ik hem enkele dagen geleden nog succesvol uitgepraat heb.

Zoals jullie weten heb ik niets tegen kringloopkleding. Integendeel zelfs.
En toegegeven, de prijs van die jas staat in een wel heel schril contrast met die van de stijlvolle Lewis&Nogchiquerenaam die we bij Setpoint zagen.

Alleen jammer genoeg is de jas zelf ook een nogal schrille tegenstelling: Alarmerend rood; Model: 'Man van een jaar of zestig'. Type: 'Kijk-ik-draag-dezelfde-jas-als-mijn-vrouw'. Veel te wijd natuurlijk (want omdat de jas zo groot is, passen de mouwen lekker.)

Ja, voor negen euro is het vast wel een leuk koopje. En we moeten hier een mouw aan passen, dus wellicht met iets minder genoegen nemen. Maar deze jas...dan durf ik mij niet meer op straat te vertonen met echtgenoot. Want hoewel andermans kleding me weinig kan schelen, verdenk ik mijn medemens er toch altijd van ons wél te beoordelen aan de hand van ons uiterlijk. (Hebben jullie dat nou ook?)

Dus lezers, red mij. Weet iemand een zaak die jassen voor langere mensen verkoopt, of een merk dat jassen met lange(re) mouwen levert tegen een betaalbare prijs? Maximaal honderdvijftig euro, dacht ik, hoewel negen euro eerlijk gezegd wel iets beter in mijn budget past.
Echtgenoots maat is een lengtemaat, 53 (ook wel 106 genoemd) maar die ben ik in de jassen nog niet tegengekomen.

Help mij een jas te vinden die een brandweer-rode & veel te ouwelijke kringloopjas kan verslaan. Together we can beat it!

Uitslag weggevertje.

2010-11-26T22:55:00.000+01:00

Okeee, het is op de valreep, maar het is nog steeds vrijdag. Vandaag heb ik met behulp van een random number generator (het bestaat echt! Kijk hier maar eens) een winnaar laten kiezen voor het boek "Ik en mijn plant." Door de deelnemende posts te nummeren (1 per persoon, dus de dubbele telden niet mee), en het aantal posts in te voeren kwam daaruit een cijfer.

En de nummergenerator gaf aan dat Gabi gewonnen heeft. Gabi, gefeliciteerd! Als je je gegevens naar mij mailt (brainiacs at gmail punt com) dan stuur ik het boek naar je op. Heb ik binnen een week geen reactie, dan gaat de prijs naar iemand anders. Voor alle anderen: Volgende week reeds weer een weggevertje. Dus blijf kijken.

Minimalisme heroverwogen.

2010-11-21T16:22:00.004+01:00

Zou het de naderende winter zijn? Zoeken we weer warmte in plaats van ruimte? Op verschillende blogs komt ineens een 'tegenbeweging' als reactie op het minimalisme. Een peinzen en overdenken van het hoe en waarom.

Nu zijn tegenbewegingen te verwachten. Op elke actie volgt reactie. Na een mode van overdaad volgt een hang naar leegte en minimalisme. Gevolgd door...? Juist. Een nieuwe behoefte aan overdaad. Zoals de seizoenen elkaar opvolgen, steeds anders maar ook hetzelfde.

Nomadenbloed
In feite had ik van mijzelf éérder dan van anderen een afzwakkend minimalisme verwacht. Door de jaren heen heb ik in het voorjaar dingen weggedaan, om in de winter het huis weer vol te bouwen. In de Genoeg van november 2010 las ik in een ingezonden brief de beschrijving 'mensen met nomadenbloed'. Ze trekken niet rond, maar veranderen hun omgeving graag en vaak, en worden gek van altijd dezelfde spullen op dezelfde plaats. Hierin herken ik mijzelf zeer. Tot nu toe ben ik dit jaar echter blijven opruimen en weggooien.

Totdat ik op het blog van Mieb (klik hier--->Bewuste eenvoud) een post las die het lezen meer dan waard is. En die tot nadenken stemt. Mieb refereert aan een artikel waarin wordt gesteld dat het verlangen naar weggooien en opruimen evenzeer gebaseerd is op angst en controle als dwangmatig consumeren. Dat het twee zijden van dezelfde medaille zijn.

Mijn eerste reactie was een soort schok. Met de snelheid van het licht raasden mijn gedachten langs talloze synapsen en mitochondria en bekeken het idee van alle kanten. De tweede reactie drong zich echter al snel op: ontkenning. Nee, ik ruim niet op uit angst of controle. Ik wil gewoon minder spullen omdat al die ruimte zo lekker leeft.

Maar verder nadenkend kom ik tot de conclusie dat het inderdaad twee kanten van de medaille zijn, maar op een andere manier dan beschreven. Voor mij is het minimalisme een uitdaging om te ontdekken tot hoever ik kan gaan. Kan ik leven met maar vier kopjes en vier bordjes? (Yes, I can! Maar omdat ik de overige bordjes en kopjes niet wilde weggooien staan ze nu toch weer in de kast). Vakantie is voor mij ook zo'n uitdaging: Kan ik mij redden met weinig spullen, ver van huis? Om dan te ontdekken dat ik ver van huis gewoon dezelfde persoon ben als thuis.

Dat voelt bevrijdend. Dat huis en die spullen heb ik dus niet echt nodig, ze vormen mij niet. Nadat ik jaren gestreefd heb dit alles te bereiken, probeer ik nu (als reactie?) uit te vinden of ik nog steeds zonder deze verworvenheden kan. Of ik niet te zeer gehecht ben aan zaken.

Telkens als ik iets koop gaat dat over soortgelijke vragen: Kan ik afscheid nemen van mijn oude (vul maar in) als ik dit koop? Kan ik wennen aan dit nieuwe item?
Iets kopen is dus net zo'n uitdaging, zo'n test op mijn 'overlevingstechnieken', als iets weggooien. In die zin hebben beide acties dus wel degelijk overeenkomsten. Het zijn de handelingen van mensen met nomadenbloed. Zowel met kopen als met weggooien (en met het veranderen van mijn leefomgeving) test ik mijn vermogen om afscheid te nemen, los te laten en 'verder te trekken'.

Filosoferen
Het is moeilijk te beschrijven met welke snelheid de gedachten elkaar verder opvolgden in mijn hoofd. Ik doe toch een poging. Volgende stap in het verhaal waren deze ideeën:

Omdat ik vroeger alleen maar tweedehands kleding droeg heb ik een tijd grote behoefte gehad om alleen nieuwe kleding te kopen. Om er daarna achter te komen dat het er niet toe doet of je kleren nieuw zijn of oud. Omdat we tijdenlang weinig geld hadden, had ik de behoefte om een buffer op te bouwen. Om er daarna achter te komen dat het er niet toe doet of je wel of niet veel geld op je bankrekening hebt staan. Omdat ik graag alles precies weet vond ik het lang belangrijk om gelijk te hebben, om uit te blinken. Om er uiteindelijk achter te komen dat het er helemaal niet toe doet of je gelijk hebt of beter bent dan een ander.

Al die informatie had ik natuurlijk overal kunnen lezen. Verlichte geesten uit allerlei culturen hebben hierover geschreven. Maar pas na beide kanten van dit soort dingen ervaren te hebben ontdekte ik dat het er niet toe doet of je nieuwe of oude kleren draagt, wel of geen geld hebt, wel of niet de beste bent, of al dan niet gelijk hebt. Pas op dat moment begreep ik die wijsheden.

Het doet er niet toe
Dan is de logische en pijnlijke conclusie van dit verhaal - hoewel ik daar natuurlijk helemaal niet aan wil geloven, nu nog niet - dat uiteindelijk ook minimalisme er niet toe doet. Niet voor een mens zelf, in elk geval. Voor het milieu is het natuurlijk stukken beter dan dwangmatig consumeren.

Minimalisme zal niet veranderen wie of wat ik ben. Ik blijf dezelfde persoon - weliswaar met minder spullen, maar niet anders. Dat is enerzijds bevrijdend (je hoeft je niet vast te klampen aan je bezit) maar anderzijds remmend: het heeft geen zin je bezit af te zweren om een 'ander mens' te worden. Dat word je namelijk niet door minder spullen. In een leeg huis ga je heus niet automatisch meer lichaamsbeweging nemen en mediteren, of vredelievender zijn tegenover je irritante medewereldburgers. Je verandert niet in een nederig, verlicht mens. ~~(Jammer, jammer)~~

De schrijver van Far Beyond the Stars (<---klik) komt toevallig ook vandaag een tikje depressief? tot de slotsom dat leven als een locatie-onafhankelijk minimalist hem in staat stelt volkomen vrij te zijn, en overal te kunnen leven en geld te verdienen. De keerzijde is dat zijn huis zo weinig een thuis is, dat hij de drang voelt om het te ontvluchten...en overal te willen zijn behalve 'hier', aldus zijn leven veranderend in een vicieuze cirkel.

We can live anywhere. We can work from anywhere. We can spend every single day doing whatever the hell we want. But when it comes down to it, is that worth coming back to an empty home?

Au.

Middenweg
Minimalisme is niet verkeerd. Als je echt houdt van ruimte en overzicht is het een prettige manier van leven. Maar zowel het koortsachtig zoeken naar vervulling in spullen als het dwangmatig zoeken naar vervulling in leegte ('ik leef met minder dan 100 spullen!'), is precies wat het zegt...koortsachtig, dwangmatig. Maar geen vervulling. Die zit hem in iets anders. In zo'n oude wijsheid die je pas snapt als je die andere opties allemaal zonder resultaat geprobeerd hebt:

Want ik heb geleerd met de omstandigheden, waarin ik verkeer, genoegen te nemen. Ik weet wat armoede is en ik weet wat overvloed is. In elk opzicht en in alle dingen ben ik ingewijd, zowel in verzadigd worden als in honger lijden, zowel in overvloed als in gebrek.

Yep, dat was een quote van een van de eerste bloggers, Paulus. ;-) Maar hij had natuurlijk wel gelijk. Hij had geleerd (door ervaring, net als wij allemaal) dat zowel overvloed als tekort er niet toe doen. Of anders gesteld: dat het hebben van veel spullen of van weinig spullen je geen ander (beter of slechter) mens maakt. Maar dat je onder al die omstandigheden een tevreden mens kunt zijn.

En nu?
Hoewel de consequentie van mijn gedachtengang zou kunnen zijn dat ik het minimalismebijltje erbij neergooi, is dat nog niet het geval. Ik ben nog steeds aan het opruimen. Ik hou nog steeds van ruimte. De uitdagingen die ik mijzelf opleg hebben ook hun nut. Mijn beslissing bijvoorbeeld om het kleurenschema en de hoeveelheid kleding in mijn kledingkast te beperken scheelt me veel tijd en geld. Omdat ik ontdekt heb dat we met een beker en een bord per persoon prima kunnen leven, zal ik nu geen bekers bijkopen als er een kapotvalt - niet eerder dan dat we beneden die minimale hoeveelheid komen.

Maar ik realiseer me nu nog meer dat ik existentiële onrust niet kan bezweren door spullen weg te doen. Ik hoef ook geen bewijs te leveren van goed gedrag door te 'kunnen leven met minder' dan een ander. Ik besef dat ik geen vervulling kan zoeken in leegte en ruimte. Ik hoef me niet schuldig te voelen over een aankoop. Ik mag ook tevreden zijn met wat ik heb - ook al is dat (nog) overvloedig.

En die tevredenheid maakt, in tegenstelling tot overvloed of minimalisme, mijn leven gegarandeerd een stuk prettiger.

Weggevertje!

2010-11-18T09:37:00.000+01:00

In mijn huis ging het leven voor een kamerplant niet altijd over rozen. Ik heb mezelf er wel eens van verdacht geen groene maar bruine vingers te hebben...alles verdorde (of verdronk) als ik in de buurt kwam. Maar na jaren modderen is er wat licht in de duisternis. Ik heb een paar dingen geleerd.

Zoals: Planten die ik bij AH of ALDI koop houden het jaren vol. Planten die ik bij IKEA koop of bij het tuincentrum leggen binnen een paar maanden het loodje. Raar maar waar!
Orchideeën zijn geweldig. Niks aan doen, ze gaan vanzelf weer bloeien! Ik snap niet dat ik ze vroeger foeilelijk vond, eigenlijk.

Dat was het ongeveer. Maar dat is genoeg om ervoor te zorgen dat ik nu planten heb die er best heel leuk bij staan. Het nieuwe boek "Ik en mijn plant" van Uitgeverij Snor zal me zeker nog een stapje verder helpen.

En misschien jou ook wel... want het is weer tijd voor een weggevertje!

Deze keer geef ik het boek "Ik en mijn plant" van uitgeverij Snor weg. Een grappig boek dat de relatie met je kamerplanten zal goeddoen. Wat moet je doen?

Laat hieronder een beschrijving achter van de relatie tussen jou en je kamerplant(en).

Deze actie loopt tot donderdag 25 november 2010. Op vrijdag 26 november zal ik de winnaar bekendmaken. Ik nummer de posts en laat een random-nummergenerator (bestaat dat woord?) het winnende nummer bepalen.

Veel succes! En ik ben erg benieuwd naar jullie relatie met je kamerplant(en).